The ILIAD

λῦτο δ' ἀγών, λαοὶ δὲ θοὰς ἐπὶ νῆας ἕκαστοι	001
διελύθη δὲ τὸ ἄθροισμα τῶν θεατῶν, τὸ πλῆθος δὲ ἅπαν ἐπὶ τὰς ναῦς

ἐσκίδναντ' ἰέναι. τοὶ μὲν δόρποιο μέδοντο	002
διεμερίσθησαν πορεύεσθαι· οὗτοι μὲν οὖν δείπνου ἐβούλοντο ἀπολαῦσαι,

ὕπνου τε γλυκεροῦ ταρπήμεναι· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς	003
καὶ ὕπνου ἡδέος, ὁ Ἀχιλλεὺς δὲ

κλαῖε φίλου ἑτάρου μεμνημένος, οὐδέ μιν ὕπνος	004
ἔκλαιε τοῦ ἀγαπητοῦ φίλου μεμνημένος, οὐδὲ ὕπνος αὐτὸν

ᾕρει πανδαμάτωρ, ἀλλ' ἐστρέφετ' ἔνθα καὶ ἔνθα	005
κατελάμβανεν ὁ πάντα δαμάζων, ἀλλὰ περιεστρέφετο τῇδε κἀκεῖσε,

Πατρόκλου ποθέων ἀνδροτῆτά τε καὶ μένος ἠΰ,	006
τὴν τοῦ Πατρόκλου ποθῶν ἀνθρωπότητα καὶ τὴν γενναίαν ἰσχύν,

ἠδ' ὁπόσα τολύπευσε σὺν αὐτῷ καὶ πάθεν ἄλγεα	007
καὶ ὅσα ἀπετέλεσε καὶ κατώρθωσε μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ὅσα ἔπαθε κακά,

ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων·	008
πολέμους τε ἀνδρῶν καὶ ἀλγεινὰ κύματα περῶν.

τῶν μιμνησκόμενος θαλερὸν κατὰ δάκρυον εἶβεν,	009
τούτων ἀναμιμνησκόμενος ἀκμαῖον κατέχεε δάκρυον,

ἄλλοτ' ἐπὶ πλευρὰς κατακείμενος, ἄλλοτε δ' αὖτε	010
ἄλλοτε μὲν κατακείμενος ἐπὶ τὰς πλευράς, ἄλλοτε δὲ

ὕπτιος, ἄλλοτε δὲ πρηνής· τοτὲ δ' ὀρθὸς ἀναστὰς	011
ἐπὶ τὰ μετάφρενα, ἄλλοτε δὲ ἐπὶ τὸ πρόσωπον· ποτὲ δὲ ἀναστὰς ὀρθὸς

δινεύεσκ' ἀλύων παρὰ θῖν' ἁλός· οὐδέ μιν ἠὼς	012
περιήρχετο ἀδημονῶν παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης· οὐδὲ ἡ ἡμέρα αὐτὸν

φαινομένη λήθεσκεν ὑπεὶρ ἅλα τ' ἠϊόνας τε.	013
παραγενομένη ὑπὲρ τῆς θαλάσσης καὶ τοῦ αἰγιαλοῦ ἐκλαθέσθαι ἐποίει,

ἀλλ' ὅ γ' ἐπεὶ ζεύξειεν ὑφ' ἅρμασιν ὠκέας ἵππους,	014
ἀλλ᾽ οὗτος ἐπεὶ ἔζευξε ὑπὸ τοῖς ἄρμασι τοὺς ταχεῖς ἵππους,

Ἕκτορα δ' ἕλκεσθαι δησάσκετο δίφρου ὄπισθεν,	015
τὸν Ἕκτορα κατέδησεν ἕλκεσθαι ὄπισθεν τοῦ ὀχήματος.

τρὶς δ' ἐρύσας περὶ σῆμα Μενοιτιάδαο θανόντος	016
τρὶς δὲ ἑλκύσας αὐτὸν περὶ τὸ μνῆμα τοῦ τεθνεῶτος υἱοῦ τοῦ Μενοιτίου,

αὖτις ἐνὶ κλισίῃ παυέσκετο, τὸν δέ τ' ἔασκεν	017
αὖθις ἐν τῇ σκηνῇ ἀπεπαύετο, αὐτὸν δὲ κατελίμπανεν

ἐν κόνι ἐκτανύσας προπρηνέα· τοῖο δ' Ἀπόλλων	018
ἐν τῷ χοῒ ἀπέκτεινας πρηνῆ καὶ ἐπὶ πρόσωπον· τούτου δὲ Ἀπόλλων

πᾶσαν ἀεικείην ἄπεχε χροῒ φῶτ' ἐλεαίρων	019
ἐκ τοῦ σώματος πᾶσαν ὕβριν καὶ ἀσχημοσύνην ἀφῃρεῖτο, ἐλεῶν τὸν ἄνδρα

καὶ τεθνηότα περ· περὶ δ' αἰγίδι πάντα κάλυπτε	020
καὶ νεκρὸν ὄντα. πάντα δὲ περιεκάλυπτε τῇ Αἰγίδι

χρυσείῃ, ἵνα μή μιν ἀποδρύφοι ἑλκυστάζων.	021
τῇ χρυσῇ, ὅπως μὴ ἀποξέοι αὐτὸν ἐπισύρων.

ὣς ὃ μὲν Ἕκτορα δῖον ἀείκιζεν μενεαίνων·	022
οὕτως οὗτος μὲν τὸν ἐνδοξότατον Ἕκτορα ὕβριζε παροξυνόμενος.

τὸν δ' ἐλεαίρεσκον μάκαρες θεοὶ εἰσορόωντες,	023
τοῦτον δὲ ἠλέουν οἱ μακάριοι θεοὶ καθορῶντες,

κλέψαι δ' ὀτρύνεσκον ἐΰσκοπον ἀργεϊφόντην.	024
κλέψαι δὲ προέτρεπον Ἑρμῆν τὸν καλὸν κατάσκοπον.

ἔνθ' ἄλλοις μὲν πᾶσιν ἑήνδανεν, οὐδέ ποθ' Ἥρῃ	025
τότε δὴ τοῖς ἄλλοις μὲν πᾶσιν ἤρεσκεν, τῇ Ἥρᾳ δὲ οὐδαμῶς,

οὐδὲ Ποσειδάων' οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ,	026
οὐδὲ τῷ Ποσειδῶνι, οὐδὲ τῇ εὐοφθάλμῳ κόρῃ τῇ Ἀθηνᾷ·

ἀλλ' ἔχον ὥς σφιν πρῶτον ἀπήχθετο Ἴλιος ἱρὴ	027
ἀλλὰ διέκειντο ὥσπερ αὐτοῖς ἐξ ἀρχῆς ἐμισεῖτο ἡ ἱερὰ Ἴλιος,

καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς Ἀλεξάνδρου ἕνεκ' ἄτης,	028
καὶ ὁ Πρίαμος, καὶ ὁ δῆμος ἕνεκα τῆς βλάβης τοῦ Ἀλεξάνδρου,

ὃς νείκεσσε θεὰς ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντο,	029
ὃς ἔκρινε τὰς θεάς, ἡνίκα αὐτῷ παρεγένοντο εἰς τὴν ὀρεινὴν οἴκησιν,

τὴν δ' ᾔνησ' ἥ οἱ πόρε μαχλοσύνην ἀλεγεινήν.	030
ταύτην δὲ ἐπῄνησεν, ἥτις αὐτῷ παρέσχεν τὴν ὀδυνηρὰν πορνείαν.

ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετ' ἠώς,	031
ἀλλ᾿ ὁπηνίκα δὴ ἐκ τούτου δωδεκάτη ἐγένετο ἡμέρα,

καὶ τότ' ἄρ' ἀθανάτοισι μετηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·	032
τότε δὴ ἐν τοῖς ἀθανάτοις θεοῖς ἔλεγεν Ἀπόλλων ὁ καθαρός·

σχέτλιοί ἐστε θεοί, δηλήμονες· οὔ νύ ποθ' ὑμῖν	033
ἄδικοί ἐστε, ὦ θεοί, καὶ φθαρτικοί· οὐδέποτε ὑμῖν

Ἕκτωρ μηρί' ἔκηε βοῶν αἰγῶν τε τελείων;	034
ὁ Ἕκτωρ ἔκαυσε μηροὺς βοῶν καὶ αἰγῶν τελέων;

τὸν νῦν οὐκ ἔτλητε νέκυν περ ἐόντα σαῶσαι	035
τοῦτον νυνὶ οὐκ ἠξιώσατε (ὑπεμείνατε) νεκρόν γε ὄντα σῶσαι ἐλευθερῶσαι

ᾗ τ' ἀλόχῳ ἰδέειν καὶ μητέρι καὶ τέκεϊ ᾧ	036
τῇ ἑαυτοῦ γαμετῇ ὥστ' ἰδεῖν, καὶ τῇ μητρί, καὶ τῷ ἰδίῳ τέκνῳ,

καὶ πατέρι Πριάμῳ λαοῖσί τε, τοί κέ μιν ὦκα	037
καὶ τῷ πατρὶ Πριάμῳ, καὶ τοῖς λαοῖς, οἳ ἂν αὐτὸν ταχέως

ἐν πυρὶ κήαιεν καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερίσαιεν.	038
ἐν πυρὶ καύσειαν καὶ τὰ ἐντάφια ἐνταφιάσειαν,

ἀλλ' ὀλοῷ Ἀχιλῆϊ θεοὶ βούλεσθ' ἐπαρήγειν,	039
ἀλλὰ τῷ ὀλεθρίῳ Ἀχιλλέι βοηθεῖν βούλεσθε, ὦ θεοί,

ᾧ οὔτ' ἂρ φρένες εἰσὶν ἐναίσιμοι οὔτε νόημα	040
ᾧτινι, οὔτε διάνοια ἔστι πρέπουσα, οὔτε λογισμὸς

γναμπτὸν ἐνὶ στήθεσσι, λέων δ' ὣς ἄγρια οἶδεν,	041
μεταβλητὸς ἐν τῷ στήθει· ὥσπερ δὲ λέων ἄγρια καὶ ἀπηνῆ ἐπίσταται,

ὅς τ' ἐπεὶ ἂρ μεγάλῃ τε βίῃ καὶ ἀγήνορι θυμῷ	042
ὅστις ἐπειδὴ τῇ μεγάλῃ ἰσχύϊ καὶ ὑπερηφάνῳ ψυχῇ

εἴξας εἶσ' ἐπὶ μῆλα βροτῶν ἵνα δαῖτα λάβῃσιν·	043
ὑπείξειε, πορεύεται ἐπὶ τὰ θρέμματα τῶν ἀνθρώπων, ὅπως λάβη τροφήν.

ὣς Ἀχιλεὺς ἔλεον μὲν ἀπώλεσεν, οὐδέ οἱ αἰδὼς	044
οὕτως ὁ Ἀχιλλεὺς οἶκτον μέντοι ἀπέβαλεν, οὐδέ τις αὐτῷ αἰσχύνη

γίγνεται, ἥ τ' ἄνδρας μέγα σίνεται ἠδ' ὀνίνησι.	045
γίνεται, ἥτις μεγάλως βλάπτει καὶ ὀφελεῖ τοὺς ἄνδρας·

μέλλει μέν πού τις καὶ φίλτερον ἄλλον ὀλέσσαι	046
ἔοικε μέν τις που καὶ ἄλλον προσφιλέστερον ἀπολέσαι,

ἠὲ κασίγνητον ὁμογάστριον ἠὲ καὶ υἱόν·	047
ἢ ἀδελφὸν ὁμομήτριον, ἢ καὶ υἱόν.

ἀλλ' ἤτοι κλαύσας καὶ ὀδυράμενος μεθέηκε·	048
ἀλλ᾽ οὗτος μὲν κλαύσας καὶ θρηνήσας ἐπαύσατο·

τλητὸν γὰρ Μοῖραι θυμὸν θέσαν ἀνθρώποισιν.	049
αἱ γὰρ μοῖραι ψυχὴν ἐνέθηκαν τοῖς ἀνθρώποις δυναμένην ἅπαντα φέρειν.

αὐτὰρ ὅ γ' Ἕκτορα δῖον, ἐπεὶ φίλον ἦτορ ἀπηύρα,	050
οὗτος δὲ ἐπειδὴ ἀφείλετο τὸν ἐνδοξότατον Ἕκτορα τὴν προσφιλεστάτην ψυχὴν ἐξόπισθεν

ἵππων ἐξάπτων περὶ σῆμ' ἑτάροιο φίλοιο	051
τῶν ἵππων καταδήσας, περὶ τὸ μνῆμα τοῦ ἀγαπητοῦ φίλου

ἕλκει· οὐ μήν οἱ τό γε κάλλιον οὐδέ τ' ἄμεινον.	052
ἐπισύρει· οὐ μὴν αὐτῷ τοῦτό γε καλόν, οὐδ' ὠφέλιμον,

μὴ ἀγαθῷ περ ἐόντι νεμεσσηθέωμέν οἱ ἡμεῖς·	053
μή τι, ἀγαθῷ ὄντι, ἀναξιοπαθήσαντες ὀργισθῶμεν αὐτῷ ἡμεῖς,

κωφὴν γὰρ δὴ γαῖαν ἀεικίζει μενεαίνων.	054
ἀναίσθητον γὰρ γῆν ὑβρίζει καὶ καταισχύνει παροξυνόμενος.

τὸν δὲ χολωσαμένη προσέφη λευκώλενος Ἥρη·	055
πρὸς τοῦτον δὲ ὀργισθεῖσα εἶπεν ἡ λευκοβραχίων Ἥρα·

εἴη κεν καὶ τοῦτο τεὸν ἔπος ἀργυρότοξε	056
εἴη ἂν καὶ τοῦτο λόγος σός, ὦ Ἄπολλον λαμπρότοξε,

εἰ δὴ ὁμὴν Ἀχιλῆϊ καὶ Ἕκτορι θήσετε τιμήν.	057
εἰ δὴ ὁμοίαν τιμὴν θήσετε τῷ Ἀχιλλεῖ καὶ τῷ Ἕκτορι,

Ἕκτωρ μὲν θνητός τε γυναῖκά τε θήσατο μαζόν·	058
ὁ μέντοι Ἕκτωρ φθαρτός τε ἐστὶ καὶ γυναικεῖον μαστὸν ἐθήλασεν,

αὐτὰρ Ἀχιλλεύς ἐστι θεᾶς γόνος, ἣν ἐγὼ αὐτὴ	059
ὁ Ἀχιλλεὺς δὲ ἐστὶν θεᾶς γέννημα, ἣν ἐγὼ αὐτὴ

θρέψά τε καὶ ἀτίτηλα καὶ ἀνδρὶ πόρον παράκοιτιν	060
ἀνέθρεψα καὶ ἐπαιδοτρόφησα, καὶ ἀνδρὶ ἔδωκα γαμετὴν

Πηλέϊ, ὃς περὶ κῆρι φίλος γένετ' ἀθανάτοισι.	061
τῷ Πηλεῖ, ὃς τὰ μάλιστα ἐκ ψυχῆς φίλος ἐγένετο τοῖς ἀθανάτοις θεοῖς,

πάντες δ' ἀντιάασθε θεοὶ γάμου· ἐν δὲ σὺ τοῖσι	062
πάντες δὲ οἱ θεοὶ μετείχετε τοῦ γάμου, ἐν αὐτοῖς δὲ

δαίνυ' ἔχων φόρμιγγα κακῶν ἕταρ', αἰὲν ἄπιστε.	063
εὐωχοῦ κρατῶν τὴν κιθάραν, ὦ φίλε κακῶν, ἀεὶ ἄπιστε.

τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·	064
πρὸς ταύτην δὲ ἀποκρινόμενος εἶπεν ὁ τὰς νεφέλας ἀθροίζων Ζεύς·

Ἥρη μὴ δὴ πάμπαν ἀποσκύδμαινε θεοῖσιν·	065
ὦ Ἥρα, μὴ πάνυ γε ὀργίζου τοῖς θεοῖς,

οὐ μὲν γὰρ τιμή γε μί' ἔσσεται· ἀλλὰ καὶ Ἕκτωρ	066
οὐδαμῶς γὰρ μία τιμὴ ἔσται, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἕκτωρ

φίλτατος ἔσκε θεοῖσι βροτῶν οἳ ἐν Ἰλίῳ εἰσίν·	067
προσφιλέστατος ἦν τοῖς θεοῖς τῶν ἀνθρώπων ἁπάντων οἳ ἐν τῷ Ἰλίῳ εἰσίν,

ὣς γὰρ ἔμοιγ', ἐπεὶ οὔ τι φίλων ἡμάρτανε δώρων.	068
οὕτω γὰρ ἔμοιγε φίλος ἦν· ἐπειδὴ τῶν ἐπεράστων δώρων οὐδαμῶς ὑπέρωρα,

οὐ γάρ μοί ποτε βωμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης	069
οὐδέποτε γάρ μοι ὁ ναὸς ἦν ἐνδεὴς εὐωχίας κοινῆς

λοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας ἡμεῖς.	070
καὶ θυσίας καὶ χοῆς· τοῦτο γὰρ ἔσχομεν εἰς τιμὴν ἡμεῖς,

ἀλλ' ἤτοι κλέψαι μὲν ἐάσομεν, οὐδέ πῃ ἔστι,	071
ἀλλὰ τὴν μὲν περὶ τὸ κλέψαι βουλὴν ἐάσωμεν, οὐδ᾽ ἔστι δυνατὸν

λάθρῃ Ἀχιλλῆος θρασὺν Ἕκτορα· ἦ γάρ οἱ αἰεὶ	072
κρύφα τοῦ Ἀχιλλέως, τὸν ἄτολμον Ἕκτορα. ὄντως που γὰρ ἀεὶ

μήτηρ παρμέμβλωκεν ὁμῶς νύκτάς τε καὶ ἦμαρ.	073
αὐτῷ παρακάθηται, ὁμοίως νύκτωρ καὶ μεθημέραν,

ἀλλ' εἴ τις καλέσειε θεῶν Θέτιν ἆσσον ἐμεῖο,	074
ἀλλ᾽ εἴ τις τῶν θεῶν καλέσειε τὴν Θέτιν πλησίον ἐμοῦ,

ὄφρά τί οἱ εἴπω πυκινὸν ἔπος, ὥς κεν Ἀχιλλεὺς	075
ὅπως τι αὐτῇ εἴπω λόγον συνετόν· ὡς ἂν ὁ Ἀχιλλεὺς

δώρων ἐκ Πριάμοιο λάχῃ ἀπό θ' Ἕκτορα λύσῃ.	076
δῶρα ἐκ τοῦ Πριάμου σχῇ, καὶ ἀπολύσῃ τὸν Ἕκτορα.

ὣς ἔφατ', ὦρτο δὲ Ἶρις ἀελλόπος ἀγγελέουσα,	077
οὕτως εἶπεν· ἀνέστη δὲ ἡ ταχύπους Ἶρις μηνύσουσα,

μεσσηγὺς δὲ Σάμου τε καὶ Ἴμβρου παιπαλοέσσης	078
μεταξὺ δὲ τῆς Σάμου καὶ τῆς Ἴμβρου τῆς τραχείας

ἔνθορε μείλανι πόντῳ· ἐπεστονάχησε δὲ λίμνη.	079
κατεπήδησεν εἰς τὸν μέλανα πόντον, ἐπήχησε δὲ ἡ θάλασσα·

ἣ δὲ μολυβδαίνῃ ἰκέλη ἐς βυσσὸν ὄρουσεν,	080
αὕτη δὲ τῷ τοῦ ἀγκίστρου μολύβδῳ ὁμοία ὥρμησεν εἰς τὸν βυθόν,

ἥ τε κατ' ἀγραύλοιο βοὸς κέρας ἐμβεβαυῖα	081
ὃς δὴ προσκείμενος κατὰ τὸ κέρας τοῦ ἀγροδιαίτου βοὸς

ἔρχεται ὠμηστῇσιν ἐπ' ἰχθύσι κῆρα φέρουσα.	082
κατέρχεται, ἐπάγων μοίραν θανατηφόρον τοῖς ὠμοβόροις ἰχθύσιν·

εὗρε δ' ἐνὶ σπῆϊ γλαφυρῷ Θέτιν, ἀμφὶ δ' ἄρ' ἄλλαι	083
εὗρε δὲ ἐν τῷ κοίλῳ σπηλαίῳ τὴν Θέτιν, περὶ αὐτὴν δὲ καὶ αἱ ἄλλαι

εἵαθ' ὁμηγερέες ἅλιαι θεαί· ἣ δ' ἐνὶ μέσσῃς	084
καθῆντο συνηθροισμέναι αἱ θαλάσσιαι θεαί, αὕτη δὲ ἐν τῷ μέσῳ

κλαῖε μόρον οὗ παιδὸς ἀμύμονος, ὅς οἱ ἔμελλε	085
ἔκλαιε τὸν θάνατον τοῦ ἑαυτῆς ἀμέμπτου υἱοῦ, ὃς ἔμελλεν αὐτῇ

φθίσεσθ' ἐν Τροίῃ ἐριβώλακι τηλόθι πάτρης.	086
τεθνήξεσθαι ἐν τῇ Τροίᾳ τῇ εὐγείῳ πόρρωθι τῆς πατρίδος·

ἀγχοῦ δ' ἱσταμένη προσέφη πόδας ὠκέα Ἶρις·	087
πλησίον δὲ στᾶσα εἶπε πρὸς αὐτὴν ἡ ταχύπους Ἶρις.

ὄρσο Θέτι· καλέει Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἰδώς.	088
ἀνάστηθι, ὦ Θέτι, καλεῖ σε Ζεὺς ὁ τὰς ἀφθάρτους (ἀμεταβλήτους) βουλὰς ἐπιστάμενος.

τὴν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα·	089
πρὸς ταύτην δὲ ἀπεκρίνατο μετὰ ταῦτα ἡ θεὰ ἡ λευκόπους Θέτις.

τίπτέ με κεῖνος ἄνωγε μέγας θεός; αἰδέομαι δὲ	090
τί δήποτέ με ἐκεῖνος κελεύει ὁ μέγας θεός; αἰσχύνομαι δὲ

μίσγεσθ' ἀθανάτοισιν, ἔχω δ' ἄχε' ἄκριτα θυμῷ.	091
συμμίσγεσθαι καὶ παραβάλλειν τοῖς ἀθανατοῖς θεοῖς· ἔχω δὲ θλίψεις πλείστας ἐν τῇ ψυχῇ·

εἶμι μέν, οὐδ' ἅλιον ἔπος ἔσσεται ὅττί κεν εἴπῃ.	092
πορεύομαι μέντοι, οὐδὲ μάταιος λόγος ἔσται, ὃν ἂν εἴπῃ·

ὣς ἄρα φωνήσασα κάλυμμ' ἕλε δῖα θεάων	093
οὕτω δὴ εἰποῦσα ἔλαβε τὴν καλύπτραν ἡ ἐνδοξοτάτη τῶν θεῶν

κυάνεον, τοῦ δ' οὔ τι μελάντερον ἔπλετο ἔσθος.	094
τὴν κυάνην· ταύτης δὲ οὐδέν τι μᾶλλον μέλαν ὑπάρχει ἔνδυμα·

βῆ δ' ἰέναι, πρόσθεν δὲ ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις	095
ὥρμησε δὲ πορεύεσθαι, ἔμπροσθεν δὲ ἡ ἀνεμόπους ταχεία Ἴρις

ἡγεῖτ'· ἀμφὶ δ' ἄρα σφι λιάζετο κῦμα θαλάσσης.	096
προσεχώρει, περὶ αὐτὰς δὲ τὸ κῦμα τῆς θαλάσσης ὑπεχωρίζετο·

ἀκτὴν δ' ἐξαναβᾶσαι ἐς οὐρανὸν ἀϊχθήτην,	097
ἀναβᾶσαι δὲ εἰς τὴν ἀκτὴν ἐπὶ τὸν οὐρανὸν ὥρμησαν,

εὗρον δ' εὐρύοπα Κρονίδην, περὶ δ' ἄλλοι ἅπαντες	098
εὗρον δὲ τὸν μεγαλόφωνον υἱὸν τοῦ Κρόνου, περὶ αὐτὸν δὲ πάντες οἱ ἄλλοι

εἵαθ' ὁμηγερέες μάκαρες θεοὶ αἰὲν ἐόντες.	099
καθῆντο συνηθροισμένοι οἱ μακάριοι αἰώνιοι θεοί·

ἣ δ' ἄρα πὰρ Διὶ πατρὶ καθέζετο, εἶξε δ' Ἀθήνη.	100
αὕτη δὲ ἀεὶ παρὰ τῷ Διὶ τῷ πατρὶ ἐκάθισεν, ὑπεχώρησε δὲ ἡ Ἀθηνᾶ.

Ἥρη δὲ χρύσεον καλὸν δέπας ἐν χερὶ θῆκε	101
ἡ Ἥρα δὲ χρυσοῦν περικαλλὲς ποτήριον ἔθηκεν ἐν τῇ χειρί,

καί ῥ' εὔφρην' ἐπέεσσι· Θέτις δ' ὤρεξε πιοῦσα.	102
καὶ λόγοις ἔτερπεν αὐτὴν καὶ παρεμυθεῖτο, ἡ Θέτις δὲ ἐκτείνασα ἔπιεν.

τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·	103
ἐν τούτοις δὲ λόγων ἤρξατο ὁ πατὴρ τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν θεῶν.

ἤλυθες Οὔλυμπον δὲ θεὰ Θέτι κηδομένη περ,	104
ἦλθες εἰς τὸν Ὄλυμπον, ὦ θεὰ Θέτι, καίτοι λυπουμένη,

πένθος ἄλαστον ἔχουσα μετὰ φρεσίν· οἶδα καὶ αὐτός·	105
πένθος δεινὸν καὶ ἀνεπίληστον ἔχουσα ἐν τῇ διανοίᾳ· ἐπίσταμαι καὶ ἐγώ,

ἀλλὰ καὶ ὧς ἐρέω τοῦ σ' εἵνεκα δεῦρο κάλεσσα.	106
ἀλλὰ καὶ οὕτως ἐρῶ, τίνος χάριν ἐνταῦθα σε μετεπεμψάμην·

ἐννῆμαρ δὴ νεῖκος ἐν ἀθανάτοισιν ὄρωρεν	107
ἐπὶ ἐννέα δὴ ἡμέρας φιλονεικία ἠγέρθη ἐν τοῖς ἀθανάτοις θεοῖς

Ἕκτορος ἀμφὶ νέκυι καὶ Ἀχιλλῆϊ πτολιπόρθῳ·	108
περὶ τοῦ νεκροῦ τοῦ Ἕκτορος καὶ Ἀχιλλέως τοῦ τὰς πόλεις πορθοῦντος,

κλέψαι δ' ὀτρύνουσιν ἐΰσκοπον ἀργεϊφόντην·	109
ὑφελέσθαι δὲ προέτρεπον Ἑρμῆν τὸν καλὸν κατάσκοπον,

αὐτὰρ ἐγὼ τόδε κῦδος Ἀχιλλῆϊ προτιάπτω	110
ἐγὼ δὲ ταύτην τὴν δόξαν τῷ Ἀχιλλεῖ προσάπτω καὶ παρέχομαι,

αἰδῶ καὶ φιλότητα τεὴν μετόπισθε φυλάσσων.	111
τὴν σὴν φιλίαν καὶ τὸ ἀξίωμα τὸ μετὰ ταῦτα τηρῶν·

αἶψα μάλ' ἐς στρατὸν ἐλθὲ καὶ υἱέϊ σῷ ἐπίτειλον·	112
ταχέως πάνυ ἐλθὲ εἰς τὸν στρατὸν καὶ τῷ σῷ υἱῷ ἐπίταξον·

σκύζεσθαί οἱ εἰπὲ θεούς, ἐμὲ δ' ἔξοχα πάντων	113
ὀργίζεσθαι αὐτῷ εἰπὲ τοὺς θεούς, ἐμὲ δὲ μάλιστα πάντων

ἀθανάτων κεχολῶσθαι, ὅτι φρεσὶ μαινομένῃσιν	114
τῶν ἀθανάτων θεῶν ὀργισθῆναι, διότι παράφροσι λογισμοῖς

Ἕκτορ' ἔχει παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν οὐδ' ἀπέλυσεν,	115
κατέχει τὸν Ἕκτορα παρὰ ταῖς καμπυλοπρύμνοις ναυσίν, οὐδὲ ἠλευθέρωσεν·

αἴ κέν πως ἐμέ τε δείσῃ ἀπό θ' Ἕκτορα λύσῃ.	116
ἐάν πως (ὅπως) ἐμέ τε φοβηθῇ, καὶ τὸν Ἕκτορα ἀπολύσῃ·

αὐτὰρ ἐγὼ Πριάμῳ μεγαλήτορι Ἶριν ἐφήσω	117
ἐγὼ δὲ Πριάμῳ τῷ μεγαλοψύχῳ τὴν Ἶριν ἐντολὰς δοὺς ἐπιπέμψω,

λύσασθαι φίλον υἱὸν ἰόντ' ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν,	118
λυτρώσασθαι τὸν ἀγαπητὸν υἱόν, πορευθέντα ἐπὶ τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων,

δῶρα δ' Ἀχιλλῆϊ φερέμεν, τά κε θυμὸν ἰήνῃ.	119
χάριτας δὲ τῷ Ἀχιλλέι φέρειν, ἅπερ ἂν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ εὐφράναι.

ὣς ἔφατ', οὐδ' ἀπίθησε θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα,	120
οὕτως εἶπεν. ὑπήκουσε δὲ ἡ θεά ἡ λευκόπους Θέτις·

βῆ δὲ κατ' Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα,	121
ἐπορεύθη δὲ ὁρμήσασα ἐκ τῶν ἐξοχῶν τοῦ Ὀλύμπου,

ἷξεν δ' ἐς κλισίην οὗ υἱέος· ἔνθ' ἄρα τόν γε	122
ἀφίκετο δὲ εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ ἑαυτῆς υἱοῦ,

εὗρ' ἁδινὰ στενάχοντα· φίλοι δ' ἀμφ' αὐτὸν ἑταῖροι	123
εὗρε δὲ αὐτὸν ἐν αὐτῇ ἀδιαλείπτως στενάζοντα, περὶ αὐτὸν δὲ οἱ ἀγαπητοὶ φίλοι

ἐσσυμένως ἐπένοντο καὶ ἐντύνοντο ἄριστον·	124
σπουδαίως ἐνήργουν καὶ παρεσκεύαζον ἄριστον,

τοῖσι δ' ὄϊς λάσιος μέγας ἐν κλισίῃ ἱέρευτο.	125
τούτοις δὲ κριὸς μέγας δασύθριξ ἐν τῇ σκηνῇ ἔσφακτο,

ἣ δὲ μάλ' ἄγχ' αὐτοῖο καθέζετο πότνια μήτηρ,	126
αὕτη δὲ πάνυ πλησίον αὐτοῦ ἐκάθισεν ἡ σεβαστή μήτηρ,

χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·	127
χειρί τε αὐτὸν κατέψησεν καὶ λόγον εἶπε, καὶ ἐξ ὀνόματος ἐκάλει.

τέκνον ἐμὸν τέο μέχρις ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύων	128
ὦ τέκνον ἐμόν, μέχρι τίνος θρηνῶν καὶ λυπούμενος

σὴν ἔδεαι κραδίην μεμνημένος οὔτέ τι σίτου	129
τὴν σαυτοῦ κατέδει καρδίαν, οὐδοτιοῦν μεμνημένος τροφῆς

οὔτ' εὐνῆς; ἀγαθὸν δὲ γυναικί περ ἐν φιλότητι	130
οὔτε κοίτης; ἀγαθὸν δὲ γυναικί γε ἐν ὀρέξει μίξεως

μίσγεσθ'· οὐ γάρ μοι δηρὸν βέῃ, ἀλλά τοι ἤδη	131
μίγνυσθαι. οὐ γάρ μοι ἐπὶ πολὺ ζήσῃ· ἀλλ᾽ ἤδη σοι

ἄγχι παρέστηκεν θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.	132
ἐγγὺς παρέστηκεν ὁ θάνατος, καὶ ἡ ἰσχυρὰ μοῖρα.

ἀλλ' ἐμέθεν ξύνες ὦκα, Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμι·	133
ἀλλά μου ἐπάκουσον ταχέως, Διὸς δέ σοι μηνυτής τυγχάνω·

σκύζεσθαι σοί φησι θεούς, ἑὲ δ' ἔξοχα πάντων	134
ὀργίζεσθαί σοι φησὶ τοὺς θεούς, ἑαυτὸν δὲ μάλιστα πάντων

ἀθανάτων κεχολῶσθαι, ὅτι φρεσὶ μαινομένῃσιν	135
τῶν ἀθανάτων θεῶν ὀργισθῆναι, διότι παράφροσι λογισμοῖς

Ἕκτορ' ἔχεις παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν οὐδ' ἀπέλυσας.	136
τὸν Ἕκτορα κατέχεις παρὰ ταῖς καμπυλοπρύμναις ναυσίν, οὐδὲ ἀπέδοσο·

ἀλλ' ἄγε δὴ λῦσον, νεκροῖο δὲ δέξαι ἄποινα.	137
ἀλλ᾽ ἄγε δὴ ἀπόλυσον, λύτρα δὲ τοῦ νεκροῦ λάβε.

τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·	138
πρὸς ταύτην δὲ ἀποκρινόμενος εἶπεν ὁ ταχύπους Ἀχιλλεύς·

τῇδ' εἴη· ὃς ἄποινα φέροι καὶ νεκρὸν ἄγοιτο,	139
ἐνταῦθα παραγένοιτο ὃς ἂν τὰ λύτρα ἐνέγκαι καὶ τὸν νεκρὸν ἀγάγοι,

εἰ δὴ πρόφρονι θυμῷ Ὀλύμπιος αὐτὸς ἀνώγει.	140
ἐπειδὴ προθύμῳ ψυχῇ ὁ οὐράνιος αὐτὸς κελεύει.

ὣς οἵ γ' ἐν νηῶν ἀγύρει μήτηρ τε καὶ υἱὸς	141
οὕτως οὗτοι ἐν τῷ ἀθροίσματι τῶν νεῶν μήτηρ καὶ υἱὸς

πολλὰ πρὸς ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευον.	142
πολλοὺς πρὸς ἀλλήλους λόγους ταχεῖς ἔλεγον·

Ἶριν δ' ὄτρυνε Κρονίδης εἰς Ἴλιον ἱρήν·	143
τὴν Ἶριν δὲ προὔτρεψεν ὁ υἱὸς τοῦ Κρόνου εἰς τὸ ἱερὸν Ἴλιον λέγων·

βάσκ' ἴθι Ἶρι ταχεῖα λιποῦσ' ἕδος Οὐλύμποιο	144
ἄγε πορεύου, ὦ Ἶρι, ταχέως καταλιποῦσα τὸ ἔδαφος τοῦ Ὀλύμπου,

ἄγγειλον Πριάμῳ μεγαλήτορι Ἴλιον εἴσω	145
ἀπάγγειλον τῷ μεγαλοψύχῳ Πριάμῳ εἰς τὸ Ἴλιον,

λύσασθαι φίλον υἱὸν ἰόντ' ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν,	146
λυτρώσασθαι τὸν ἀγαπητὸν υἱόν, πορευθέντα ἐπὶ τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων,

δῶρα δ' Ἀχιλλῆϊ φερέμεν τά κε θυμὸν ἰήνῃ	147
χάριτας δὲ τῷ Ἀχιλλεῖ φέρειν, αἳ ἂν εὐφράνωσι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ,

οἶον, μὴ δέ τις ἄλλος ἅμα Τρώων ἴτω ἀνήρ.	148
μόνον, μηδέ τις ἄλλος σὺν αὐτῷ τῶν Τρῴων πορευθήτω ἀνήρ·

κῆρύξ τίς οἱ ἕποιτο γεραίτερος, ὅς κ' ἰθύνοι	149
κῆρύξ τις αὐτῷ ἀκολουθείτω γέρων, ὃς ἂν εὐθύνοι

ἡμιόνους καὶ ἄμαξαν ἐΰτροχον, ἠδὲ καὶ αὖτις	150
τὰς ἡμιόνους καὶ τὴν καλῶς τρέχουσαν ἅμαξαν, καὶ αὖθις

νεκρὸν ἄγοι προτὶ ἄστυ, τὸν ἔκτανε δῖος Ἀχιλλεύς.	151
τὸν νεκρὸν κομίζοι πρὸς τὴν πόλιν, ὃν ἀπέκτεινεν ὁ ἐνδοξότατος Ἀχιλλεύς·

μὴ δέ τί οἱ θάνατος μελέτω φρεσὶ μὴ δέ τι τάρβος·	152
μηδέ τις αὐτῷ θάνατος ἐν φροντίδι ἔστω κατὰ διάνοιαν, μηδέ τις φόβος,

τοῖον γάρ οἱ πομπὸν ὀπάσσομεν ἀργεϊφόντην,	153
τοιοῦτον αὐτῷ ὁδηγὸν παρέξομεν τὸν Ἑρμῆν,

ὃς ἄξει εἷός κεν ἄγων Ἀχιλῆϊ πελάσσῃ.	154
ὃς ἀπάξει ἕως ἂν ἄγων τῷ Ἀχιλλεῖ παραστήσῃ.

αὐτὰρ ἐπὴν ἀγάγῃσιν ἔσω κλισίην Ἀχιλῆος,	155
ἐπειδὰν δὲ ἀγάγῃ εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Ἀχιλλέως,

οὔτ' αὐτὸς κτενέει ἀπό τ' ἄλλους πάντας ἐρύξει·	156
οὔτε αὐτὸς ἀποκτενεῖ, καὶ τοὺς ἄλλους πάντας διακωλύσει

οὔτε γάρ ἐστ' ἄφρων οὔτ' ἄσκοπος οὔτ' ἀλιτήμων,	157
οὔτε ἔστιν ἀνόητος, οὔτε ἀπερίσκοπος, οὔτε ἀλιτάνευτος καὶ ἀπαράκλητος,

ἀλλὰ μάλ' ἐνδυκέως ἱκέτεω πεφιδήσεται ἀνδρός.	158
ἀλλὰ πάνυ ἐπιμελῶς φείσεται ἀνδρὸς ἱκέτου.

ὣς ἔφατ', ὦρτο δὲ Ἶρις ἀελλόπος ἀγγελέουσα.	159
οὕτως εἶπεν· ἀνέστη δὲ ἡ ἀνεμόπους Ἴρις μηνύουσα·

ἷξεν δ' ἐς Πριάμοιο, κίχεν δ' ἐνοπήν τε γόον τε.	160
ἀφίκετο δὲ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Πριάμου, εὗρε δὲ θόρυβόν τε καὶ θρῆνον.

παῖδες μὲν πατέρ' ἀμφὶ καθήμενοι ἔνδοθεν αὐλῆς	161
παῖδες μὲν περὶ τὸν πατέρα καθήμενοι ἐν τῇ αὐλῇ

δάκρυσιν εἵματ' ἔφυρον, ὃ δ' ἐν μέσσοισι γεραιὸς	162
δάκρυσι τὰ ἱμάτια ὕγραινον (ἔβρεχον), οὗτος δ᾽ ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν ὁ γέρων

ἐντυπὰς ἐν χλαίνῃ κεκαλυμμένος· ἀμφὶ δὲ πολλὴ	163
ἐντυπωδῶς χλαίνῃ ἐγκεκαλυμένος, ὡς διὰ τῆς σκέπης μόνον τὸν τῶν μελῶν τύπον φαίνεσθαι· πολὺς δὲ περιῆν

κόπρος ἔην κεφαλῇ τε καὶ αὐχένι τοῖο γέροντος	164
χοῦς τῇ τε κεφαλῇ καὶ τῷ τραχήλῳ τοῦ γέροντος,

τήν ῥα κυλινδόμενος καταμήσατο χερσὶν ἑῇσι.	165
ὃν δὴ κυλιόμενος ἐπεσπάσατο ταῖς ἑαυτοῦ χερσίν,

θυγατέρες δ' ἀνὰ δώματ' ἰδὲ νυοὶ ὠδύροντο	166
αἱ θυγατέρες δὲ καὶ αἱ γυναῖκες τῶν ὑιῶν κατὰ τὰ οἰκήματα ὠλοφύροντο

τῶν μιμνησκόμεναι οἳ δὴ πολέες τε καὶ ἐσθλοὶ	167
τούτων ἀναμιμνησκόμεναι, οἳ δὴ πολλοί τε καὶ ἀγαθοὶ

χερσὶν ὑπ' Ἀργείων κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες.	168
ἔκειντο ὑπὸ τῶν χειρῶν τῶν Ἑλλήνων τὰς ψυχὰς ἀπολέσαντες·

στῆ δὲ παρὰ Πρίαμον Διὸς ἄγγελος, ἠδὲ προσηύδα	169
ἔστη δὲ παρὰ τὸν Πρίαμον ἡ ἄγγελος τοῦ Διὸς καὶ ἔλεγε πρὸς αὐτὸν

τυτθὸν φθεγξαμένη· τὸν δὲ τρόμος ἔλλαβε γυῖα·	170
μικρὸν καὶ ἡσύχως λαλήσασα· τοῦτον δὲ τρόμος κατέλαβε κατὰ τὰ μέλῃ·

θάρσει Δαρδανίδη Πρίαμε φρεσί, μὴ δέ τι τάρβει·	171
θάρρει κατά διάνοιαν, ὦ Πρίαμε ἔκγονε τοῦ Πριάμου, μηδέ τι φοβοῦ

οὐ μὲν γάρ τοι ἐγὼ κακὸν ὀσσομένη τόδ' ἱκάνω	172
οὐδαμῶς γάρ σοι ἐγὼ κακὸν ἀπαγγέλλουσα ἐλήλυθα δεῦρο,

ἀλλ' ἀγαθὰ φρονέουσα· Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμι,	173
ἀλλ᾿ ἀγαθὰ διανουμένη· ἐκ τοῦ Διὸς δέ σοι ἄγγελος ἔρχομαι,

ὅς σευ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδ' ἐλεαίρει.	174
ὅτις πόρρωθεν ὤν, μεγάλως σου φροντίζει καὶ ἐλεεῖ σε·

λύσασθαί σ' ἐκέλευσεν Ὀλύμπιος Ἕκτορα δῖον,	175
λυτρώσασθαί σε ἐκέλευσεν ὁ οὐράνιος τὸν ἐνδοξότατον Ἕκτορα,

δῶρα δ' Ἀχιλλῆϊ φερέμεν τά κε θυμὸν ἰήνῃ	176
χάριτας δὲ τῷ Ἀχιλλεῖ φέρειν, αἳ ἂν εὐφράνωσι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ,

οἶον, μὴ δέ τις ἄλλος ἅμα Τρώων ἴτω ἀνήρ.	177
μόνον, μηδέ τις ἄλλων τῶν Τρῴων ἀνὴρ πορευθήτω σὺν σοί·

κῆρύξ τίς τοι ἕποιτο γεραίτερος, ὅς κ' ἰθύνοι	178
κῆρυξ τις ἀκολουθείτω σοι γέρων, ὃς ἂν εὐθύνοι

ἡμιόνους καὶ ἄμαξαν ἐΰτροχον, ἠδὲ καὶ αὖτις	179
τὰς ἡμιόνους καὶ τὴν εὐκόλως τρέχουσαν ἅμαξαν· καὶ αὖθις

νεκρὸν ἄγοι προτὶ ἄστυ, τὸν ἔκτανε δῖος Ἀχιλλεύς.	180
τὸν νεκρὸν ἀγάγοι πρὸς τὴν πόλιν, ὃν ἀπέκτεινεν ὁ ἐνδοξότατος Ἀχιλλεύς·

μὴ δέ τί τοι θάνατος μελέτω φρεσὶ μηδέ τι τάρβος·	181
μηδέ σοι θάνατος διὰ φροντίδος ἔστω κατά διάνοιαν, μηδέ τις φόβος·

τοῖος γάρ τοι πομπὸς ἅμ' ἕψεται ἀργεϊφόντης,	182
τοιοῦτος γάρ σοι ὁδηγὸς συνέψεται ὁ Ἑρμῆς,

ὅς σ' ἄξει εἷός κεν ἄγων Ἀχιλῆϊ πελάσσῃ.	183
ὅς σε ἀπάξει, ἕως ἂν ἄγων παραστήσῃ τῷ Ἀχιλλεῖ·

αὐτὰρ ἐπὴν ἀγάγῃσιν ἔσω κλισίην Ἀχιλῆος,	184
ἐπειδὰν δὲ ἀγάγῃ εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Ἀχιλλέως,

οὔτ' αὐτὸς κτενέει ἀπό τ' ἄλλους πάντας ἐρύξει·	185
οὔτε αὐτὸς ἀποκτενεῖ, καὶ τοὺς ἄλλους πάντας διακωλύσει,

οὔτε γάρ ἔστ' ἄφρων οὔτ' ἄσκοπος οὔτ' ἀλιτήμων,	186
οὔτε γὰρ ἀνόητός ἐστιν, οὔτε ἀπερίσκοπος, οὔτε ἀλιτάνευτος καὶ ἀπαράκλητος,

ἀλλὰ μάλ' ἐνδυκέως ἱκέτεω πεφιδήσεται ἀνδρός.	187
ἀλλὰ πάνυ ἐπιμελῶς φείσεται ἀνδρὸς ἱκέτου καὶ παρακλήτορος.

ἣ μὲν ἄρ' ὣς εἰποῦσ' ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις,	188
αὕτη μὲν οὕτως εἰποῦσα ἀπῆλθεν ἡ ταχύπους Ἶρις·

αὐτὰρ ὅ γ' υἷας ἄμαξαν ἐΰτροχον ἡμιονείην	189
οὗτος δὲ τοὺς υἱοὺς τὴν εὐχερῶς τρέχουσαν ἡμιονείαν

ὁπλίσαι ἠνώγει, πείρινθα δὲ δῆσαι ἐπ' αὐτῆς.	190
ἅμαξαν ἑτοιμᾶσαι ἐκέλευσεν, ὑπερτηρίαν (πλινθίον) δὲ ἐπ᾿ αὐτῆς κατα(περι)δῆσαι·

αὐτὸς δ' ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα	191
αὐτὸς δὲ εἰσῆλθεν εἰς τὸ εὐῶδες δῶμα,

κέδρινον ὑψόροφον, ὃς γλήνεα πολλὰ κεχάνδει·	192
τὸ ἐκ κέδρων κατεσκευασμένον, ὃ δὴ πολλὰ λαμπρὰ καὶ ἀξιοθέατα ἐχώρει καὶ ἐμπεριεῖχε.

ἐς δ' ἄλοχον Ἑκάβην ἐκαλέσσατο φώνησέν τε·	193
ἐκάλεσε δὲ ἔνδον τὴν γαμετὴν Ἑκάβην καὶ εἶπεν.

δαιμονίη Διόθεν μοι Ὀλύμπιος ἄγγελος ἦλθε	194
ὦ μακαρία, ἐκ Διός μοι οὐράνιος μηνυτής ἀφίκετο

λύσασθαι φίλον υἱὸν ἰόντ' ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν,	195
λυτρώσασθαι τὸν υἱόν, πορευθέντα ἐπὶ τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων,

δῶρα δ' Ἀχιλλῆϊ φερέμεν τά κε θυμὸν ἰήνῃ.	196
χάριτας δὲ τῷ Ἀχιλλεῖ φέρειν, αἳ ἂν εὐφράνωσιν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ·

ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ τί τοι φρεσὶν εἴδεται εἶναι;	197
ἀλλ᾽ ἄγε μοι τοῦτο εἰπέ, τί σοι κατὰ διάνοιαν δοκεῖ εἶναι;

αἰνῶς γάρ μ' αὐτόν γε μένος καὶ θυμὸς ἄνωγε	198
ὑπερβαλλόντως γάρ με αὐτὸν ἡ προθυμία καὶ ἡ ψυχὴ κελεύει

κεῖσ' ἰέναι ἐπὶ νῆας ἔσω στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν.	199
ἐκεῖσε πορευθῆναι ἐπὶ τὰς ναῦς, εἰς τὸν πλατὺν στρατὸν τῶν Ἑλλήνων.

ὣς φάτο, κώκυσεν δὲ γυνὴ καὶ ἀμείβετο μύθῳ·	200
οὕτως εἶπεν· ὠλόλυξε δὲ ἡ γυνή, καὶ ἀπεκρίνατο λόγῳ.

ὤ μοι πῇ δή τοι φρένες οἴχονθ', ᾗς τὸ πάρος περ	201
οἴμοι· ποῦ δή σοι ἡ διάνοια ᾤχετο· ᾗ τὸ πρόσθεν

ἔκλε' ἐπ' ἀνθρώπους ξείνους ἠδ' οἷσιν ἀνάσσεις;	202
ἐδοξάζου παρὰ ξένοις ἀνθρώποις καὶ ὧν βασιλεύεις·

πῶς ἐθέλεις ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἐλθέμεν οἶος	203
πῶς βούλει ἀφικέσθαι εἰς τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων μόνος

ἀνδρὸς ἐς ὀφθαλμοὺς ὅς τοι πολέας τε καὶ ἐσθλοὺς	204
εἰς ἀνδρὸς ὀφθαλμούς, ὃς δή σοι πολλοὺς καὶ ἀγαθοὺς

υἱέας ἐξενάριξε· σιδήρειόν νύ τοι ἦτορ.	205
υἱοὺς ἀπέκτεινε, σιδηρά δή σοι ψυχὴ ὑπάρχει·

εἰ γάρ σ' αἱρήσει καὶ ἐσόψεται ὀφθαλμοῖσιν	206
εἰ γάρ σε θεάσεται τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ κρατήσει

ὠμηστὴς καὶ ἄπιστος ἀνὴρ ὅ γε οὔ σ' ἐλεήσει,	207
ὁ ἄγριος καὶ αἱμοπότης καὶ ἀβέβαιος ἀνὴρ οὗτος, οὐκ ἐλεήσει σε,

οὐδέ τί σ' αἰδέσεται. νῦν δὲ κλαίωμεν ἄνευθεν	208
οὐδέ τί σε αἰδεσθήσεται· νῦν δὲ κλαίωμεν πόρρωθεν

ἥμενοι ἐν μεγάρῳ· τῷ δ' ὥς ποθι Μοῖρα κραταιὴ	209
καθήμενοι ἐν τῷδε τῷ οἴκῳ. ὥσπερ που ἡ ἰσχυρὰ Μοῖρα

γιγνομένῳ ἐπένησε λίνῳ, ὅτε μιν τέκον αὐτή,	210
γεννωμένῳ ἐπέκλωσε λίνῳ, ἡνίκα αὐτὸν ἔτεκον ἐγὼ

ἀργίποδας κύνας ἆσαι ἑῶν ἀπάνευθε τοκήων	211
ταχύποδας κύνας κορέσαι πόρρωθεν τῶν ἑαυτοῦ γονέων,

ἀνδρὶ πάρα κρατερῷ, τοῦ ἐγὼ μέσον ἧπαρ ἔχοιμι	212
παρ' ἀνδρὶ ἀποτόμῳ καὶ σκληρῷ, οὗ δὴ ἐγὼ εἴθε ἔχοιμι τὸ μέσον τοῦ ἥπατος

ἐσθέμεναι προσφῦσα· τότ' ἄντιτα ἔργα γένοιτο	213
ἐσθίειν προσβάλλουσα τὸ στόμα· τότε γένοιτο ἂν ἔργα ἀντιτιμώρητα

παιδὸς ἐμοῦ, ἐπεὶ οὔ ἑ κακιζόμενόν γε κατέκτα,	214
τοῦ ἐμοῦ υἱοῦ ἐπειδὴ οὐκ ἀπέκτεινεν αὐτὸν δειλιῶντα,

ἀλλὰ πρὸ Τρώων καὶ Τρωϊάδων βαθυκόλπων	215
ἀλλὰ πρὸ τῶν Τρῴων καὶ τῶν Τρῳάδων τῶν μεγαλοκόλπων

ἑσταότ' οὔτε φόβου μεμνημένον οὔτ' ἀλεωρῆς.	216
ἑστῶτα καὶ προπολεμοῦντα, οὔτε φυγῆς μεμνημένον, οὔτε ἀναχωρήσεως.

τὴν δ' αὖτε προσέειπε γέρων Πρίαμος θεοειδής·	217
πρὸς ταύτην δὲ εἶπε γέρων Πρίαμος ὁ θεῖον εἶδος ἔχων·

μή μ' ἐθέλοντ' ἰέναι κατερύκανε, μὴ δέ μοι αὐτὴ	218
μή με βουλόμενον πορεύεσθαι κάτεχε, μηδὲ σή μοι

ὄρνις ἐνὶ μεγάροισι κακὸς πέλευ· οὐδέ με πείσεις.	219
ὄρνις κακὴ ἐν τοῖς οἴκοις ἔσο, οὐδὲ (γὰρ) καταπείσεις με·

εἰ μὲν γάρ τίς μ' ἄλλος ἐπιχθονίων ἐκέλευεν,	220
εἰ μὲν γάρ τις ἄλλος με τῶν ἐπιγείων ἐκέλευεν,

ἢ οἳ μάντιές εἰσι θυοσκόοι ἢ ἱερῆες,	221
ἢ οἵτινες μάντεις εἰσὶ τοῖς θυμιάμασι προσέχοντες· ἢ ἱερεῖς καὶ διὰ σπλάγχνων μαντευόμενοι·

ψεῦδός κεν φαῖμεν καὶ νοσφιζοίμεθα μᾶλλον·	222
ψεύδεσθαι ἂν αὐτὸν ἔφημεν καὶ ἀφιστάμεθα μάλιστα.

νῦν δ', αὐτὸς γὰρ ἄκουσα θεοῦ καὶ ἐσέδρακον ἄντην,	223
νῦν δέ, αὐτὸς γὰρ ἤκουσα θεοῦ, καὶ φανερῶς ἑώρακα,

εἶμι καὶ οὐχ ἅλιον ἔπος ἔσσεται. εἰ δέ μοι αἶσα	224
πορεύομαι, καὶ οὐ μάταιος ἔσται ὁ λόγος· εἰ δέ μοι μοῖρα

τεθνάμεναι παρὰ νηυσὶν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων	225
ἀποθανεῖν παρὰ ταῖς ναυσὶ τῶν Ἑλλήνων τῶν σιδηροθωράκων,

βούλομαι· αὐτίκα γάρ με κατακτείνειεν Ἀχιλλεὺς	226
ἐθέλω δὴ· παραχρῆμα γάρ με ἀποκτείνειεν Ἀχιλλεὺς

ἀγκὰς ἑλόντ' ἐμὸν υἱόν, ἐπὴν γόου ἐξ ἔρον εἵην.	227
λαβόντα εἰς τὰς ἀγκάλας τὸν ἐμὸν υἱόν, ἐπὰν τὸν τοῦ θρήνου ἔρωτα πληρώσαιμι.

ἦ καὶ φωριαμῶν ἐπιθήματα κάλ' ἀνέῳγεν·	228
εἶπε· καὶ τῶν κιβωτίων τὰ περικαλλῆ σκεπάσματα ἤνοιξε,

ἔνθεν δώδεκα μὲν περικαλλέας ἔξελε πέπλους,	229
ὅθεν δώδεκα μὲν ὡραῖα περιβλήματα γυναικῶν ἐξέβαλε,

δώδεκα δ' ἁπλοΐδας χλαίνας, τόσσους δὲ τάπητας,	230
δώδεκα δὲ ἁπλᾶ περιβλήματα κλίνης· τόσους δὲ τάπητας,

τόσσα δὲ φάρεα λευκά, τόσους δ' ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας.	231
τοσαύτας δὲ ἐσθῆτας περικαλεῖς. ἐπὶ τούτοις δὲ τοσαῦτα ἐνδύματα ἀνδρῶν·

χρυσοῦ δὲ στήσας ἔφερεν δέκα πάντα τάλαντα,	232
χρυσοῦ δὲ ζυγοστατήσας τάλαντα δέκα τὰ πάντα ἔφερεν.

ἐκ δὲ δύ' αἴθωνας τρίποδας, πίσυρας δὲ λέβητας,	233
ἐξέβαλε δὲ δύο τρίποδας πυροειδεῖς τέσσαρας δὲ λέβητας,

ἐκ δὲ δέπας περικαλλές, ὅ οἱ Θρῇκες πόρον ἄνδρες	234
ἐξέβαλε δὲ ποτήριον ὡραῖον, ὅπερ ἔδωκαν αὐτῷ ἄνδρες Θρᾷκες ἐπὶ δημοσίαν ἐκπομπήν,

ἐξεσίην ἐλθόντι μέγα κτέρας· οὐδέ νυ τοῦ περ	235
ἤτοι πρεσβείαν, πορευθέντι (ἀφικομένῳ), κτῆμα μέγα, οὐδὲ τούτου γε

φείσατ' ἐνὶ μεγάροις ὃ γέρων, περὶ δ' ἤθελε θυμῷ	236
ἐφείσατο (κεῖσθαι) ἐν τοῖς οἴκοις ὁ γέρων· πάνυ δ᾽ ἐβούλετο κατὰ ψυχὴν

λύσασθαι φίλον υἱόν. ὃ δὲ Τρῶας μὲν ἅπαντας	237
λυτρώσασθαι τὸν ἀγαπητὸν υἱόν· οὗτος δὲ πάντας μὲν τοὺς Τρῷας

αἰθούσης ἀπέεργεν ἔπεσσ' αἰσχροῖσιν ἐνίσσων·	238
τῆς προστῴου ἀπήλασε, λόγοις κακοῖς ἐπιπλήττων, καὶ λοιδορῶν·

ἔρρετε λωβητῆρες ἐλεγχέες· οὔ νυ καὶ ὑμῖν	239
ἀπέλθετε μετὰ φθορᾶς ψεῦσται ἐπονείδιστοι· οὔτι δὴ καὶ ὑμῖν

οἴκοι ἔνεστι γόος, ὅτι μ' ἤλθετε κηδήσοντες;	240
θρῆνος ἐν τοῖς οἴκοις ἐστίν, ἀλλ' ἥκετε ἐμοὶ συμπεισόμενοι καὶ παραμυθησόμενοι,

ἦ ὀνόσασθ' ὅτι μοι Κρονίδης Ζεὺς ἄλγε' ἔδωκε	241
ἢ ὠφελεῖσθε διότι μοι Ζεὺς ὁ τοῦ Κρόνου λύπας ἔδωκε

παῖδ' ὀλέσαι τὸν ἄριστον; ἀτὰρ γνώσεσθε καὶ ὔμμες·	242
ἀπολέσαι τὸν ἄριστον υἱόν; ἀλλὰ μαθήσεσθε καὶ ὑμεῖς

ῥηΐτεροι γὰρ μᾶλλον Ἀχαιοῖσιν δὴ ἔσεσθε	243
πάσχοντες, εὐκαταγωνιστότεροι γὰρ μᾶλλον τοῖς Ἕλλησι νῦν ἔσεσθε,

κείνου τεθνηῶτος ἐναιρέμεν. αὐτὰρ ἔγωγε	244
ἐκείνου ἀποθανόντος, πρὸς ἀναίρεσιν· ἐγὼ δὲ

πρὶν ἀλαπαζομένην τε πόλιν κεραϊζομένην τε	245
πρὸ τοῦ τὴν πόλιν ἐκπορθουμένην καὶ κατατεμνομένην

ὀφθαλμοῖσιν ἰδεῖν βαίην δόμον Ἄϊδος εἴσω.	246
θεάσασθαι τοῖς ὀφθαλμοῖς, ἀπέλθοιμι ἂν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἅιδου.

ἦ καὶ σκηπανίῳ δίεπ' ἀνέρας· οἳ δ' ἴσαν ἔξω	247
εἶπε, καὶ τῷ σκήπτρῳ διεῖργε καὶ διίστα τοὺς ἄνδρας, οὗτοι δὲ ἐπορεύοντο ἔξω

σπερχομένοιο γέροντος· ὃ δ' υἱάσιν οἷσιν ὁμόκλα	248
ἐπείγοντος τοῦ γέροντος, αὐτὸς δὲ τοῖς ἑαυτοῦ υἱοῖς παρεκελεύετο

νεικείων Ἕλενόν τε Πάριν τ' Ἀγάθωνά τε δῖον	249
ὀνειδίζων τόν τε Ἕλενον καὶ τὸν Πάριν, καὶ τὸν ἔνδοξον Ἀγάθωνα,

Πάμμονά τ' Ἀντίφονόν τε βοὴν ἀγαθόν τε Πολίτην	250
καὶ τὸν Πάμμονα καὶ τὸν Ἀντίφονον, καὶ τὸν κατὰ πόλεμον ἀγαθὸν Πολίτην,

Δηΐφοβόν τε καὶ Ἱππόθοον καὶ δῖον Ἀγαυόν·	251
καὶ τὸν Δηίφοβον καὶ Ἱππόθοον, καὶ τὸν ἔνδοξον Ἀγαυόν·

ἐννέα τοῖς ὃ γεραιὸς ὁμοκλήσας ἐκέλευε·	252
ἐννέα τούτοις ὁ γέρων παρακελευσάμενος ἐπέταξε·

σπεύσατέ μοι κακὰ τέκνα κατηφόνες· αἴθ' ἅμα πάντες	253
ἐπιταχύνεσθέ μοι, ὦ τέκνα κακά, μαλακοί τε καὶ ἐπονείδιστοι, εἴθε ὁμοῦ σύμπαντες

Ἕκτορος ὠφέλετ' ἀντὶ θοῇς ἐπὶ νηυσὶ πεφάσθαι.	254
ὄφλετε ἀναιρεθῆναι παρὰ ταῖς ταχείαις ναυσὶν ἀντὶ τοῦ Ἕκτορος.

ὤ μοι ἐγὼ πανάποτμος, ἐπεὶ τέκον υἷας ἀρίστους	255
ὄιμοι, ἐγὼ ὁ δυστυχέστατος, ἐπειδὴ ἐγέννησα υἱοὺς ἀρίστους

Τροίῃ ἐν εὐρείῃ, τῶν δ' οὔ τινά φημι λελεῖφθαι,	256
ἐν τῇ εὐρυχώρῳ Τροίᾳ, τούτων δὲ οὐδένα οἴομαι ὑπολελεῖφθαι·

Μήστορά τ' ἀντίθεον καὶ Τρωΐλον ἱππιοχάρμην	257
Μήστορα τὸν ἰσόθεον, καὶ Τρωίλον τὸν ἔφιππον πολεμιστήν,

Ἕκτορά θ', ὃς θεὸς ἔσκε μετ' ἀνδράσιν, οὐδὲ ἐῴκει	258
καὶ Ἕκτορα ὃς ἦν θεὸς ἐν τοῖς ἀνδράσιν, οὐδὲ ἐδόκει

ἀνδρός γε θνητοῦ πάϊς ἔμμεναι ἀλλὰ θεοῖο.	259
εἶναι υἱὸς ἀνδρὸς θνητοῦ, ἀλλὰ θεοῦ,

τοὺς μὲν ἀπώλεσ' Ἄρης, τὰ δ' ἐλέγχεα πάντα λέλειπται	260
τούτους μὲν ἔφθειρεν ὁ Ἄρης (πόλεμος), ταῦτα δὲ ὀνείδη πάντα ὑπολέλειπται,

ψεῦσταί τ' ὀρχησταί τε χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι	261
ψεῦσται καὶ κωμασταὶ καὶ χορείαις βέλτιστοι,

ἀρνῶν ἠδ' ἐρίφων ἐπιδήμιοι ἁρπακτῆρες.	262
ἀρνῶν καὶ ἐρίφων δημόσιοι ἅρπαγες.

οὐκ ἂν δή μοι ἄμαξαν ἐφοπλίσσαιτε τάχιστα,	263
οὐκ ἂν νῦν μοι ἅμαξαν εὐτρεπίσαιτε ὡς τάχος,

ταῦτά τε πάντ' ἐπιθεῖτε, ἵνα πρήσσωμεν ὁδοῖο;	264
καὶ ταῦτα πάντα ἐπιθείητε, ἵνα διερχώμεθα τὴν ὁδόν;

ὣς ἔφαθ', οἳ δ' ἄρα πατρὸς ὑποδείσαντες ὁμοκλὴν	265
οὕτως εἶπεν· οὗτοι δὲ πάντες τὴν τοῦ πατρὸς φοβηθέντες ἀπειλήν,

ἐκ μὲν ἄμαξαν ἄειραν ἐΰτροχον ἡμιονείην	266
ἅμαξαν μὲν ἀναλαβόντες ἐξήνεγκαν, εὐπετῶς τρέχουσαν, ἡμιονείαν,

καλὴν πρωτοπαγέα, πείρινθα δὲ δῆσαν ἐπ' αὐτῆς,	267
περικαλλῆ, νεωστὶ κατεσκευασμένην, πλινθίον δὲ ἐπ' αὐτῆς περιέδησαν,

κὰδ δ' ἀπὸ πασσαλόφι ζυγὸν ᾕρεον ἡμιόνειον	268
ἔλαβον δὲ ἀπὸ τοῦ πασσάλου, τὸν τῶν ἡμιόνων ζυγὸν

πύξινον ὀμφαλόεν εὖ οἰήκεσσιν ἀρηρός·	269
ἐκ πύξου ὄντα ὀμφαλοὺς ἔχοντα (ὀμφαλὸν ἔχοντα ᾧ προσδεῖται ὁ ῥυμός, ὑπεροχάς τινας ἐν μέσῳ), καλῶς τοῖς κρίκοις ἐφηρμοσμένον,

ἐκ δ' ἔφερον ζυγόδεσμον ἅμα ζυγῷ ἐννεάπηχυ.	270
δι' ὧν διείρονται αἱ ἡνίαι· ἐξήνεγκαν δὲ σὺν τῷ ζυγῷ ζυγόδεσμον ἐννέα πήχεων,

καὶ τὸ μὲν εὖ κατέθηκαν ἐϋξέστῳ ἐπὶ ῥυμῷ	271
καὶ τοῦτον μὲν καλῶς κατέθηκαν ἐπὶ τῷ εὖ ἐξεσμένῳ ῥυμῷ

πέζῃ ἔπι πρώτῃ, ἐπὶ δὲ κρίκον ἕστορι βάλλον,	272
ἐπὶ τῷ πρώτῳ ἄκρῳ. ἐπέβαλον δὲ τῷ κατὰ τὸ ἄκρον τοῦ ῥυμοῦ ἐμπεπηγότι πασσάλῳ τὸν κρίκον·

τρὶς δ' ἑκάτερθεν ἔδησαν ἐπ' ὀμφαλόν, αὐτὰρ ἔπειτα	273
τρὶς δὲ ἑκατέρωθεν περιέδησαν παρὰ τὸν ὀμφαλὸν (ἐν μέσῳ τοῦ ζυγοῦ)· μετὰ ταῦτα δὲ

ἑξείης κατέδησαν, ὑπὸ γλωχῖνα δ' ἔκαμψαν.	274
ἐφεξῆς κατέδησαν, ὑπὸ δὲ τὴν γωνίαν τὴν γεγονυῖαν ἐκ τοῦ ῥυμοῦ καὶ τοῦ ζυγοῦ ἀπετερμάτισαν τὰ ἄκρα τοῦ ἱμάντος·

ἐκ θαλάμου δὲ φέροντες ἐϋξέστης ἐπ' ἀπήνης	275
ἐξενέγκαντες δὲ τοῦ δώματος ἐπὶ τῆς καλῶς κατεσκευασμένης ἀμάξης

νήεον Ἑκτορέης κεφαλῆς ἀπερείσι' ἄποινα,	276
ἐπεσώρευσαν τὰ πλεῖστα λύτρα τῆς κεφαλῆς τοῦ Ἕκτορος.

ζεῦξαν δ' ἡμιόνους κρατερώνυχας ἐντεσιεργούς,	277
ἔζευσαν δὲ τὰς(οὺς) ἰσχυρώνυχας ὑποζυγίους ἡμιόνους, τὰς ἑτοίμους πρὸς τὰ ἔργα,

τούς ῥά ποτε Πριάμῳ Μυσοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα.	278
ἃς (οὓς) δήποτε τῷ Πριάμῳ οἱ Μυσοὶ ἔδωκαν δῶρα λαμπρά,

ἵππους δὲ Πριάμῳ ὕπαγον ζυγόν, οὓς ὃ γεραιὸς	279
ἵππους δὲ τῷ Πριάμῳ ἤγαγον ὑπὸ τὸν ζυγόν, οὓς ὁ γέρων

αὐτὸς ἔχων ἀτίταλλεν ἐϋξέστῃ ἐπὶ φάτνῃ.	280
αὐτὸς ἔχων ἀνέτρεφε παρὰ τῇ καλῶς κατεσκευασμένῃ φάτνῃ·

τὼ μὲν ζευγνύσθην ἐν δώμασιν ὑψηλοῖσι	281
οὗτοι μὲν οὖν ἐζεύγνυντο (τούτοις μὲν οὖν διὰ τῶν Πριαμιδῶν τὸ ζεῦγμα παρακατεσκευάζετο) ἐν τοῖς ὑψηλοῖς οἰκήμασιν,

κῆρυξ καὶ Πρίαμος πυκινὰ φρεσὶ μήδε' ἔχοντες·	282
ὅτε κῆρυξ καὶ Πρίαμος πυκνὰς καὶ συνετὰς βουλὰς κατὰ διάνοιαν ἔχοντες·

ἀγχίμολον δέ σφ' ἦλθ' Ἑκάβη τετιηότι θυμῷ	283
πλησίον δὲ αὐτοῦ ἧκεν ἡ Ἑκάβη τεθλιμμένῃ καὶ λελυπημένῃ ψυχῇ,

οἶνον ἔχουσ' ἐν χειρὶ μελίφρονα δεξιτερῆφι	284
οἶνον κατέχουσα προσηνῆ ἐν τῇ δεξιᾷ χειρὶ

χρυσέῳ ἐν δέπαϊ, ὄφρα λείψαντε κιοίτην·	285
ποτηρίῳ χρυσῷ, ἵνα σπείσαντες πορεύοιντο.

στῆ δ' ἵππων προπάροιθεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·	286
ἔστη δὲ ἔμπροσθεν τῶν ἵππων, καὶ λόγον εἶπε καὶ ἐξ ὀνόματος ἐλάλει.

τῆ σπεῖσον Διὶ πατρί, καὶ εὔχεο οἴκαδ' ἱκέσθαι	287
λάβε δὴ σπεῖσον Διὶ τῷ πατρί, καὶ εὔχου εἰς οἶκον ἀφικέσθαι

ἂψ ἐκ δυσμενέων ἀνδρῶν, ἐπεὶ ἂρ σέ γε θυμὸς	288
ὀπίσω ἐκ τῶν πολεμίων ἀνδρῶν, ἐπειδή σε ἡ ψυχὴ

ὀτρύνει ἐπὶ νῆας ἐμεῖο μὲν οὐκ ἐθελούσης.	289
προτρέπει ἐπὶ τὰς ναῦς ἐμοῦ γε μὴ βουλομένης,

ἀλλ' εὔχεο σύ γ' ἔπειτα κελαινεφέϊ Κρονίωνι	290
ἀλλ᾽ εὔχου σύ γε τῷ σκοτεινεφεῖ υἱῷ τοῦ Κρόνου τῷ τιμωμένῳ

Ἰδαίῳ, ὅς τε Τροίην κατὰ πᾶσαν ὁρᾶται,	291
ἐν Ἴδῃ· ὅς γε κατὰ πᾶσαν τὴν Τροίαν ὁρᾶται·

αἴτει δ' οἰωνὸν ταχὺν ἄγγελον, ὅς τέ οἱ αὐτῷ	292
αἴτει δὲ οἰωνὸν ἀγγελιαφόρον ταχὺν ὅς γε αὐτῷ

φίλτατος οἰωνῶν, καί εὑ κράτος ἐστὶ μέγιστον,	293
προσφιλέστατος τῶν ὀρνέων ἐστί, καὶ μεγίστη δύναμις ὑπάρχει αὐτῷ,

δεξιόν, ὄφρά μιν αὐτὸς ἐν ὀφθαλμοῖσι νοήσας	294
αἴσιον καὶ ἐπιτήδειον· ὅπως σὺ θεασάμενος αὐτὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς,

τῷ πίσυνος ἐπὶ νῆας ἴῃς Δαναῶν ταχυπώλων.	295
τούτῳ θαρσῶν, ἐπὶ τὰς ναῦς πορεύῃ τῶν ταχεῖς ἵππους ἐχόντων Ἑλλήνων·

εἰ δέ τοι οὐ δώσει ἑὸν ἄγγελον εὐρύοπα Ζεύς,	296
εἰ δέ σοι οὐ δώσει ἄγγελον ἑαυτοῦ ὁ μεγαλόφωνος Ζεύς,

οὐκ ἂν ἔγωγέ σ' ἔπειτα ἐποτρύνουσα κελοίμην	297
οὐκ ἂν ἔγωγέ σε μετὰ ταῦτα προτρέπουσα κελεύοιμι πορευθῆναι

νῆας ἐπ' Ἀργείων ἰέναι μάλα περ μεμαῶτα.	298
ἐπὶ τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων καίπερ προθυμούμενον πάνυ.

τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη Πρίαμος θεοειδής·	299
πρὸς ταύτην δὲ ἀποκρινόμενος εἶπε Πρίαμος ὁ θεοῦ εἶδος ἔχων.

ὦ γύναι οὐ μέν τοι τόδ' ἐφιεμένῃ ἀπιθήσω.	300
ὦ γύναι, οὐδαμῶς σοι τοῦτο ἐντελλομένῃ ἀπειθήσω·

ἐσθλὸν γὰρ Διὶ χεῖρας ἀνασχέμεν αἴ κ' ἐλεήσῃ.	301
ἀγαθὸν γὰρ ᾆραι τὰς χεῖρας τῷ Διί, ὅπως οἰκτείρῃ·

ἦ ῥα καὶ ἀμφίπολον ταμίην ὄτρυν' ὃ γεραιὸς	302
εἶπε δὴ καὶ τὴν ταμίαν θεράπαιναν προὔτρεψεν ὁ γέρων

χερσὶν ὕδωρ ἐπιχεῦαι ἀκήρατον· ἣ δὲ παρέστη	303
ὕδωρ ταῖς χερσὶν ἐπιχέαι καθαρὸν καὶ διειδές, αὕτη δὲ παρεγένετο

χέρνιβον ἀμφίπολος πρόχοόν θ' ἅμα χερσὶν ἔχουσα.	304
ἡ θεράπαινα χερνίβιον καὶ ξέστην ἅμα ἐν ταῖς χερσὶν ἔχουσα,

νιψάμενος δὲ κύπελλον ἐδέξατο ἧς ἀλόχοιο·	305
νιψάμενος δὲ τὸ ποτήριον ἐδέξατο παρὰ τῆς ἑαυτοῦ γυναικός,

εὔχετ' ἔπειτα στὰς μέσῳ ἕρκεϊ, λεῖβε δὲ οἶνον	306
εὔχετο δὲ μετὰ ταῦτα στὰς ἐν τῷ μέσῳ τοῦ περιφράγματος τῆς αὐλῆς, ἔσπευδε δὲ οἶνον,

οὐρανὸν εἰσανιδών, καὶ φωνήσας ἔπος ηὔδα·	307
εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβλέψας, καὶ λαλήσας λόγον ἔλεγεν·

Ζεῦ πάτερ Ἴδηθεν μεδέων κύδιστε μέγιστε	308
ὦ Ζεῦ πάτερ, ἐκ τῆς Ἴδης βασιλεύων ἐνδοξότατε, ὑψηλότατε,

δός μ' ἐς Ἀχιλλῆος φίλον ἐλθεῖν ἠδ' ἐλεεινόν,	309
δὸς ἀφικέσθαι με πρὸς Ἀχιλλέα προσφιλῆ καὶ οἰκτρόν,

πέμψον δ' οἰωνὸν ταχὺν ἄγγελον, ὅς τε σοὶ αὐτῷ	310
ἀπόστειλον δὲ οἰωνὸν ἀγγελιαφόρον ταχύν, ὅς γε σοὶ

φίλτατος οἰωνῶν, καί εὑ κράτος ἐστὶ μέγιστον,	311
προσφιλέστατος ὀρνέων ἐστί, καὶ δύναμις μεγίστη αὐτῷ ὑπάρχει.

δεξιόν, ὄφρά μιν αὐτὸς ἐν ὀφθαλμοῖσι νοήσας	312
-

τῷ πίσυνος ἐπὶ νῆας ἴω Δαναῶν ταχυπώλων.	313
ὅπως θαρρῶν πορεύωμαι ἐπὶ τὰς ναῦς τῶν ταχεῖς ἵππους ἐχόντων Ἑλλήνων.

ὣς ἔφατ' εὐχόμενος, τοῦ δ' ἔκλυε μητίετα Ζεὺς	314
οὕτως εἶπεν εὐχόμενος· τούτου δὲ ἐπήκουσεν ὁ βουλευτικὸς Ζεύς·

αὐτίκα δ' αἰετὸν ἧκε τελειότατον πετεηνῶν	315
παραχρῆμα δὲ αὐτὸν ἔπεμψε τελεώτατον πάντων τῶν ὀρνέων,

μόρφνον θηρητῆρ' ὃν καὶ περκνὸν καλέουσιν.	316
μέλανα, κυνηγετικόν, ὃν καὶ Μελαναίετον καλοῦσιν·

ὅσση δ' ὑψορόφοιο θύρη θαλάμοιο τέτυκται	317
ὅση δὲ κατασκευάζεται ἡ θύρα τοῦ ὑψοστέγου θαλάμου

ἀνέρος ἀφνειοῖο ἐῢ κληῖσ' ἀραρυῖα,	318
τοῦ πλουσίου ἀνδρός, ἡ εὐαρμόστως κλειομένη,

τόσσ' ἄρα τοῦ ἑκάτερθεν ἔσαν πτερά· εἴσατο δέ σφι	319
τόσα δὴ ἑκατέρωθεν ἦσαν αὐτοῦ τὰ πτερά (αἱ πτέρυγες). ἐπῆλθε δ' αὐτοῖς

δεξιὸς ἀΐξας διὰ ἄστεος· οἳ δὲ ἰδόντες	320
ἐκ δεξιῶν ὁρμήσας ὑπεράνω τῆς πόλεως, οὗτοι δὲ θεασάμενοι

γήθησαν, καὶ πᾶσιν ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἰάνθη.	321
ἐχάρησαν, καὶ πᾶσιν ἐν τῇ διανοίᾳ ἡ ψυχὴ εὐφράνθη,

σπερχόμενος δ' ὃ γεραιὸς ἑοῦ ἐπεβήσετο δίφρου,	322
σπεύδων δὲ ὁ γέρων ἐπέβη τοῦ ἐξεσμένως κατεσκευασμένου ὀχήματος,

ἐκ δ' ἔλασε προθύροιο καὶ αἰθούσης ἐριδούπου.	323
ἐξέλασε δὲ τῶν προθύρων, καὶ τῆς μεγαλοκτύπου προστώου·

πρόσθε μὲν ἡμίονοι ἕλκον τετράκυκλον ἀπήνην,	324
ἔμπροσθεν μὲν οὖν αἱ ἡμιόνοι εἷλκον τὴν τετράτροχον ἅμαξαν,

τὰς Ἰδαῖος ἔλαυνε δαΐφρων· αὐτὰρ ὄπισθεν	325
ἃς ὁ Ἰδαῖος ἤλαυνεν ὁ συνετός, ὄπισθεν δὲ

ἵπποι, τοὺς ὃ γέρων ἐφέπων μάστιγι κέλευε	326
οἱ ἵπποι, οὓς ὁ γέρων ἐλαύνων τῇ μάστιγι προὔτρεπε

καρπαλίμως κατὰ ἄστυ· φίλοι δ' ἅμα πάντες ἕποντο	327
ταχέως διὰ τῆς πόλεως· ἅμα δὲ πάντες οἱ φίλοι καὶ οἰκεῖοι ἠκολούθουν

πόλλ' ὀλοφυρόμενοι ὡς εἰ θάνατον δὲ κιόντα.	328
πολλὰ ὀδυρόμενοι αὐτόν, ὥσπερ εἰς θάνατον ἀπιόντα·

οἳ δ' ἐπεὶ οὖν πόλιος κατέβαν, πεδίον δ' ἀφίκοντο,	329
ἐπεὶ οὖν οὗτοι κατέβησαν ἐκ τῆς πόλεως, καὶ εἰς τὸ πεδίον παρεγένοντο·

οἳ μὲν ἄρ' ἄψορροι προτὶ Ἴλιον ἀπονέοντο	330
οἱ μὲν δὴ ὀπισθόρμητοι πρὸς τὸ Ἴλιον ὑπέστρεψαν

παῖδες καὶ γαμβροί, τὼ δ' οὐ λάθον εὐρύοπα Ζῆν	331
οἱ υἱοὶ καὶ γαμβροί. οὗτοι δὲ οὐκ ἔλαθον τὸν μεγαλόφωνον Δία,

ἐς πεδίον προφανέντε· ἰδὼν δ' ἐλέησε γέροντα,	332
κατὰ τὸ πεδίον φανέντες, θεασάμενος δὲ ᾤκτειρε τὸν γέροντα,

αἶψα δ' ἄρ' Ἑρμείαν υἱὸν φίλον ἀντίον ηὔδα·	333
ταχέως δὲ ἔλεγεν ἐναντίον πρὸς Ἑρμῆν τὸν ἀγαπητὸν υἱόν·

Ἑρμεία, σοὶ γάρ τε μάλιστά γε φίλτατόν ἐστιν	334
ὦ Ἑρμῆ, σοὶ γὰρ μάλιστα προσφιλέστερον ὑπάρχει

ἀνδρὶ ἑταιρίσσαι, καί τ' ἔκλυες ᾧ κ' ἐθέλῃσθα,	335
ἀνδρὶ συνοδοιπορῆσαι, καὶ ἤκουσας ᾧ ἂν ἐθέλῃς,

βάσκ' ἴθι καὶ Πρίαμον κοίλας ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν	336
ἄγε πορεύου, καὶ Πρίαμον ἐπὶ τὰς βαθείας ναῦς τῶν Ἑλλήνων

ὣς ἄγαγ', ὡς μήτ' ἄρ τις ἴδῃ μήτ' ἄρ τε νοήσῃ	337
οὕτως ἄγαγε, ὡς μήτε τινὰ ἰδεῖν, μήτε τι νοῆσαι

τῶν ἄλλων Δαναῶν, πρὶν Πηλεΐωνα δ' ἱκέσθαι.	338
τῶν ἄλλων Ἑλλήνων πρὶν ἀφικέσθαι πρὸς τὸν υἱὸν τοῦ Πηλέως.

ὣς ἔφατ', οὐδ' ἀπίθησε διάκτορος ἀργεϊφόντης.	339
οὕτως εἶπεν· ὑπήκουσε δὲ ὁ καθαρὸς φόνου ἄγγελος Ἑρμῆς,

αὐτίκ' ἔπειθ' ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα	340
παραχρῆμα δὲ ὑπεδήσατο τοῖς ποσὶ τὰ περικαλλῆ ὑποδήματα

ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ' ὑγρὴν	341
τὰ θεῖα καὶ χρυσᾶ, ἅπερ αὐτὸν ἔφερον κατά τε θάλασσαν,

ἠδ' ἐπ' ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο·	342
καὶ κατὰ τὴν ἄπειρον γῆν, ἴσα καὶ πνοαῖς ἀνέμου, ἤγουν ὡς τάχιστα.

εἵλετο δὲ ῥάβδον, τῇ τ' ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει	343
ἔλαβε δὲ τὴν ῥάβδον, ᾗ ἐξαπατᾷ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνθρώπων

ὧν ἐθέλει, τοὺς δ' αὖτε καὶ ὑπνώοντας ἐγείρει·	344
ὧν βούλεται, τινὰς δὲ καὶ ὑπνοῦντας ἀνίστησι,

τὴν μετὰ χερσὶν ἔχων πέτετο κρατὺς ἀργεϊφόντης.	345
ταύτην ἐν ταῖς χερσὶ κατέχων, ἐπέτετο ὁ δυνάστης Ἑρμῆς,

αἶψα δ' ἄρα Τροίην τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκανε,	346
ταχέως δὲ εἰς τὴν Τροίαν καὶ τὸν Ἑλλήσποντον ἀφίκετο,

βῆ δ' ἰέναι κούρῳ αἰσυμνητῆρι ἐοικὼς	347
ὥρμησε δὲ πορεύεσθαι ὅμοιος νέῳ, φυλακικῷ τοῦ δικαίου,

πρῶτον ὑπηνήτῃ, τοῦ περ χαριεστάτη ἥβη.	348
νῦν πρῶτον πωγωνοφυοῦντι· οὗ δή γε ἡδίστη ἡ ἡλικία ἐστίν.

οἳ δ' ἐπεὶ οὖν μέγα σῆμα παρὲξ Ἴλοιο ἔλασσαν,	349
ἐπεὶ οὖν οὗτοι τὸ μέγα μνῆμα τοῦ Ἴλου παρήλλαξαν,

στῆσαν ἄρ' ἡμιόνους τε καὶ ἵππους ὄφρα πίοιεν	350
ἔστησαν δὴ τὰς ἡμιόνους καὶ τοὺς ἵππους ἵνα πίωσιν

ἐν ποταμῷ· δὴ γὰρ καὶ ἐπὶ κνέφας ἤλυθε γαῖαν.	351
ἐν τῷ ποταμῷ· ἤδη γὰρ καὶ σκότος ἐπῆλθε τὴν γῆν·

τὸν δ' ἐξ ἀγχιμόλοιο ἰδὼν ἐφράσσατο κῆρυξ	352
τοῦτον δὲ ἐκ τοῦ σύνεγγυς θεασάμενος κατενόησεν ὁ κῆρυξ

Ἑρμείαν, ποτὶ δὲ Πρίαμον φάτο φώνησέν τε·	353
τὸν Ἑρμῆν. εἶπε δὲ πρὸς τὸν Πρίαμον, καὶ ἐφώνησε.

φράζεο Δαρδανίδη· φραδέος νόου ἔργα τέτυκται.	354
κατανόει, ὦ ἔκγονε τοῦ Δαρδάνου, συνετοῦ νοῦ ἔργα γέγονεν (γίνεσθαι δεῖ),

ἄνδρ' ὁρόω, τάχα δ' ἄμμε διαρραίσεσθαι ὀΐω.	355
ἄνδρα ὁρῶ, ταχέως δὲ ἡμᾶς ἀναιρήσεσθαι ὑπολαμβάνω.

ἀλλ' ἄγε δὴ φεύγωμεν ἐφ' ἵππων, ἤ μιν ἔπειτα	356
ἀλλ᾽ ἄγε δὴ φεύγωμεν ἔφιπποι, ἢ αὐτοῦ λαβόμενοι

γούνων ἁψάμενοι λιτανεύσομεν αἴ κ' ἐλεήσῃ.	357
τῶν γονάτων ἱκετεύσωμεν ὅπως οἰκτείρῃ.

ὣς φάτο, σὺν δὲ γέροντι νόος χύτο, δείδιε δ' αἰνῶς,	358
οὕτως εἶπεν· τῷ γέροντι δὲ συνεχύθη καὶ ἐταράχθη ὁ νοῦς, ἐφοβεῖτο δὲ σφόδρα,

ὀρθαὶ δὲ τρίχες ἔσταν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσι,	359
ὀρθαὶ δὲ αἱ τρίχες ἔστησαν ἐν τοῖς καμπτοῖς αὐτοῦ μέλεσι,

στῆ δὲ ταφών· αὐτὸς δ' ἐριούνιος ἐγγύθεν ἐλθὼν	360
ἔστη δὲ ἐκπλαγείς, αὐτὸς δὲ ὁ Ἑρμῆς πλησίον γενόμενος,

χεῖρα γέροντος ἑλὼν ἐξείρετο καὶ προσέειπε·	361
τὴν χεῖρα τοῦ γέροντος λαβών, ἠρώτησε. καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν·

πῇ πάτερ ὧδ' ἵππους τε καὶ ἡμιόνους ἰθύνεις	362
ποῦ, ὦ πάτερ, οὕτως εὐθύνεις τούς τε ἵππους καὶ ἡμιόνους

νύκτα δι' ἀμβροσίην, ὅτε θ' εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι;	363
κατὰ τὸν καιρὸν τῆς θείας νυκτός, ἡνίκα ὑπνώττουσιν οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι.

οὐδὲ σύ γ' ἔδεισας μένεα πνείοντας Ἀχαιούς,	364
οὐδὲ σύ γε ἐφοβήθης τοὺς εὐτόλμου ἰσχύος πνέοντας Ἕλληνας,

οἵ τοι δυσμενέες καὶ ἀνάρσιοι ἐγγὺς ἔασι;	365
οἵ σοι ἐχθροὶ καὶ ἀνάρμοστοι τὴν γνώμην, ἤγουν ἐναντίοι, πλησίον εἰσίν.

τῶν εἴ τίς σε ἴδοιτο θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν	366
τούτων εἴ τις σε θεάσαιτο κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ταχείας μελαίνης νυκτός,

τοσσάδ' ὀνείατ' ἄγοντα, τίς ἂν δή τοι νόος εἴη;	367
τοσαῦτα ἐπωφελῆ ἄγοντα, τίς ἂν δή σοι νοῦς εἴη; καὶ τί διανοήσῃ καὶ πράξεις;

οὔτ' αὐτὸς νέος ἐσσί, γέρων δέ τοι οὗτος ὀπηδεῖ,	368
οὔτε σὺ νέος εἶ, γέρων δέ σοι καὶ οὗτος ἀκολουθεῖ,

ἄνδρ' ἀπαμύνασθαι, ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ.	369
ἀνδρὶ ἀντιμάχεσθαι, ὅταν τι πρότερος ἐνοχλήσῃ καὶ βλάψῃ.

ἀλλ' ἐγὼ οὐδέν σε ῥέξω κακά, καὶ δέ κεν ἄλλον	370
ἀλλὰ ἐγὼ οὐδὲν κακόν σε ποιήσω· καὶ δὴ καὶ ἄλλον

σεῦ ἀπαλεξήσαιμι· φίλῳ δέ σε πατρὶ ἐΐσκω.	371
σοῦ ἀποσοβήσαιμι ἄν, ἀφομοιῶ γάρ σε τῷ ἀγαπητῷ πατρί.

τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα γέρων Πρίαμος θεοειδής·	372
πρὸς τοῦτον δὲ μετὰ ταῦτ᾽ ἀπεκρίνατο ὁ θεοειδής γέρων Πρίαμος.

οὕτω πῃ τάδε γ' ἐστὶ φίλον τέκος ὡς ἀγορεύεις.	373
οὕτω που ταῦτα ἔχει, ὦ προσφιλέστατον τέκνον, ὥσπερ λέγεις,

ἀλλ' ἔτι τις καὶ ἐμεῖο θεῶν ὑπερέσχεθε χεῖρα,	374
ἀλλ᾿ ὄντως καὶ ἐμοῦ χεῖρα ὑπερέσχε τὶς τῶν θεῶν,

ὅς μοι τοιόνδ' ἧκεν ὁδοιπόρον ἀντιβολῆσαι	375
ὅς μοι τοιοῦτον ὁδοιπόρον ἔπεμψεν ὥστ᾽ ἀπαντῆσαι,

αἴσιον, οἷος δὴ σὺ δέμας καὶ εἶδος ἀγητός,	376
δεξιὸν καὶ ὠφέλιμον, οἷος δὴ σὺ τὸ σῶμα καὶ τὴν μορφὴν θαυμαστὸς εἶ,

πέπνυσαί τε νόῳ, μακάρων δ' ἔξεσσι τοκήων.	377
καὶ νῷ ἐφρενωμένος, ἐκ μακαρίων δὲ γονέων ὑπάρχεις.

τὸν δ' αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·	378
πρὸς τοῦτον δὲ εἶπεν ὁ φόνου καθαρὸς ἄγγελος Ἑρμῆς.

ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα γέρον κατὰ μοῖραν ἔειπες.	379
ναὶ δὴ ταῦτα πάντα, ὦ γέρον, κατὰ τὸ πρέπον εἶπες,

ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,	380
ἀλλ᾽ ἄγε τοῦτό μοι εἰπέ, καὶ ἀληθῶς ἑρμήνευσον.

ἠέ πῃ ἐκπέμπεις κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσθλὰ	381
ἆρα που ἐκπέμπεις κτήματα πολλὰ καὶ ἀγαθὰ

ἄνδρας ἐς ἀλλοδαποὺς ἵνα περ τάδε τοι σόα μίμνῃ,	382
εἰς ἄνδρας ἑτέρας γῆς, ἵνα σοι ταῦτα σῶα μένωσιν,

ἦ ἤδη πάντες καταλείπετε Ἴλιον ἱρὴν	383
ἢ πάντες ἤδη καταλείπετε τὸ ἱερὸν Ἴλιον

δειδιότες· τοῖος γὰρ ἀνὴρ ὤριστος ὄλωλε	384
φοβούμενοι; τοιοῦτος γὰρ ἀνὴρ ἄριστος ἀπώλετο

σὸς πάϊς· οὐ μὲν γάρ τι μάχης ἐπιδεύετ' Ἀχαιῶν.	385
ὁ σὸς υἱός, οὐ μὴν γάρ τι ἐν τῇ μάχῃ ἡττᾶτο τῶν Ἑλλήνων.

τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα γέρων Πρίαμος θεοειδής·	386
πρὸς τοῦτον δὲ ἀπεκρίνετο μετὰ ταῦτα ὁ τὴν μορφὴν ὅμοιος τοῖς θεοῖς γέρων Πρίαμος·

τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε τέων δ' ἔξεσσι τοκήων;	387
τίς δὲ σὺ εἶ, βέλτιστε; ἐκ τίνων δὲ γονέων ὑπάρχεις,

ὥς μοι καλὰ τὸν οἶτον ἀπότμου παιδὸς ἔνισπες.	388
ὅς μοι καλῶς τὸν ὄλεθρον τοῦ δυστυχοῦς υἱοῦ εἶπες;

τὸν δ' αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·	389
πρὸς τοῦτον δὲ εἶπεν ὁ φόνου καθαρὸς ἄγγελος Ἑρμῆς·

πειρᾷ ἐμεῖο γεραιὲ καὶ εἴρεαι Ἕκτορα δῖον.	390
ἀποπειρᾷ ἐμοῦ, γέρον, καὶ ἐρωτᾷς περὶ τοῦ ἐνδοξοτάτου Ἕκτορος.

τὸν μὲν ἐγὼ μάλα πολλὰ μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ	391
τοῦτον μέν τοι ἐγὼ πάνυ πολλάκις ἐν τῷ τοὺς ἄνδρας δοξάζοντι πολέμῳ

ὀφθαλμοῖσιν ὄπωπα, καὶ εὖτ' ἐπὶ νηυσὶν ἐλάσσας	392
ἐθεασάμην τοῖς ὀφθαλμοῖς, καὶ ἡνίκα παρὰ τὰς ναῦς ἐπιδιώξας

Ἀργείους κτείνεσκε δαΐζων ὀξέϊ χαλκῷ·	393
τοὺς Ἕλληνας ἀπέκτεινε διχοτομῶν σιδήρῳ ὀξεῖ,

ἡμεῖς δ' ἑσταότες θαυμάζομεν· οὐ γὰρ Ἀχιλλεὺς	394
ἡμεῖς δὲ ἱστάμενοι ἐθαυμάζομεν, οὐ γάρ τοι ὁ Ἀχιλλεὺς

εἴα μάρνασθαι κεχολωμένος Ἀτρεΐωνι.	395
ἀφίει(η) πολεμεῖν ὀργιζόμενος τῷ υἱῷ τοῦ Ἀτρέως.

τοῦ γὰρ ἐγὼ θεράπων, μία δ' ἤγαγε νηῦς εὐεργής·	396
τούτου γὰρ ἐγὼ θεράπων εἰμί, μία δὲ ναῦς εὖ κατεσκευασμένη ἤγαγεν,

Μυρμιδόνων δ' ἔξειμι, πατὴρ δέ μοί ἐστι Πολύκτωρ.	397
ἐκ τῶν Μυρμιδόνων δὲ εἰμί, πατὴρ δέ μοι ἐστὶ Πολυήτωρ,

ἀφνειὸς μὲν ὅ γ' ἐστί, γέρων δὲ δὴ ὡς σύ περ ὧδε,	398
πλούσιος μὲν οὗτος ὑπάρχει, γέρων δὲ οὕτως, ὥσπερ σύ·

ἓξ δέ οἱ υἷες ἔασιν, ἐγὼ δέ οἱ ἕβδομός εἰμι·	399
ἓξ δὲ αὐτῷ υἱοὶ ὑπάρχουσιν, ἐγὼ δὲ αὐτῷ ἕβδομος τυγχάνω,

τῶν μέτα παλλόμενος κλήρῳ λάχον ἐνθάδ' ἕπεσθαι.	400
μεθ᾽ ὧν κληρούμενος, ἔλαχον κλήρῳ πορευθῆναι ἐνταῦθα,

νῦν δ' ἦλθον πεδίον δ' ἀπὸ νηῶν· ἠῶθεν γὰρ	401
νυνὶ δὲ ἀφικόμην εἰς τὸ πεδίον ἀπὸ τῶν νεῶν· ἕωθεν γὰρ

θήσονται περὶ ἄστυ μάχην ἑλίκωπες Ἀχαιοί.	402
ποιήσονται περὶ τὴν πόλιν μάχην οἱ εὐόφθαλμοι Ἕλληνες,

ἀσχαλόωσι γὰρ οἵδε καθήμενοι, οὐδὲ δύνανται	403
δυσχεραίνουσι γὰρ καὶ ἀγανακτοῦσιν οὗτοι καθήμενοι οὐδὲ δύνανται

ἴσχειν ἐσσυμένους πολέμου βασιλῆες Ἀχαιῶν.	404
κατ(ἐπ)έχειν αὐτοὺς ἐφορμῶντας, ἀπὸ τοῦ πολέμου οἱ βασιλεῖς τῶν Ἑλλήνων·

τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα γέρων Πρίαμος θεοειδής·	405
πρὸς τοῦτον δὲ ἀπεκρίνετο μετὰ ταῦτα ὁ θεοειδής γέρων Πρίαμος·

εἰ μὲν δὴ θεράπων Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος	406
ἐπειδὴ θεράπων Ἀχιλλέως τοῦ υἱοῦ τοῦ Πηλέως

εἴς, ἄγε δή μοι πᾶσαν ἀληθείην κατάλεξον,	407
ὑπάρχεις, φέρε δή μοι πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν κάτειπε.

ἢ ἔτι πὰρ νήεσσιν ἐμὸς πάϊς, ἦέ μιν ἤδη	408
ἆρ᾽ ἔτι παρὰ ταῖς ναυσὶν ὁ ἐμὸς υἱὸς μένει· ἢ ἤδη αὐτὸν

ᾗσι κυσὶν μελεϊστὶ ταμὼν προύθηκεν Ἀχιλλεύς.	409
ταῖς ἑαυτοῦ κυσὶ κατὰ μέλος διακόψας προέθηκεν ὁ Ἀχιλλεύς.

τὸν δ' αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·	410
πρὸς τοῦτον δὲ εἶπεν ὁ φόνου καθαρὸς ἄγγελος Ἑρμῆς·

ὦ γέρον οὔ πω τόν γε κύνες φάγον οὐδ' οἰωνοί,	411
ὦ γέρον, οὔπω τοῦτόν γε κύνες ἔφαγον οὐδὲ ὄρνεα·

ἀλλ' ἔτι κεῖνος κεῖται Ἀχιλλῆος παρὰ νηῒ	412
ἀλλ' ἔτι ἐκεῖνος κεῖται παρὰ τῇ νηὶ τοῦ Ἀχιλλέως,

αὔτως ἐν κλισίῃσι· δυωδεκάτη δέ οἱ ἠὼς	413
οὕτως ἐν ταῖς σκηναῖς, δωδεκάτη δὲ αὐτῷ ἡμέρα

κειμένῳ, οὐδέ τί οἱ χρὼς σήπεται, οὐδέ μιν εὐλαὶ	414
κειμένῳ, οὐδέ τι αὐτῷ σήπεται καὶ διαρρεῖ τὸ σῶμα, οὐδὲ σκώληκες αὐτὸν

ἔσθουσ', αἵ ῥά τε φῶτας ἀρηϊφάτους κατέδουσιν.	415
ἐσθίουσιν, οἳ δὴ τοὺς ἐν πολέμῳ πεφονευμένους ἄνδρας κατατρώγουσιν.

ἦ μέν μιν περὶ σῆμα ἑοῦ ἑτάροιο φίλοιο	416
ὄντως μὲν αὐτὸν περὶ τὸ μνῆμα τοῦ ἑαυτοῦ ἀγαπητοῦ φίλου

ἕλκει ἀκηδέστως ἠὼς ὅτε δῖα φανήῃ,	417
ἐπισύρει ἀνηλεῶς, ἡνίκα φανῇ ἡ ἐν ἐνδοξοτάτη ἡμέρα,

οὐδέ μιν αἰσχύνει· θηοῖό κεν αὐτὸς ἐπελθὼν	418
οὐ καταισχύνει δ' αὐτόν. θαυμάσειας ἂν καὶ αὐτὸς παραγενόμενος,

οἷον ἐερσήεις κεῖται, περὶ δ' αἷμα νένιπται,	419
ὅπως δεδροσισμένος καὶ διερρὸς κεῖται, περινένιπται δὲ καὶ περιῃρέθη τὸ αἷμα,

οὐδέ ποθι μιαρός· σὺν δ' ἕλκεα πάντα μέμυκεν	420
οὐδέ ποι μεμολυμμένος ἐστί· πάντα δὲ τὰ τραύματα περιεστάλη καὶ συνεκλείσθη

ὅσσ' ἐτύπη· πολέες γὰρ ἐν αὐτῷ χαλκὸν ἔλασσαν.	421
ὅσα ἐβλήθη· πολλοὶ γὰρ ἐν αὐτῷ σίδηρον διεπέρασαν·

ὥς τοι κήδονται μάκαρες θεοὶ υἷος ἑῆος	422
οὕτως σοι φροντίζουσιν οἱ μακάριοι θεοὶ τοῦ ἀγαθοῦ υἱοῦ,

καὶ νέκυός περ ἐόντος, ἐπεί σφι φίλος περὶ κῆρι.	423
καὶ νεκροῦ γε ὄντος· ἐπειδὴ αὐτοῖς ἀγαπητὸς ἦν ὡς μάλιστα κατὰ ψυχήν.

ὣς φάτο, γήθησεν δ' ὃ γέρων, καὶ ἀμείβετο μύθῳ·	424
οὕτως εἶπεν· ἐχάρη δὲ ὁ γέρων καὶ ἀπεκρίνατο λόγῳ·

ὦ τέκος, ἦ ῥ' ἀγαθὸν καὶ ἐναίσιμα δῶρα διδοῦναι	425
ὦ τέκνον, ὄντως δὴ ἀγαθὸν καὶ τὸ ἐναισίμως καὶ εὐσεβῶς δῶρα διδόναι

ἀθανάτοις, ἐπεὶ οὔ ποτ' ἐμὸς πάϊς, εἴ ποτ' ἔην γε,	426
τοῖς ἀθανάτοις θεοῖς, ἐπειδὴ οὐδεπώποτε ὁ ἐμὸς υἱός, εἴποτε ἦν,

λήθετ' ἐνὶ μεγάροισι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι·	427
ἐπελάθετο ἐν τοῖς οἴκοις τῶν θεῶν, οἱ τὸν Ὄλυμπον οἰκοῦσι·

τώ οἱ ἀπεμνήσαντο καὶ ἐν θανάτοιό περ αἴσῃ.	428
δι᾿ ὃ αὐτῷ ἀπεμνημόνευσαν καὶ ἐν τῇ τοῦ θανάτου γε μοῖρᾳ.

ἀλλ' ἄγε δὴ τόδε δέξαι ἐμεῦ πάρα καλὸν ἄλεισον,	429
ἀλλ' ἄγε δὴ τοῦτο ἀπόδεξαι παρ' ἐμοῦ τὸ περικαλλὲς ποτήριον,

αὐτόν τε ῥῦσαι, πέμψον δέ με σύν γε θεοῖσιν,	430
ἐμὲ τε σῶσον, πέμψον δέ με σὺν τοῖς θεοῖς

ὄφρά κεν ἐς κλισίην Πηληϊάδεω ἀφίκωμαι.	431
ὅπως ἂν εἰς τὴν σκηνὴν ἀφίκωμαι τοῦ υἱοῦ τοῦ Πηλέως.

τὸν δ' αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·	432
πρὸς τοῦτον δὲ εἶπεν ὁ φόνου καθαρὸς ἄγγελος Ἑρμῆς.

πειρᾷ ἐμεῖο γεραιὲ νεωτέρου, οὐδέ με πείσεις,	433
ἀποπειρᾷ ἐμοῦ, ὦ γέρον, νεωτέρου· οὐ καταπείσεις δέ με,

ὅς με κέλῃ σέο δῶρα παρὲξ Ἀχιλῆα δέχεσθαι.	434
ὅς με κελεύεις σὰ δῶρα δέχεσθαι παρὰ γνώμην τοῦ Ἀχιλλέως.

τὸν μὲν ἐγὼ δείδοικα καὶ αἰδέομαι περὶ κῆρι	435
τοῦτον μὲν οὖν ἐγὼ φοβοῦμαι, καὶ αἰδοῦμαι τὰ μάλιστα κατὰ ψυχὴν

συλεύειν, μή μοί τι κακὸν μετόπισθε γένηται.	436
συλᾶν καὶ ὑφαιρεῖσθαι μή τι κακὸν μετὰ ταῦτά μοι γένηται,

σοὶ δ' ἂν ἐγὼ πομπὸς καί κε κλυτὸν Ἄργος ἱκοίμην,	437
σοί δὲ ἐγὼ ὁδηγὸς καὶ μέχρι τοῦ ἐνδόξου Ἄργους ἀφικοίμην

ἐνδυκέως ἐν νηῒ θοῇ ἢ πεζὸς ὁμαρτέων·	438
ἂν ἐπιμελῶς ἐν ταχείᾳ νηὶ, ἢ πεζός συνοδοιπορῶν·

οὐκ ἄν τίς τοι πομπὸν ὀνοσσάμενος μαχέσαιτο.	439
οὐκ ἂν τίς σοι τὸν ὁδηγὸν μεμψάμενος εἰς μάχην κατασταίη.

ἦ καὶ ἀναΐξας ἐριούνιος ἅρμα καὶ ἵππους	440
εἶπε, καὶ ἀναπηδήσας εἰς τὸ ἅρμα (ὄχημα) καὶ τοὺς ἵππους ὁ πολυωφελής Ἑρμῆς,

καρπαλίμως μάστιγα καὶ ἡνία λάζετο χερσίν,	441
ταχέως τὴν μάστιγα καὶ τὰς ἡνίας ἔλαβε ταῖς χερσίν,

ἐν δ' ἔπνευσ' ἵπποισι καὶ ἡμιόνοις μένος ἠΰ.	442
ἐνέπνευσε δὲ τοῖς ἵπποις καὶ τοῖς ἡμιόνοις προθυμίαν ἀγαθήν.

ἀλλ' ὅτε δὴ πύργους τε νεῶν καὶ τάφρον ἵκοντο,	443
ἀλλ᾽ ὁπηνίκα δὴ εἰς τοὺς πύργους (τὸ τεῖχος τῶν νεῶν), καὶ τὴν τάφρον ἀφίκοντο·

οἳ δὲ νέον περὶ δόρπα φυλακτῆρες πονέοντο,	444
οἱ φύλακες δὲ νεωστὶ περὶ τὸ δεῖπνον ἐπονοῦντο, καὶ ἐδειπνοποιήσαντο,

τοῖσι δ' ἐφ' ὕπνον ἔχευε διάκτορος ἀργεϊφόντης	445
τούτοις ἐπέχεεν ὕπνον ὁ φόνου καθαρὸς ἄγγελος Ἑρμῆς,

πᾶσιν, ἄφαρ δ' ὤϊξε πύλας καὶ ἀπῶσεν ὀχῆας,	446
πᾶσι, ταχέως δὲ τὰς πύλας ἀνέῳξε, καὶ ἀπέρριψε τοὺς μοχλούς,

ἐς δ' ἄγαγε Πρίαμόν τε καὶ ἀγλαὰ δῶρ' ἐπ' ἀπήνης.	447
εἰσήγαγε δὲ τόν τε Πρίαμον καὶ τὰ λαμπρὰ δῶρα ἐπὶ ἀμάξης.

ἀλλ' ὅτε δὴ κλισίην Πηληϊάδεω ἀφίκοντο	448
ἀλλ' ὁπηνίκα δὴ ἀφίκοντο εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ υἱοῦ τοῦ Πηλέως,

ὑψηλήν, τὴν Μυρμιδόνες ποίησαν ἄνακτι	449
τὴν ὑψηλήν, ἣν οἱ Μυρμιδόνες κατεσκεύασαν τῷ βασιλεῖ

δοῦρ' ἐλάτης κέρσαντες· ἀτὰρ καθύπερθεν ἔρεψαν	450
ξύλα ἐλάτης κόψαντες, ὑπεράνωθεν δὲ ἐπέθηκαν καὶ ἐστέγασαν

λαχνήεντ' ὄροφον λειμωνόθεν ἀμήσαντες·	451
ὀροφὴν δασεῖαν, ἐκ λειμῶνος θερίσαντες,

ἀμφὶ δέ οἱ μεγάλην αὐλὴν ποίησαν ἄνακτι	452
πέριξ δὲ μεγάλην αὐλὴν ἐποίησαν αὐτῷ τῷ βασιλεῖ,

σταυροῖσιν πυκινοῖσι· θύρην δ' ἔχε μοῦνος ἐπιβλὴς	453
πυκνοῖς ξύλοις ὀρθοῖς καὶ ὀξέσιν, τὴν θύραν δὲ συνεῖχεν μόνος μοχλὸς

εἰλάτινος, τὸν τρεῖς μὲν ἐπιρρήσσεσκον Ἀχαιοί,	454
ἐξ ἐλάτης, τοῦτον τρεῖς μὲν Ἕλληνες ἐπέκλειον,

τρεῖς δ' ἀναοίγεσκον μεγάλην κληῖδα θυράων	455
τρεῖς δὲ ἤνοιγον τὸν μέγαν μοχλὸν τῶν θυρῶν,

τῶν ἄλλων· Ἀχιλεὺς δ' ἄρ' ἐπιρρήσσεσκε καὶ οἶος·	456
ἀπὸ τῶν ἄλλων, Ἀχιλλεὺς δὲ καὶ μόνος ἐπέκλειε.

δή ῥα τόθ' Ἑρμείας ἐριούνιος ᾦξε γέροντι,	457
τότε δὴ οὖν ὁ πολυωφελὴς Ἑρμῆς ἤνοιξε τῷ γέροντι,

ἐς δ' ἄγαγε κλυτὰ δῶρα ποδώκεϊ Πηλεΐωνι,	458
εἰσήγαγε δὲ τὰ ἔνδοξα δῶρα τῷ ταχύποδι Ἀχιλλεῖ,

ἐξ ἵππων δ' ἀπέβαινεν ἐπὶ χθόνα φώνησέν τε·	459
ἀπέβη δὲ ἐκ τῶν ἵππων εἰς γῆν καὶ εἶπεν.

ὦ γέρον ἤτοι ἐγὼ θεὸς ἄμβροτος εἰλήλουθα	460
ὦ γέρον, ἐγὼ μὲν θεὸς ἄφθαρτος ἐλήλυθα

Ἑρμείας· σοὶ γάρ με πατὴρ ἅμα πομπὸν ὄπασσεν.	461
Ἑρμῆς, σοὶ γάρ με ὁ πατὴρ ὁδηγὸν παρέσχετο·

ἀλλ' ἤτοι μὲν ἐγὼ πάλιν εἴσομαι, οὐδ' Ἀχιλῆος	462
ἀλλ᾽ ἐγὼ μέντοι εἰς τουπίσω πορεύσομαι, οὐδὲ εἰς τοὺς Ἀχιλλέως

ὀφθαλμοὺς εἴσειμι· νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη	463
ὀφθαλμοὺς ἀφίξομαι, μεμπτὸν γὰρ ἂν ἔιη καὶ ἀνάξιον,

ἀθάνατον θεὸν ὧδε βροτοὺς ἀγαπαζέμεν ἄντην·	464
ἀθάνατον θεὸν οὕτως ἀνθρώπους θνητούς ἀγαπᾷν φανερῶς·

τύνη δ' εἰσελθὼν λαβὲ γούνατα Πηλεΐωνος,	465
σὺ δὲ εἰσελθών, λαβοῦ τῶν γονάτων τοῦ υἱοῦ τοῦ Πηλέως,

καί μιν ὑπὲρ πατρὸς καὶ μητέρος ἠϋκόμοιο	466
καὶ πρὸς πατρὸς καὶ μητρὸς καλλικόμου

λίσσεο καὶ τέκεος, ἵνα οἱ σὺν θυμὸν ὀρίνῃς.	467
αὐτὸν ἱκέτευσον, καὶ τοῦ τέκνου, ὅπως αὐτοῦ τὴν ψυχὴν συνταράξῃς.

ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη πρὸς μακρὸν Ὄλυμπον	468
οὕτω δὴ εἰπὼν ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸν ὑψηλὸν Ὄλυμπον

Ἑρμείας· Πρίαμος δ' ἐξ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε,	469
ὁ Ἑρμῆς· ὁ Πρίαμος δὲ κατεπήδησεν ἐκ τῶν ἵππων ἐπὶ τὴν γῆν,

Ἰδαῖον δὲ κατ' αὖθι λίπεν· ὃ δὲ μίμνεν ἐρύκων	470
τὸν Ἰδαῖον δὲ κατέλιπεν αὐτόθι, οὗτος δὲ ἔμενε κατέχων

ἵππους ἡμιόνους τε· γέρων δ' ἰθὺς κίεν οἴκου,	471
τοὺς ἵππους καὶ τοὺς ἡμιόνους· ὁ γέρων δὲ εὐθὺ τοῦ οἴκου ἐπορεύετο,

τῇ ῥ' Ἀχιλεὺς ἵζεσκε Διῒ φίλος· ἐν δέ μιν αὐτὸν	472
ἔνθα δὴ Ἀχιλλεὺς καθῆστο ὁ φίλος τοῦ Διός, ἔνδον δὲ αὐτὸν

εὗρ', ἕταροι δ' ἀπάνευθε καθήατο· τὼ δὲ δύ' οἴω	473
εὗρεν, οἱ φίλοι δὲ πόρρωθεν καθῆντο· οὗτοι δὲ οἱ δύο μόνοι

ἥρως Αὐτομέδων τε καὶ Ἄλκιμος ὄζος Ἄρηος	474
ὁ ἥρως Αὐτομέδων, καὶ Ἀλκιμέδων ὁ τοῦ Ἄρεος κλάδος

ποίπνυον παρεόντε· νέον δ' ἀπέληγεν ἐδωδῆς	475
ὑπηρέτουν παρόντες (ἔνδον ὄντες), νεωστὶ δὲ ἀπεπαύετο τῆς τροφῆς

ἔσθων καὶ πίνων· ἔτι καὶ παρέκειτο τράπεζα.	476
ἐσθίων καὶ πίνων, ἔτι καὶ ἡ τράπεζα παρέκειτο·

τοὺς δ' ἔλαθ' εἰσελθὼν Πρίαμος μέγας, ἄγχι δ' ἄρα στὰς	477
τούτους δὲ ἔλαθεν εἰσελθὼν ὁ μέγας Πρίαμος, πλησίον δὲ στὰς

χερσὶν Ἀχιλλῆος λάβε γούνατα καὶ κύσε χεῖρας	478
ἐλάβετο ταῖς χερσὶ τῶν γονάτων τοῦ Ἀχιλλέως καὶ ἐφίλησε τὰς χεῖρας

δεινὰς ἀνδροφόνους, αἵ οἱ πολέας κτάνον υἷας.	479
τὰς φοβερὰς καὶ ἀποκτεινούσας τοὺς ἄνδρας· αἱ δὴ ἀνεῖλον πολλοὺς υἱοὺς αὐτοῦ.

ὡς δ' ὅτ' ἂν ἄνδρ' ἄτη πυκινὴ λάβῃ, ὅς τ' ἐνὶ πάτρῃ	480
ὥσπερ δὲ ὅταν ἄνδρα βλάβη πυκνὴ καὶ μεγάλη καταλάβῃ, ὅστις ἐν τῇ πατρίδι

φῶτα κατακτείνας ἄλλων ἐξίκετο δῆμον	481
ἄνδρα φονεύσας ἀφίκετο εἰς δῆμον ἄλλων, εἰς οἰκίαν

ἀνδρὸς ἐς ἀφνειοῦ, θάμβος δ' ἔχει εἰσορόωντας,	482
ἀνδρὸς πλουσίου, ἔκπληξις δὲ πάντας κατέχει τοὺς θεωμένους·

ὣς Ἀχιλεὺς θάμβησεν ἰδὼν Πρίαμον θεοειδέα·	483
οὕτως ἐξεπλάγη ὁ Ἀχιλλεὺς θεασάμενος Πρίαμον τὸν ἔχοντα θεῖον εἶδος,

θάμβησαν δὲ καὶ ἄλλοι, ἐς ἀλλήλους δὲ ἴδοντο.	484
ἐξεπλάγησαν δὲ καὶ οἱ ἄλλοι. πρὸς ἀλλήλους δὲ ἀπέβλεψαν·

τὸν καὶ λισσόμενος Πρίαμος πρὸς μῦθον ἔειπε·	485
πρὸς τοῦτον δὲ καὶ ἱκετεύων ὁ Πρίαμος εἶπε λόγον.

μνῆσαι πατρὸς σοῖο θεοῖς ἐπιείκελ' Ἀχιλλεῦ,	486
μνήσθητι τοῦ σοῦ πατρός, ὦ ὅμοιε τοῖς θεοῖς Ἀχιλλεῦ,

τηλίκου ὥς περ ἐγών, ὀλοῷ ἐπὶ γήραος οὐδῷ·	487
τοιούτου, οἷός περ ἐγὼ τυγχάνω ἐν τῷ βατῆρι τοῦ γήρως,

καὶ μέν που κεῖνον περιναιέται ἀμφὶς ἐόντες	488
καὶ μήν που κἀκεῖνον οἱ περίοικοι κύκλωθεν (κεχωρισμένοι τῇ γνώμῃ καὶ ἐναντίοι) ὄντες

τείρουσ', οὐδέ τίς ἐστιν ἀρὴν καὶ λοιγὸν ἀμῦναι.	489
καταπονοῦσιν, οὐδέ τις ὑπάρχει ἀποσοβῆσαι τὴν κατάραν καὶ τὸν ὄλεθρον,

ἀλλ' ἤτοι κεῖνός γε σέθεν ζώοντος ἀκούων	490
ἀλλ᾽ ἐκεῖνός γε μὲν σοῦ ζῶντος ἀκούων,

χαίρει τ' ἐν θυμῷ, ἐπί τ' ἔλπεται ἤματα πάντα	491
ἀγάλλεται ἐν τῇ ψυχῇ καὶ ἐλπίζει πάσας τὰ ἡμέρας

ὄψεσθαι φίλον υἱὸν ἀπὸ Τροίηθεν ἰόντα·	492
θεάσασθαι τὸν ἀγαπητὸν υἱὸν παραγενόμενον ἐκ τῆς Τροίας·

αὐτὰρ ἐγὼ πανάποτμος, ἐπεὶ τέκον υἷας ἀρίστους	493
ἐγὼ δὲ δυστυχέστατος, ἐπειδὴ ἐγέννησα υἱοὺς βελτίστους

Τροίῃ ἐν εὐρείῃ, τῶν δ' οὔ τινά φημι λελεῖφθαι.	494
ἐν τῇ εὐρυχώρῳ Τροίᾳ, τούτων δὲ οὐδένα ὑπολελεῖφθαι ὑπολαμβάνω·

πεντήκοντά μοι ἦσαν ὅτ' ἤλυθον υἷες Ἀχαιῶν·	495
πεντήκοντά μοι ἦσαν υἱοί, ὅτε ἦλθον οἱ υἱοὶ τῶν Ἑλλήνων

ἐννεακαίδεκα μέν μοι ἰῆς ἐκ νηδύος ἦσαν,	496
δέκα καὶ ἐννέα μέν μοι ἦσαν ἐκ μιᾶς κοιλίας,

τοὺς δ' ἄλλους μοι ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκες.	497
τοὺς ἄλλους δέ μοι, ἔτεκον ἐν τοῖς οἴκοις αἱ γυναῖκες·

τῶν μὲν πολλῶν θοῦρος Ἄρης ὑπὸ γούνατ' ἔλυσεν·	498
τούτων μὲν τῶν πολλῶν ὁ ὁρμητίας Ἄρης διέλυσε καὶ ἐνέκρωσε τὰ γόνατα·

ὃς δέ μοι οἶος ἔην, εἴρυτο δὲ ἄστυ καὶ αὐτούς,	499
ὃς δέ μοι μόνος ἦν, ἔσωζε δὲ τὴν πόλιν καὶ τοὺς πολίτας,

τὸν σὺ πρῴην κτεῖνας ἀμυνόμενον περὶ πάτρης	500
τοῦτον σὺ πρὸ μικροῦ ἀνεῖλες ἀντιμαχόμενον ὑπὲρ τῆς πατρίδος,

Ἕκτορα· τοῦ νῦν εἵνεχ' ἱκάνω νῆας Ἀχαιῶν	501
τὸν Ἕκτορα· τούτου ἕνεκα νῦν παρεγενόμην εἰς τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων

λυσόμενος παρὰ σεῖο, φέρω δ' ἀπερείσι' ἄποινα.	502
λυτρωσόμενος αὐτὸν παρὰ σοῦ, φέρω δὲ ἄπειρα λύτρα·

ἀλλ' αἰδεῖο θεοὺς Ἀχιλεῦ, αὐτόν τ' ἐλέησον	503
ἀλλ' αἰδοῦ καὶ σέβου τοὺς θεούς, ὦ Ἀχιλλεῦ, καὶ ἐμὲ οἴκτειρον,

μνησάμενος σοῦ πατρός· ἐγὼ δ' ἐλεεινότερός περ,	504
μνησθεὶς τοῦ σοῦ πατρός· ἐγὼ δὲ οἰκτρότερος καὶ ἀθλιώτερός εἰμι·

ἔτλην δ' οἷ' οὔ πώ τις ἐπιχθόνιος βροτὸς ἄλλος,	505
πέποιθα δέ, οἷα οὐδείς πω ἐπίγειος ἄλλος ἀνήρ·

ἀνδρὸς παιδοφόνοιο ποτὶ στόμα χεῖρ' ὀρέγεσθαι.	506
ἐκτείνειν τὴν χεῖρα πρὸς στόμα ἀνδρὸς ἀποκτείναντος τὸν ἐμὸν παῖδα (υἱὸν)·

ὣς φάτο, τῷ δ' ἄρα πατρὸς ὑφ' ἵμερον ὦρσε γόοιο·	507
οὕτως εἶπε, τούτῳ δὲ διήγειρεν ἐπιθυμίαν θρήνου χάριν τοῦ πατρός·

ἁψάμενος δ' ἄρα χειρὸς ἀπώσατο ἦκα γέροντα.	508
λαβόμενος δὲ τῆς χειρὸς ἀπωθήσατο ηρέμα τὸν γέροντα·

τὼ δὲ μνησαμένω ὃ μὲν Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο	509
οὗτοι δὲ ἀναμνησθέντες, ὁ μὲν Ἕκτορος τοῦ τοὺς ἄνδρας ἀποκτείνοντος,

κλαῖ' ἁδινὰ προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἐλυσθείς,	510
ἔκλαιεν ἀδιαλείπτως, ἔμπροσθεν τῶν ποδῶν τοῦ Ἀχιλλέως παραλυθείς (κουφισθεὶς) καὶ πεσών·

αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς κλαῖεν ἑὸν πατέρ', ἄλλοτε δ' αὖτε	511
ὁ Ἀχιλλεὺς δὲ ἔκλαιε τὸν ἑαυτοῦ πατέρα, ἄλλοτε δὲ πάλιν

Πάτροκλον· τῶν δὲ στοναχὴ κατὰ δώματ' ὀρώρει.	512
τὸν Πάτροκλον, τούτων δὲ στόνος κατὰ τὰ οἰκήματα ἠγέρθη·

αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο τετάρπετο δῖος Ἀχιλλεύς,	513
ἐπεὶ δὲ θρήνου ἀπέλαυσεν ὁ ἐνδοξότατος Ἀχιλλεὺς

καί οἱ ἀπὸ πραπίδων ἦλθ' ἵμερος ἠδ' ἀπὸ γυίων,	514
καὶ αὐτῷ ἀπὸ τῆς διανοίας ἀνεχώρησεν ἡ ἐπιθυμία, καὶ ἀπὸ τῶν μελῶν·

αὐτίκ' ἀπὸ θρόνου ὦρτο, γέροντα δὲ χειρὸς ἀνίστη	515
παραχρῆμα ἀπανέστη τοῦ θρόνου· τὸν γέροντα δὲ ἀπὸ τῆς χειρὸς ἀνέστησεν

οἰκτίρων πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον,	516
ἐλεῶν τήν τε λευκὴν κεφαλήν, καὶ τὸν λευκὸν πώγωνα,

καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·	517
καὶ φωνήσας πρὸς αὐτὸν ἔλεγε λόγους ταχεῖς.

ἆ δείλ', ἦ δὴ πολλὰ κάκ' ἄνσχεο σὸν κατὰ θυμόν.	518
ὦ ἄθλιε, ὄντως δὴ πολλὰ δεινὰ ὑπέμεινας κατὰ τὴν σαυτοῦ ψυχήν·

πῶς ἔτλης ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἐλθέμεν οἶος	519
πῶς ἠνέσχου παραγενέσθαι μόνος

ἀνδρὸς ἐς ὀφθαλμοὺς ὅς τοι πολέας τε καὶ ἐσθλοὺς	520
εἰς τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων εἰς ἀνδρὸς ὀφθαλμούς, ὅς σοι πολλοὺς καὶ ἀγαθούς

υἱέας ἐξενάριξα; σιδήρειόν νύ τοι ἦτορ.	521
υἱοὺς ἀπέκτεινα; σιδηρὰ δή σοι ψυχὴ ἔνεστιν.

ἀλλ' ἄγε δὴ κατ' ἄρ' ἕζευ ἐπὶ θρόνου, ἄλγεα δ' ἔμπης	522
ἀλλ᾽ ἄγε δὴ κάθισον ἐπὶ τοῦ θρόνου, τὰς λύπας δὲ ὁμοίως

ἐν θυμῷ κατακεῖσθαι ἐάσομεν ἀχνύμενοί περ·	523
ἐν ψυχῇ μένειν καταλίπωμεν καίπερ ἀλγοῦντες καὶ πάσχοντες·

οὐ γάρ τις πρῆξις πέλεται κρυεροῖο γόοιο·	524
οὐ γάρ τις πρᾶξις καὶ μηχανή (ἄνυσις) ὑπάρχει τοῦ χαλεποῦ θρήνου·

ὡς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι	525
οὕτω γὰρ ἐπεμοίρησαν καὶ εἱμαρμένον ἐποίησαν οἱ θεοὶ τοῖς ἀθλίοις ἀνθρώποις,

ζώειν ἀχνυμένοις· αὐτοὶ δέ τ' ἀκηδέες εἰσί.	526
ζῇν λυπουμένους καὶ ἀλγοῦντας· αὐτοὶ δὲ ἄλυποι καὶ εὔθυμοι τυγχάνουσιν.

δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει	527
δύο γὰρ πίθοι κατάκεινται ἐν τῷ οἰκήματι τοῦ Διὸς δομάτων,

δώρων οἷα δίδωσι κακῶν, ἕτερος δὲ ἑάων·	528
ὧν ὁ μὲν ἐνέχυρα δίδωσι κακῶν, ὁ ἕτερος δὲ ἀγαθῶν·

ᾧ μέν κ' ἀμμίξας δώῃ Ζεὺς τερπικέραυνος,	529
ᾧ τινι μὲν οὖν καταμίξας καὶ ἑνώσας δῷ ὁ Ζεὺς ὁ τρέπων τοὺς ἐναντίους τῷ κεραυνῷ

ἄλλοτε μέν τε κακῷ ὅ γε κύρεται, ἄλλοτε δ' ἐσθλῷ·	530
ποτὲ μὲν οὗτός γε κακοῖς διατρίβεται ποτὲ δὲ ἀγαθοῖς·

ᾧ δέ κε τῶν λυγρῶν δώῃ, λωβητὸν ἔθηκε,	531
ᾧ τινι δ᾽ ἂν ἀπὸ τῶν δεινῶν μόνον δῷ βεβλαμμένον ἐποίησε,

καί ἑ κακὴ βούβρωστις ἐπὶ χθόνα δῖαν ἐλαύνει,	532
καὶ μεγάλη ἀνία καὶ λύπη αὐτὸν διώκει κατὰ τὴν ἔνδοξον γῆν,

φοιτᾷ δ' οὔτε θεοῖσι τετιμένος οὔτε βροτοῖσιν.	533
περιέρχεται δὲ οὔτε ὑπὸ θεῶν τιμώμενος, οὔτε ὑπὸ ἀνθρώπων·

ὣς μὲν καὶ Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα	534
οὕτω δὴ καὶ τῷ Πηλεῖ ἔδωκαν οἱ θεοὶ δῶρα λαμπρὰ

ἐκ γενετῆς· πάντας γὰρ ἐπ' ἀνθρώπους ἐκέκαστο	535
ἐκ γενέσεως· ὑπὲρ (εἰς) πάντας γὰρ τοὺς ἀνθρώπους ἐκεκόσμητο (ἐδοξάζετο)

ὄλβῳ τε πλούτῳ τε, ἄνασσε δὲ Μυρμιδόνεσσι,	536
φρονήσει τε καὶ παιδεύσει καὶ πλούτῳ, ἐβασίλευσε δὲ τῶν Μυρμιδόνων

καί οἱ θνητῷ ἐόντι θεὰν ποίησαν ἄκοιτιν.	537
καὶ θνητῷ ὄντι αὐτῷ, θεὰν ἐποίησαν γαμετήν, τὴν Θέτιν δηλονότι·

ἀλλ' ἐπὶ καὶ τῷ θῆκε θεὸς κακόν, ὅττί οἱ οὔ τι	538
ἀλλ' ἐπέθηκεν αὐτῷ ὁ θεὸς δεινόν, ὅτι αὐτῷ οὔτε

παίδων ἐν μεγάροισι γονὴ γένετο κρειόντων,	539
τέκνων ἐν τοῖς οἴκοις γόνος ἐγένετο ἡγεμονευόντων.

ἀλλ' ἕνα παῖδα τέκεν παναώριον· οὐδέ νυ τόν γε	540
ἀλλ᾿ ἕνα υἱὸν ἐγέννησε παντελῶς ἄωρον, οὐδὲ γε αὐτὸν

γηράσκοντα κομίζω, ἐπεὶ μάλα τηλόθι πάτρης	541
γηρῶντα γηροτροφῶ· ἐπειδὴ πάνυ πόρρωθεν τῆς πατρίδος

ἧμαι ἐνὶ Τροίῃ, σέ τε κήδων ἠδὲ σὰ τέκνα.	542
κάθημαι ἐν τῇ Τροίᾳ σέ τε λυπῶν (κακῶν) καὶ τοὺς σοὺς παῖδας·

καὶ σὲ γέρον τὸ πρὶν μὲν ἀκούομεν ὄλβιον εἶναι·	543
καὶ δὴ καὶ σέ, ὦ γέρον, τὸ πρότερον μὲν ἀκούομεν εὐδαίμονα εἶναι,

ὅσσον Λέσβος ἄνω Μάκαρος ἕδος ἐντὸς ἐέργει	544
καθ᾽ ὅσον ἡ Λέσβος ἀνείργει καὶ δι(περι)ορίζει ἐντὸς τὸ ἔδαφος τοῦ Μάκαρος.

καὶ Φρυγίη καθύπερθε καὶ Ἑλλήσποντος ἀπείρων,	545
καὶ ἡ Φρυγία ὑπεράνωθεν καὶ ὁ ἐπιμήκης Ἑλλήσποντος·

τῶν σε γέρον πλούτῳ τε καὶ υἱάσι φασὶ κεκάσθαι.	546
τούτων πάντων, ὦ γέρον, πλούτῳ καὶ ὑοῖς φασί σε προέχειν·

αὐτὰρ ἐπεί τοι πῆμα τόδ' ἤγαγον Οὐρανίωνες	547
ἐπεὶ δέ σοι τήνδε τὴν βλάβην ἐπήνεγκαν οἱ ἐπουράνιοι,

αἰεί τοι περὶ ἄστυ μάχαι τ' ἀνδροκτασίαι τε.	548
ἀεί σοι περὶ τὴν πόλιν πόλεμοι καὶ φόνοι ἀνδρῶν·

ἄνσχεο, μὴ δ' ἀλίαστον ὀδύρεο σὸν κατὰ θυμόν·	549
ὑπόμενε, μηδὲ ἀπαύστως ὀδύρου καὶ θρήνει κατὰ τὴν σαυτοῦ ψυχήν·

οὐ γάρ τι πρήξεις ἀκαχήμενος υἷος ἑῆος,	550
οὐ γάρ τι πράξεις λυπούμενος ἕνεκα τοῦ ἀγαθοῦ υἱοῦ,

οὐδέ μιν ἀνστήσεις, πρὶν καὶ κακὸν ἄλλο πάθῃσθα.	551
οὐδὲ ἀναστήσεις αὐτὸν πρὶν ἂν καὶ ἄλλο κακὸν πάθῃς.

τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα γέρων Πρίαμος θεοειδής·	552
πρὸς τοῦτον δὲ ἀπεκρίνατο μετὰ ταῦτα ὁ θεοειδής γέρων Πρίαμος·

μή πω μ' ἐς θρόνον ἵζε διοτρεφὲς ὄφρά κεν Ἕκτωρ	553
μή πω με εἰς θρόνον κάθιζε, ὦ ἐνδοξότατα τεθραμμένε, ἕως ἂν ὁ Ἕκτωρ

κεῖται ἐνὶ κλισίῃσιν ἀκηδής, ἀλλὰ τάχιστα	554
κέηται ἐν ταῖς σκηναῖς ἄμοιρος κηδείας καὶ ἐνταφιασμοῦ, ἀλλ᾿ ὡς τάχος

λῦσον ἵν' ὀφθαλμοῖσιν ἴδω· σὺ δὲ δέξαι ἄποινα	555
ἐλευθέρωσον, ὅπως αὐτὸν θεάσωμαι τοῖς ὀφθαλμοῖς· σὺ δὲ ἀπόδεξαι τὰ λύτρα

πολλά, τά τοι φέρομεν· σὺ δὲ τῶνδ' ἀπόναιο, καὶ ἔλθοις	556
πολλὰ ἅ σοι φέρομεν· σὺ δὲ τούτων ἀπολαύσειας εἰς ὠφέλειαν, καὶ παραγένοιο

σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν, ἐπεί με πρῶτον ἔασας	557
εἰς τὴν σὴν πατρίδα γῆν, ἐπειδή με τὴν ἀρχὴν εἴασας

αὐτόν τε ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο.	558
ζῆν τε καὶ ὁρᾶν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου·

τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·	559
πρὸς τοῦτον δὲ δεινῶς ὑποβλεψάμενος εἶπεν ὁ ταχύπους Ἀχιλλεύς·

μηκέτι νῦν μ' ἐρέθιζε γέρον· νοέω δὲ καὶ αὐτὸς	560
μηκέτι νῦν με παρόξυνε, ὦ γέρον, διανοοῦμαι δὲ καὶ ἐγὼ

Ἕκτορά τοι λῦσαι, Διόθεν δέ μοι ἄγγελος ἦλθε	561
ἐλευθερῶσαί σοι τὸν Ἕκτορα, ἐκ Διὸς δέ μοι ἄγγελος παρεγένετο

μήτηρ, ἥ μ' ἔτεκεν, θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος.	562
ἡ μήτηρ, ἥτις με ἔτεκεν, ἡ θυγάτηρ τοῦ θαλασσίου γέροντος·

καὶ δέ σε γιγνώσκω Πρίαμε φρεσίν, οὐδέ με λήθεις,	563
καὶ δὴ καὶ σὲ ἐπίσταμαι, ὦ Πρίαμε, κατὰ διάνοιαν, οὐδὲ λανθάνεις με

ὅττι θεῶν τίς σ' ἦγε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.	564
ὅτι σέ τις τῶν θεῶν ἤγαγεν ἐπὶ τὰς ταχείας ναῦς τῶν Ἑλλήνων,

οὐ γάρ κε τλαίη βροτὸς ἐλθέμεν, οὐδὲ μάλ' ἡβῶν,	565
οὐ γὰρ ἂν ἀνάσχοιτό τις ἄνθρωπος ἐλθεῖν, οὐδὲ πάνυ ἀκμάζων,

ἐς στρατόν· οὐδὲ γὰρ ἂν φυλάκους λάθοι, οὐδέ κ' ὀχῆα	566
εἰς τὸν στρατόν· οὐ γὰρ ἂν δὴ τοὺς φύλακας λάθοι, οὐδ᾽ ἂν τοὺς μοχλούς

ῥεῖα μετοχλίσσειε θυράων ἡμετεράων.	567
ῥᾳδίως παρακινήσειε τῶν θυρῶν τῶν ἡμετέρων·

τὼ νῦν μή μοι μᾶλλον ἐν ἄλγεσι θυμὸν ὀρίνῃς,	568
δι᾽ ὃ νῦν μή μοι μᾶλλον ἐν λύπαις τὴν ψυχὴν ταράξῃς,

μή σε γέρον οὐδ' αὐτὸν ἐνὶ κλισίῃσιν ἐάσω	569
μήποτε, ὦ γέρον, οὐδὲ σὲ αὐτὸν ἐν ταῖς σκηναῖς καταλίπω,

καὶ ἱκέτην περ ἐόντα, Διὸς δ' ἀλίτωμαι ἐφετμάς.	570
καίπερ ὄντα παρακλήτορα, τοῦ Διὸς δὲ ἀθετήσω τὰς ἐντολάς·

ὣς ἔφατ', ἔδεισεν δ' ὃ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ.	571
οὕτως εἶπεν· ἐφοβήθη δὲ ὁ γέρων καὶ ἐπείσθη τῷ λόγῳ·

Πηλεΐδης δ' οἴκοιο λέων ὣς ἆλτο θύραζε	572
ὁ υἱὸς δὲ τοῦ Πηλέως ὥσπερ λέων ἐκ τοῦ οἴκου ἐπήδησεν ἔξω

οὐκ οἶος, ἅμα τῷ γε δύω θεράποντες ἕποντο	573
οὐ μόνος, σὺν αὐτῷ δύο θεράποντες εἵποντο,

ἥρως Αὐτομέδων ἠδ' Ἄλκιμος, οὕς ῥα μάλιστα	574
ὁ ἥρως Αὐτομέδων καὶ Ἄλκιμος, οὓς δὴ μάλιστα

τῖ' Ἀχιλεὺς ἑτάρων μετὰ Πάτροκλόν γε θανόντα,	575
τῶν ἑταίρων ἐτίμα καὶ ἐφίλει ὁ Ἀχιλλεὺς μετὰ τὸν ἀποθανόντα Πάτροκλον·

οἳ τόθ' ὑπὸ ζυγόφιν λύον ἵππους ἡμιόνους τε,	576
οἳ τότε ὑπὸ τὸν ζυγὸν ἔλυον τοὺς ἵππους καὶ τὰς(οὺς) ἡμιόνους,

ἐς δ' ἄγαγον κήρυκα καλήτορα τοῖο γέροντος,	577
εἰσήγαγον δὲ τὸν εὔψυχον κήρυκα τοῦ γέροντος,

κὰδ δ' ἐπὶ δίφρου εἷσαν· ἐϋξέστου δ' ἀπ' ἀπήνης	578
ἐκάθισαν δὲ ἐπὶ τοῦ δίφρου, ἀπὸ δὲ τῆς εὐξέστου καὶ καλῶς εἰργασμένης ἀμάξης

ᾕρεον Ἑκτορέης κεφαλῆς ἀπερείσι' ἄποινα.	579
ἐλάμβανον τὰ τῆς κεφαλῆς τοῦ Ἕκτορος πλεῖστα λύτρα,

κὰδ δ' ἔλιπον δύο φάρε' ἐΰννητόν τε χιτῶνα,	580
κατέλιπον δὲ δύο ἱμάτια, καὶ καλῶς εἰργασμένον χιτῶνα,

ὄφρα νέκυν πυκάσας δοίη οἶκον δὲ φέρεσθαι.	581
ὅπως τὸν νεκρὸν εἱλύσας καὶ (περι)καλύψας δῶ ἐνεγκεῖν εἰς τὸν οἶκον,

δμῳὰς δ' ἐκκαλέσας λοῦσαι κέλετ' ἀμφί τ' ἀλεῖψαι	582
τὰς δούλας δὲ καλέσας ἔξω, λοῦσαι προσέταξε καὶ περιαλεῖψαι

νόσφιν ἀειράσας, ὡς μὴ Πρίαμος ἴδοι υἱόν,	583
πορρωτέρω ἐνεγκούσας ἵνα μὴ ὁ Πρίαμος θεάσηται τὸν υἱόν,

μὴ ὃ μὲν ἀχνυμένῃ κραδίῃ χόλον οὐκ ἐρύσαιτο	584
μὴ οὗτος μὲν λελυπημένῃ καρδίᾳ τὸν θρῆνον οὐκ ἐπίσχοι

παῖδα ἰδών, Ἀχιλῆϊ δ' ὀρινθείη φίλον ἦτορ,	585
θεασάμενος τὸν υἱόν, τῷ Ἀχιλλεῖ δὲ παραχθείη ἡ προσφιλής ψυχὴ

καί ἑ κατακτείνειε, Διὸς δ' ἀλίτηται ἐφετμάς.	586
καὶ φονεύσειεν αὐτόν, τοῦ Διὸς δὲ ἀθετήσειε τὰς ἐντολάς.

τὸν δ' ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,	587
τοῦτον δὲ ἐπειδὴ αἱ δοῦλαι ἔλουσαν καὶ ἔχρισαν ἐλαίῳ,

ἀμφὶ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλον ἠδὲ χιτῶνα,	588
περιέβαλον δὲ αὐτὸν φᾶρος περικαλλὲς καὶ χιτῶνα,

αὐτὸς τόν γ' Ἀχιλεὺς λεχέων ἐπέθηκεν ἀείρας,	589
αὐτὸς ὁ Ἀχιλλεὺς τοῦτον ἐπὶ τῶν(ῆς) δεμνίων (στρωμνῆς) ἔθηκε κουφίσας (ἄρας),

σὺν δ' ἕταροι ἤειραν ἐϋξέστην ἐπ' ἀπήνην.	590
συνανεκούφισαν δὲ καὶ οἱ ἑταῖροι, ἐπὶ τὴν καλῶς εἰργασμένην ἅμαξαν.

ᾤμωξέν τ' ἄρ' ἔπειτα, φίλον δ' ὀνόμηνεν ἑταῖρον·	591
στενάξας δὲ ἐβόησε μετὰ ταῦτα, καὶ τὸν ἀγαπητὸν φίλον ὠνόμασε λέγων.

μή μοι Πάτροκλε σκυδμαινέμεν, αἴ κε πύθηαι	592
μή μοι, ὦ Πάτροκλε, ὀργίζου ἐὰν ἀκούσῃς,

εἰν Ἄϊδός περ ἐὼν ὅτι Ἕκτορα δῖον ἔλυσα	593
καίπερ ἐν Ἅιδου γε ὤν, ὅτι τὸν ἐνδοξότατον Ἕκτορα ἠλευθέρωσα

πατρὶ φίλῳ, ἐπεὶ οὔ μοι ἀεικέα δῶκεν ἄποινα.	594
τῷ ἀγαπητῷ πατρί· ἐπειδὴ οὐκ ἀπρεπῆ λύτρα μοι ἔδωκε,

σοὶ δ' αὖ ἐγὼ καὶ τῶνδ' ἀποδάσσομαι ὅσσ' ἐπέοικεν.	595
σοὶ δὲ ἐγὼ καὶ τούτων ἀπομερίσομαι, ὅσα προσήκει.

ἦ ῥα, καὶ ἐς κλισίην πάλιν ἤϊε δῖος Ἀχιλλεύς,	596
εἶπε δὴ καὶ εἰς τὴν σκηνὴν ὀπίσω ἐπορεύθη ὁ ἐνδοξότατος Ἀχιλλεύς,

ἕζετο δ' ἐν κλισμῷ πολυδαιδάλῳ ἔνθεν ἀνέστη	597
ἐκάθισε δὲ ἐν καθέδρᾳ ποικιλωτάτῃ, ὅθεν ἀνέστη,

τοίχου τοῦ ἑτέρου, ποτὶ δὲ Πρίαμον φάτο μῦθον·	598
ἀπὸ τοῦ ἐξ ἐναντίας τοίχου· εἶπε δὲ πρὸς τὸν Πρίαμον λόγον.

υἱὸς μὲν δή τοι λέλυται γέρον ὡς ἐκέλευες,	599
ὁ υἱὸς μὲν οὖν σοι ἠλευθέρωται, ὦ γέρον, καθάπερ παρεκάλεις,

κεῖται δ' ἐν λεχέεσσ'· ἅμα δ' ἠοῖ φαινομένηφιν	600
κεῖται δὲ ἐν τῇ στρωμνῇ, ἅμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ φαινομένῃ

ὄψεαι αὐτὸς ἄγων· νῦν δὲ μνησώμεθα δόρπου.	601
θεάσῃ σὺ ἄγων· νυνὶ δὲ μνημονεύσωμεν δείπνου, καὶ δειπνήσωμεν,

καὶ γάρ τ' ἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου,	602
καὶ γὰρ καὶ ἡ καλλίκομος Νιόβη ἐμνήσθη τροφῆς καὶ ἔφαγε,

τῇ περ δώδεκα παῖδες ἐνὶ μεγάροισιν ὄλοντο	603
ᾗγε δώδεκα παῖδες ἐν τοῖς οἴκοις ἀπέθανον.

ἓξ μὲν θυγατέρες, ἓξ δ' υἱέες ἡβώοντες.	604
ἓξ μὲν θυγατέρες, ἓξ δὲ υἱοὶ ἀκμάζοντες,

τοὺς μὲν Ἀπόλλων πέφνεν ἀπ' ἀργυρέοιο βιοῖο	605
τούτους μὲν ὁ Ἀπόλλων ἐφόνευσεν ἀπὸ τοῦ ἀργυροῦ τόξου,

χωόμενος Νιόβῃ, τὰς δ' Ἄρτεμις ἰοχέαιρα,	606
ὀργισθεὶς τῇ Νιόβῃ, ταύτας δέ, ἡ τοῖς ὀϊστοῖς χαίρουσα Ἄρτεμις,

οὕνεκ' ἄρα Λητοῖ ἰσάσκετο καλλιπαρῄῳ·	607
διότι δὴ τῇ Λητοῖ ἐξισοῦτο τῇ ὡραιοτάτῃ·

φῆ δοιὼ τεκέειν, ἣ δ' αὐτὴ γείνατο πολλούς·	608
ἔφη γὰρ δύο τεκεῖν, αὐτὴ δὲ ἔτεκε πολλούς,

τὼ δ' ἄρα καὶ δοιώ περ ἐόντ' ἀπὸ πάντας ὄλεσσαν.	609
οὗτοι δὲ καίπερ ὄντες δύω, ἀπώλεσαν ἅπαντας·

οἳ μὲν ἄρ' ἐννῆμαρ κέατ' ἐν φόνῳ, οὐδέ τις ἦεν	610
οὗτοι μὲν οὖν ἐννέα ἡμέρας ἔκειντο ἐν ᾧ τόπῳ ἐφονεύθησαν, οὐδέ τις ἦν

κατθάψαι, λαοὺς δὲ λίθους ποίησε Κρονίων·	611
καταθάψαι, τὸν δῆμον δὲ λίθους ἐποίησεν ὁ υἱὸς τὸ Κρόνου,

τοὺς δ' ἄρα τῇ δεκάτῃ θάψαν θεοὶ Οὐρανίωνες.	612
τούτους δὲ τῇ δεκάτῃ ἔθαψαν οἱ ἐπουράνιοι θεοί,

ἣ δ' ἄρα σίτου μνήσατ', ἐπεὶ κάμε δάκρυ χέουσα.	613
αὐτὴ δὲ τροφῆς ἐμνήσθη, ἐπειδὴ κέκμηκε δακρυρροῦσα·

νῦν δέ που ἐν πέτρῃσιν ἐν οὔρεσιν οἰοπόλοισιν	614
νῦν δέ που ἐν πέτραις ἐν ὄρεσιν, ἐρήμοις ἀνθρώπων, καὶ ἐν οἷς μόνος τις ἀναστρέφεται,

ἐν Σιπύλῳ, ὅθι φασὶ θεάων ἔμμεναι εὐνὰς	615
ἐν Σιπύλῳ πόλει τῆς Λυδίας, ὅπου φασὶν εἶναι τὰς κοίτας (διατριβὰς)

νυμφάων, αἵ τ' ἀμφ' Ἀχελώϊον ἐρρώσαντο,	616
τῶν θεῶν τῶν νυμφῶν, αἵτινες περὶ τὸ ὕδωρ τοῦ Ἀχελῴου ποταμοῦ ὠρχήσαντο ἐρρωμένως.

ἔνθα λίθος περ ἐοῦσα θεῶν ἐκ κήδεα πέσσει.	617
ἔνθα καίπερ οὖσα λίθος, ἐκ θεῶν λύπας πεπαίνει καὶ διαφέρει·

ἀλλ' ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα δῖε γεραιὲ	618
ἀλλ' ἄγε δὴ καὶ ἡμεῖς φροντίσωμεν, ἐνδοξότατε γέρον,

σίτου· ἔπειτά κεν αὖτε φίλον παῖδα κλαίοισθα	619
τροφῆς· μετὰ ταῦτα δ᾽ ἂν κλαύσειας τὸν ἀγαπητὸν υἱὸν

Ἴλιον εἰσαγαγών· πολυδάκρυτος δέ τοι ἔσται.	620
ἀγαγὼν εἰς τὸ Ἴλιον, πολύκλαυστος δέ σοι ἔσται·

ἦ καὶ ἀναΐξας ὄϊν ἄργυφον ὠκὺς Ἀχιλλεὺς	621
εἶπε καὶ ἀναστὰς κριὸν λευκὸν ὁ ταχὺς Ἀχιλλεὺς

σφάξ'· ἕταροι δ' ἔδερόν τε καὶ ἄμφεπον εὖ κατὰ κόσμον,	622
ἔσφαξε, οἱ ἑταῖροι δὲ ἐξέδερόν τε καὶ ἐνήργουν καλῶς καὶ κοσμίως,

μίστυλλόν τ' ἄρ' ἐπισταμένως πεῖράν τ' ὀβελοῖσιν,	623
ἔκοψάν τε δὴ εἰς μικρὰ ἐμπείρως καὶ διεπερόνησαν τοῖς ὀβελοῖς,

ὄπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.	624
καὶ ὤπτησαν συνετῶς, καὶ ἐξείλκυσαν ἅπαντα·

Αὐτομέδων δ' ἄρα σῖτον ἑλὼν ἐπένειμε τραπέζῃ	625
ὁ Αὐτομέδων δὲ ἄρτους λαβών, διαμερίσας ἐπέθηκε τῇ τραπέζῃ

καλοῖς ἐν κανέοισιν· ἀτὰρ κρέα νεῖμεν Ἀχιλλεύς.	626
ἐν περικαλλέσι κανισκίοις, τὰ κρέατα δὲ διεμέρισεν ὁ Ἀχιλλεύς·

οἳ δ' ἐπ' ὀνείαθ' ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.	627
οὗτοι δὲ ἐπὶ τὰ πρόχειρα(ως) κείμενα βρώματα τὰς χεῖρας ἔβαλλον·

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,	628
ἐπεὶ δὲ τῆς πόσεως καὶ βρώσεως τὸν ἔρωτα ἐπλήρωσαν,

ἤτοι Δαρδανίδης Πρίαμος θαύμαζ' Ἀχιλῆα	629
ὁ μὲν ἔκ(ἀπό)γονος τοῦ Δαρδάνου Πρίαμος ἐθαύμαζε τὸν Ἀχιλλέα

ὅσσος ἔην οἷός τε· θεοῖσι γὰρ ἄντα ἐῴκει·	630
ὅσος ἦν, καὶ οἷος· ἄντικρυς γὰρ θεοῖς ἦν ὅμοιος·

αὐτὰρ ὃ Δαρδανίδην Πρίαμον θαύμαζεν Ἀχιλλεὺς	631
τὸν ἔκγονον δὲ τοῦ Δαρδάνου Πρίαμον ἐθαύμαζεν ὁ Ἀχιλλεὺς

εἰσορόων ὄψίν τ' ἀγαθὴν καὶ μῦθον ἀκούων.	632
θεώμενος αὐτὸν καὶ κατὰ ὄψιν ἀγαθόν, καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ ἀκούων·

αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ἐς ἀλλήλους ὁρόωντες,	633
ἐπεὶ δὲ εὐφράνθησαν πρὸς ἀλλήλους ὁρῶντες,

τὸν πρότερος προσέειπε γέρων Πρίαμος θεοειδής·	634
πρὸς τοῦτον πρότερον εἶπεν ὁ θεοειδής γέρων Πρίαμος.

λέξον νῦν με τάχιστα διοτρεφές, ὄφρα καὶ ἤδη	635
κοίμησον νῦν με ὡς τάχος, ὦ ἐνδοξότατα τεθραμμένε, ὅπως ἂν ἤδη

ὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ ταρπώμεθα κοιμηθέντες·	636
καὶ ὕπνῳ ἡδίστῳ εὐφρανθῶμεν ὑπνώσαντες,

οὐ γάρ πω μύσαν ὄσσε ὑπὸ βλεφάροισιν ἐμοῖσιν	637
οὔπω γὰρ ἐκάμυσαν οἱ ὀφθαλμοὶ ὑπὸ τοῖς ἐμοῖς βλεφάροις,

ἐξ οὗ σῇς ὑπὸ χερσὶν ἐμὸς πάϊς ὤλεσε θυμόν,	638
ἐξ οὗ ὑπὸ τῶν σῶν χειρῶν ἀπώλεσε τὴν ψυχὴν ὁ ἐμὸς υἱός·

ἀλλ' αἰεὶ στενάχω καὶ κήδεα μυρία πέσσω	639
ἀλλ' ἀεὶ στενάζω καὶ λύπας ἀναριθμήτους πεπαίνω

αὐλῆς ἐν χόρτοισι κυλινδόμενος κατὰ κόπρον.	640
ἐν τῇ τῆς αὐλῆς εὐρυχωρίᾳ κυλιόμενος κατὰ τὴν γῆν.

νῦν δὴ καὶ σίτου πασάμην καὶ αἴθοπα οἶνον	641
νυνὶ δὲ καὶ τροφῆς ἐγευσάμην, καὶ οἶνον θερμὸν

λαυκανίης καθέηκα· πάρος γε μὲν οὔ τι πεπάσμην.	642
διὰ τοῦ λαιμοῦ καθῆκα καὶ ἐνέβαλον· πρότερόν γε μὴν οὐδὲν προηνεγκάμην.

ἦ ῥ', Ἀχιλεὺς δ' ἑτάροισιν ἰδὲ δμῳῇσι κέλευσε	643
εἶπε δή· ὁ Ἀχιλλεὺς δὲ τοῖς ἑταίροις καὶ ταῖς δούλαις προσέταξε,

δέμνι' ὑπ' αἰθούσῃ θέμεναι καὶ ῥήγεα καλὰ	644
στρωμνὴν ὑπὸ τῇ προστόῳ ποιήσαι, καὶ περικαλλῆ ἱμάτια (στρώματα) βεβαμμένα

πορφύρε' ἐμβαλέειν, στορέσαι τ' ἐφύπερθε τάπητας,	645
πορφυρᾶ ἐμβαλεῖν, καὶ στρῶσαι τάπητας ἄνωθεν,

χλαίνας τ' ἐνθέμεναι οὔλας καθύπερθεν ἕσασθαι.	646
καὶ καλύπτρας ἐνθεῖναι ἁπαλὰς ἄνωθεν ὥστε εἰληθῆναι, καὶ περιβληθῆναι,

αἳ δ' ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι,	647
αὗται δὲ ἐξήλθοσαν τοῦ οἴκου, φῶς ἐν χερσὶ κατέχουσαι,

αἶψα δ' ἄρα στόρεσαν δοιὼ λέχε' ἐγκονέουσαι.	648
ταχέως δὲ ἔστρωσαν δύο κοίτας ἐνεργοῦσαι καὶ ποιοῦσαι.

τὸν δ' ἐπικερτομέων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·	649
πρὸς τοῦτον δὲ παραλογιζόμενος εἶπεν ο ταχύπους Ἀχιλλεύς.

ἐκτὸς μὲν δὴ λέξο γέρον φίλε, μή τις Ἀχαιῶν	650
ἔξω μὲν οὖν κοιμήθητι, ἀγαπητέ γέρον· μή τις τῶν Ἑλλήνων

ἐνθάδ' ἐπέλθῃσιν βουληφόρος, οἵ τέ μοι αἰεὶ	651
ἐνταῦθα ἀφίκηται γνωμοδότης, οἳ δή μοι ἀεὶ

βουλὰς βουλεύουσι παρήμενοι, ἣ θέμις ἐστί·	652
βουλὰς ποιοῦνται παρακαθήμενοι, οἷα πρέπον ἐστί·

τῶν εἴ τίς σε ἴδοιτο θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν,	653
τούτων εἴ τις σε θεάσαιτο κατὰ τὴν ταχεῖαν σκοτεινὴν νύκτα,

αὐτίκ' ἂν ἐξείποι Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν,	654
παραχρῆμα ἂν ἀναγγείλας Ἀγαμέμνονι τῷ βασιλεῖ τοῦ στρατοῦ,

καί κεν ἀνάβλησις λύσιος νεκροῖο γένηται.	655
καὶ γένοιτ' ἂν ἀναβολὴ καὶ ὑπέρθεσις τῆς ἐλευθερίας τοῦ νεκροῦ.

ἀλλ' ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,	656
ἀλλ᾽ ἄγε εἰπέ μοι τοῦτο, καὶ ἀληθῶς ἑρμήνευσον·

ποσσῆμαρ μέμονας κτερεϊζέμεν Ἕκτορα δῖον,	657
πόσας ἡμέρας προθυμῇ ἐνταφιάζειν τὸν ἐνδοξότατον Ἕκτορα·

ὄφρα τέως αὐτός τε μένω καὶ λαὸν ἐρύκω.	658
ἵν' ἐν τούτῳ ἐγώ τε παραμένω καὶ τὸν στρατὸν διακωλύω καὶ κατέχω.

τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα γέρων Πρίαμος θεοειδής·	659
πρὸς τοῦτον δὲ μετὰ ταῦτα ἀπεκρίνατο ὁ θεοειδής γέρων Πρίαμος·

εἰ μὲν δή μ' ἐθέλεις τελέσαι τάφον Ἕκτορι δίῳ,	660
εἴ με δὴ βούλει ἐκτελέσαι ἐπιτάφια τῷ ἐνδοξοτάτῳ Ἕκτορι,

ὧδέ κέ μοι ῥέζων Ἀχιλεῦ κεχαρισμένα θείης.	661
οὕτως ἂν μοι πράττων, ὦ Ἀχιλλεῦ, τὰ πρὸς χάριν ποιήσειας·

οἶσθα γὰρ ὡς κατὰ ἄστυ ἐέλμεθα, τηλόθι δ' ὕλη	662
οἶδας γὰρ ὅτι κατὰ τὴν πόλιν ἐγκεκλείσμεθα· πόρρωθι δὲ ὁ δρυμὸς

ἀξέμεν ἐξ ὄρεος, μάλα δὲ Τρῶες δεδίασιν.	663
ὥστε ἀγαγεῖν ἐκ τοῦ ὄρους· πάνυ δὲ οἱ Τρῷες φοβοῦνται·

ἐννῆμαρ μέν κ' αὐτὸν ἐνὶ μεγάροις γοάοιμεν,	664
ἐννέα μὲν οὖν ἡμέρας αὐτὸν ἐν τοῖς οἴκοις κλαίομεν ἂν,

τῇ δεκάτῃ δέ κε θάπτοιμεν δαινῦτό τε λαός,	665
τῇ δεκάτῃ δὲ θάπτοιμεν ἂν, καὶ ὁ λαὸς εὐωχοῖτο·

ἑνδεκάτῃ δέ κε τύμβον ἐπ' αὐτῷ ποιήσαιμεν,	666
τῇ ἑνδεκάτῃ δὲ μνῆμα ἐπ᾿ αὐτῷ ποιήσαιμεν ἂν,

τῇ δὲ δυωδεκάτῃ πολεμίξομεν εἴ περ ἀνάγκη.	667
τῇ δωδεκάτῃ δὲ πολεμήσομεν εἰ ἔστιν ἀνάγκη·

τὸν δ' αὖτε προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·	668
πρὸς τοῦτον δὲ εἶπεν ὁ ταχύπους ἐνδοξότατος Ἀχιλλεύς·

ἔσται τοι καὶ ταῦτα γέρον Πρίαμ' ὡς σὺ κελεύεις·	669
ἔσται σοι καὶ ταῦτα, ὦ γέρον Πρίαμε, καθάπερ σὺ λέγεις·

σχήσω γὰρ πόλεμον τόσσον χρόνον ὅσσον ἄνωγας.	670
ἐπισχήσω γὰρ καὶ διακωλύσω ἐπὶ τοσοῦτον χρόνον τὸν πόλεμον, ὅσον ἐκέλευσας.

ὣς ἄρα φωνήσας ἐπὶ καρπῷ χεῖρα γέροντος	671
οὕτω δὴ εἰπὼν τὴν χεῖρα τοῦ γέροντος παρὰ τῷ καρπῷ

ἔλλαβε δεξιτερήν, μή πως δείσει' ἐνὶ θυμῷ.	672
ἐκράτησε τὴν δεξιάν, ἵνα μὴ φοβηθῇ ἐν τῇ ψυχῇ.

οἳ μὲν ἄρ' ἐν προδόμῳ δόμου αὐτόθι κοιμήσαντο	673
οὗτοι μὲν οὖν ἐν τῇ προστῴῳ τοῦ οἴκου αὐτόθι ἐκοιμήθησαν

κῆρυξ καὶ Πρίαμος πυκινὰ φρεσὶ μήδε' ἔχοντες,	674
ὅτε κῆρυξ καὶ ὁ Πρίαμος πυκνὰ καὶ συνετὰ βουλεύματα κατά διάνοιαν ἔχοντες.

αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς εὗδε μυχῷ κλισίης ἐϋπήκτου·	675
ὁ Ἀχιλλεὺς δὲ ὕπνωσεν ἐν τῷ ἐνδοτέρῳ τῆς καλῶς εἰργασμένης σκηνῆς.

τῷ δὲ Βρισηῒς παρελέξατο καλλιπάρῃος.	676
παρ' αὐτῷ δὲ ἡ τοῦ Βρισέως θυγάτηρ ἡ περικαλλής κατεκλίθη.

ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρες ἱπποκορυσταὶ	677
οἱ ἄλλοι μὲν οὖν θεοὶ καὶ πολεμισταὶ ἄνδρες

εὗδον παννύχιοι μαλακῷ δεδμημένοι ὕπνῳ·	678
ὑπνῶττον δι' ὅλης τῆς νυκτός, ἁπαλῷ ὕπνῳ κεκρατημένοι·

ἀλλ' οὐχ Ἑρμείαν ἐριούνιον ὕπνος ἔμαρπτεν	679
ἀλλ᾽ οὐ τὸν πολυωφελῆ Ἑρμῆν ὕπνος κατελάμβανε,

ὁρμαίνοντ' ἀνὰ θυμὸν ὅπως Πρίαμον βασιλῆα	680
δαινούμενον κατά ψυχὴν ὅπως Πρίαμον τὸν βασιλέα,

νηῶν ἐκπέμψειε λαθὼν ἱεροὺς πυλαωρούς.	681
τῶν νεῶν ἐκπέμψειε καὶ ἀπαγάγοιεν, λαθὼν τοὺς ἱεροὺς φύλακας τῶν πυλῶν,

στῆ δ' ἄρ' ὑπὲρ κεφαλῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν·	682
ἔστη δὲ ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν λόγον·

ὦ γέρον οὔ νύ τι σοί γε μέλει κακόν, οἷον ἔθ' εὕδεις	683
ὦ γέρον, οὐδέν σοι ἐν φροντίδι ἐστὶ τὸ δεινόν· ὢ πῶς ἔτι καθεύδεις

ἀνδράσιν ἐν δηΐοισιν, ἐπεί σ' εἴασεν Ἀχιλλεύς.	684
ἐν πολεμίοις ἀνδράσιν, ἐπειδή σε εἴασε ζῆν ὁ Ἀχιλλεύς,

καὶ νῦν μὲν φίλον υἱὸν ἐλύσαο, πολλὰ δ' ἔδωκας·	685
καὶ νῦν μὲν τὸν ἀγαπητὸν υἱὸν ἐλυτρώσω, πολλὰ δὲ ἔδωκας,

σεῖο δέ κε ζωοῦ καὶ τρὶς τόσα δοῖεν ἄποινα	686
σοῦ δὲ ζῶντος, καὶ τρὶς τοσαῦτα δοῖεν ἂν λύτρα

παῖδες τοὶ μετόπισθε λελειμμένοι, αἴ κ' Ἀγαμέμνων	687
οἱ μετὰ ταῦτά σοι ὑπολειφθέντες ὑοί, ἐὰν Ἀγαμέμνων

γνώῃ σ' Ἀτρεΐδης, γνώωσι δὲ πάντες Ἀχαιοί.	688
ἐπίστηταί σε ὁ τοῦ Ἀτρέως, γνῶσι δὲ καὶ πάντες οἱ Ἕλληνες.

ὣς ἔφατ', ἔδεισεν δ' ὃ γέρων, κήρυκα δ' ἀνίστη.	689
οὕτως εἶπεν· ἐφοβήθη δὲ ὁ γέρων, τὸν κήρυκα δὲ ἀνέστησε,

τοῖσιν δ' Ἑρμείας ζεῦξ' ἵππους ἡμιόνους τε,	690
τούτοις δὲ Ἑρμῆς ἔζευξε τοὺς ἵππους καὶ τὰς ἡμιόνας,

ῥίμφα δ' ἄρ' αὐτὸς ἔλαυνε κατὰ στρατόν, οὐδέ τις ἔγνω.	691
ταχέως δὲ αὐτὸς ἦγε κατὰ τὸν στρατόν, οὐδέ τις ἐνόησεν,

ἀλλ' ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖο	692
ἀλλ᾽ ὁπηνίκα δὴ ἀφίκοντο εἰς τὴν διάβασιν τοῦ καλῶς ῥέοντος ποταμοῦ,

Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς,	693
-

Ἑρμείας μὲν ἔπειτ' ἀπέβη πρὸς μακρὸν Ὄλυμπον,	694
ὁ μὲν Ἑρμῆς μετὰ ταῦτα ἀπῆλθεν εἰς τὸν ὑψηλὸν οὐρανόν·

Ἠὼς δὲ κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπ' αἶαν,	695
ἡ ἡμέρα δὲ ἡ τὸ κροκοειδὲς ἱμάτιον ἔχουσα διεχύθη ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν,

οἳ δ' εἰς ἄστυ ἔλων οἰμωγῇ τε στοναχῇ τε	696
οὗτοι δὲ εἰς τὴν πόλιν ἤλαυνον σὺν στεναγμῷ καὶ θρήνῳ

ἵππους, ἡμίονοι δὲ νέκυν φέρον. οὐδέ τις ἄλλος	697
τοὺς ἵππους, αἱ ἡμίονοι δὲ τὸν νεκρὸν ἔφερον, οὐδέ τις ἄλλος

ἔγνω πρόσθ' ἀνδρῶν καλλιζώνων τε γυναικῶν,	698
ἐνόησε πρότερον τῶν τε ἀνδρῶν καὶ τῶν περικαλλεῖς ζώνας ἐχουσῶν γυναικῶν,

ἀλλ' ἄρα Κασσάνδρη ἰκέλη χρυσῇ Ἀφροδίτῃ	699
ἀλλὰ ἡ Κασσάνδρα ἡ ὁμοία τῇ χρυσῇ Ἀφροδίτῃ,

Πέργαμον εἰσαναβᾶσα φίλον πατέρ' εἰσενόησεν	700
ἀναβᾶσα εἰς τὴν ἀκρόπολιν τὸν ἀγαπητὸν πατέρα ἐθεάσατο

ἑσταότ' ἐν δίφρῳ, κήρυκά τε ἀστυβοώτην·	701
ἑστῶτα ἐπὶ τοῦ ὀχήματος, καὶ τὸν κήρυκα τὸν κατὰ τὴν πόλιν βοῶντα,

τὸν δ' ἄρ' ἐφ' ἡμιόνων ἴδε κείμενον ἐν λεχέεσσι·	702
τοῦτον δὲ ἐπὶ τῶν ἡμιόνων ἐθεάσατο κείμενον ἐν τῇ στρωμνῇ·

κώκυσέν τ' ἄρ' ἔπειτα γέγωνέ τε πᾶν κατὰ ἄστυ·	703
ὠλόλυξε γοῦν μετὰ ταῦτα καὶ ἐφώνησε κατὰ πᾶσαν τὴν πόλιν.

ὄψεσθε Τρῶες καὶ Τρῳάδες Ἕκτορ' ἰόντες,	704
ἴδετε, ὦ Τρῷες, καὶ Τρῳάδες, τὸν Ἕκτορα ἐλθόντες,

εἴ ποτε καὶ ζώοντι μάχης ἐκνοστήσαντι	705
εἴποτε καὶ ζῶντι ἐκ τῆς μάχης ὑποστρέψαντι

χαίρετ', ἐπεὶ μέγα χάρμα πόλει τ' ἦν παντί τε δήμῳ.	706
ἐχαίρετε· ἐπειδὴ μεγάλη χαρὰ τῇ τε πόλει ἦν καὶ παντὶ τῷ δήμῳ.

ὣς ἔφατ', οὐδέ τις αὐτόθ' ἐνὶ πτόλεϊ λίπετ' ἀνὴρ	707
οὕτως εἶπεν οὐδέ τις αὐτόθι ἐν τῇ πόλει ἀνὴρ ὑπελείφθη

οὐδὲ γυνή· πάντας γὰρ ἀάσχετον ἵκετο πένθος·	708
οὐδὲ γυνή· πάντας γὰρ ἀκάθεκτον πένθος κατέλαβε,

ἀγχοῦ δὲ ξύμβληντο πυλάων νεκρὸν ἄγοντι.	709
ἐγγὺς δὲ τῶν πυλῶν συνέβαλον ἄγοντι τὸν νεκρόν·

πρῶται τόν γ' ἄλοχός τε φίλη καὶ πότνια μήτηρ	710
πρῶται αὐτῷ ἡ ἀγαπητὴ γαμετὴ καὶ σεβαστὴ μήτηρ

τιλλέσθην ἐπ' ἄμαξαν ἐΰτροχον ἀΐξασαι	711
τὰς τρίχας ἀνέσπων, ἐπὶ τὴν εὐπετῶς τρέχουσαν (καλούς τρόχους ἔχουσαν) ἅμαξαν ὁρμήσασαι,

ἁπτόμεναι κεφαλῆς· κλαίων δ' ἀμφίσταθ' ὅμιλος.	712
ἁπτόμεναι τῆς κεφαλῆς, κλαίων δὲ περιίστατο ὁ λαός.

καί νύ κε δὴ πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα	713
καὶ δὴ ἂν πᾶσαν τὴν ἡμέραν μέχρι τῆς καταδύσεως τοῦ ἡλίου

Ἕκτορα δάκρυ χέοντες ὀδύροντο πρὸ πυλάων,	714
τὸν Ἕκτορα κλαίοντες ἐθρήνουν, ἔμπροσθεν τῶν πυλῶν,

εἰ μὴ ἄρ' ἐκ δίφροιο γέρων λαοῖσι μετηύδα·	715
εἰ μὴ ἄρα ἐκ τοῦ ὀχήματος ὁ γέρων ἐν τῷ πλήθει εἶπεν·

εἴξατέ μοι οὐρεῦσι διελθέμεν· αὐτὰρ ἔπειτα	716
ὑποχωρήσατέ μοι τοῖς ἡμίοσι διελθεῖν, μετὰ ταῦτα δὲ

ἄσεσθε κλαυθμοῖο, ἐπὴν ἀγάγωμι δόμον δέ.	717
ἐμπλησθήσεσθε κλαυθμοῦ, ἐπὰν ἀγάγοιμι αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον.

ὣς ἔφαθ', οἳ δὲ διέστησαν καὶ εἶξαν ἀπήνῃ.	718
οὕτως εἶπεν· οὗτοι δὲ διεχωρίσθησαν καὶ ὑπεχώρησαν τῇ ἁμάξῃ,

οἳ δ' ἐπεὶ εἰσάγαγον κλυτὰ δώματα, τὸν μὲν ἔπειτα	719
οὗτοι δὲ ἐπειδὴ εἰσήγαγον εἰς τὰ ἔνδοξα οἰκήματα, τοῦτον μὲν μετὰ ταῦτα

τρητοῖς ἐν λεχέεσσι θέσαν, παρὰ δ' εἷσαν ἀοιδοὺς	720
ἐν τοῖς τετρημένοις λέχεσιν ἔθηκαν· παρεκάθισαν δὲ θρηνῳδούς,

θρήνων ἐξάρχους, οἵ τε στονόεσσαν ἀοιδὴν	721
οἳ τῶν θρήνων ἡγοῦνται καὶ τῆς τῶν στεναγμῶν ᾠδῆς·

οἳ μὲν ἄρ' ἐθρήνεον, ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες.	722
οὗτοι μὲν οὖν ἐθρήνουν, ἐπεστέναζον δὲ αἱ γυναῖκες·

τῇσιν δ' Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἦρχε γόοιο	723
ταύταις δὲ ἡ λευκοβραχίων Ἀνδρομάχη ἡγεῖτο τοῦ θρήνου,

Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο κάρη μετὰ χερσὶν ἔχουσα·	724
τοῦ ἀνδροκτόνου Ἕκτορος τὴν κεφαλὴν ἐν ταῖς χερσὶν ἔχουσα.

ἆνερ ἀπ' αἰῶνος νέος ὤλεο, κὰδ δέ με χήρην	725
ὦ ἄνερ, νέος ἐξεκόπης τῆς ζωῆς, ἐμὲ δὲ χήραν

λείπεις ἐν μεγάροισι· πάϊς δ' ἔτι νήπιος αὔτως	726
καταλείπεις ἐν τοῖς οἴκοις, ὁ παῖς δ' ἔτι βρέφος οὕτως ἐστίν,

ὃν τέκομεν σύ τ' ἐγώ τε δυσάμμοροι, οὐδέ μιν οἴω	727
ὃν ἐγεννήσαμεν σύ τε καὶ ἐγὼ οἱ δυστυχεῖς καὶ ἄθλιοι, οὐδὲ οἴομαι αὐτὸν

ἥβην ἵξεσθαι· πρὶν γὰρ πόλις ἥδε κατ' ἄκρης	728
εἰς ἡλικίαν ἐλεύσεσθαι· πρότερον γὰρ ἥδε ἡ πόλις κατά κορυφῆς (κατακράτος)

πέρσεται· ἦ γὰρ ὄλωλας ἐπίσκοπος, ὅς τέ μιν αὐτὴν	729
ἐκπορθήσεται. ὄντως γὰρ ἐφθάρης ὁ ἔφορος καὶ φύλαξ σύ, ὃς αὐτὴν

ῥύσκευ, ἔχες δ' ἀλόχους κεδνὰς καὶ νήπια τέκνα,	730
ἔσωζες, κατεῖχες δὲ καὶ συνετήρεις τὰς σεμνὰς γαμετὰς καὶ τὰ νεογνὰ τέκνα

αἳ δή τοι τάχα νηυσὶν ὀχήσονται γλαφυρῇσι,	731
αἳ δή σοι ταχέως ἐν ταῖς κοίλαις ναυσὶν ἐποιχήσονται καὶ ἐν αὐτοῖς πορεύσονται,

καὶ μὲν ἐγὼ μετὰ τῇσι· σὺ δ' αὖ τέκος ἢ ἐμοὶ αὐτῇ	732
καὶ δὴ καὶ ἐγὼ μετὰ τούτων· σὺ δέ, ὦ τέκνον, ἢ ἐμοὶ αὐτῇ

ἕψεαι, ἔνθά κεν ἔργα ἀεικέα ἐργάζοιο	733
ἀκολουθήσεις, ὅπου ἔργα ἀπρεπῆ ἐργάζοιο ἂν

ἀθλεύων πρὸ ἄνακτος ἀμειλίχου, ἤ τις Ἀχαιῶν	734
ταλαιπωρῶν ἔμπροσθεν κυρίου ἀπηνοῦς, ἤ τις τῶν Ἑλλήνων

ῥίψει χειρὸς ἑλὼν ἀπὸ πύργου λυγρὸν ὄλεθρον	735
ῥιπτήσει, ἀπὸ τῆς χειρὸς κρατήσας, ἐκ τοῦ πύργου (τείχους) θάνατον χαλεπὸν

χωόμενος, ᾧ δή που ἀδελφεὸν ἔκτανεν Ἕκτωρ	736
ὀργιζόμενος· ᾧτινι δή που ἢ ἀδελφὸν ἀπέκτεινεν ὁ Ἕκτωρ

ἢ πατέρ' ἠὲ καὶ υἱόν, ἐπεὶ μάλα πολλοὶ Ἀχαιῶν	737
ἢ πατέρα ἢ καὶ υἱὸν· ἐπειδὴ πάνυ πολλοὶ τῶν Ἑλλήνων

Ἕκτορος ἐν παλάμῃσιν ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας.	738
ἐν ταῖς παλάμαις τοῦ Ἕκτορος τοῖς ὀδοῦσιν ἔλαβον τὸ μέγα ἔδαφος,

οὐ γὰρ μείλιχος ἔσκε πατὴρ τεὸς ἐν δαῒ λυγρῇ·	739
οὐ γὰρ προσηνὴς καὶ ἥμερος ἦν ὁ σὸς πατὴρ ἐν τῇ χαλεπῇ μάχῃ,

τὼ καί μιν λαοὶ μὲν ὀδύρονται κατὰ ἄστυ,	740
δι᾿ ὃ καὶ οἱ λαοὶ μὲν θρηνοῦσιν αὐτὸν ἐν τῇ πόλει,

ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας	741
ἐπιβλαβὲς δὲ καὶ ἐπάρατον πένθος καὶ θρῆνον ἐποίησας τοῖς γονεῦσιν,

Ἕκτορ· ἐμοὶ δὲ μάλιστα λελείψεται ἄλγεα λυγρά.	742
ὦ Ἕκτωρ, ἐμοὶ δὲ μᾶλλον καταλειφθήσονται λύπαι χαλεπαί·

οὐ γάρ μοι θνῄσκων λεχέων ἐκ χεῖρας ὄρεξας,	743
οὐ γὰρ μοι ἀποθνήσκων ἐκ τῆς στρωμνῆς τὰς χεῖρας ἐξέτεινας,

οὐδέ τί μοι εἶπες πυκινὸν ἔπος, οὗ τέ κεν αἰεὶ	744
οὐδέ τινά μοι εἶπας λόγον πυκνὸν καὶ συνετὸν οὗ γ᾽ ἂν ἀεὶ

μεμνῄμην νύκτάς τε καὶ ἤματα δάκρυ χέουσα.	745
ἐν μνήμῃ ἔχοιμι, νύκτωρ καὶ μεθημέραν δακρύουσα·

ὣς ἔφατο κλαίουσ', ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες.	746
οὕτως εἶπε κλαίουσα, ἐπεστέναζον δὲ αἱ γυναῖκες·

τῇσιν δ' αὖθ' Ἑκάβη ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο·	747
ταύταις δὲ πάλιν Ἑκάβη συχνοῦ θρήνου ἡγεῖτο·

Ἕκτορ ἐμῷ θυμῷ πάντων πολὺ φίλτατε παίδων,	748
ὦ Ἕκτορ, πολλῷ προσφιλέστατε πάντων τῶν υἱῶν τῇ ἐμῇ ψυχῇ,

ἦ μέν μοι ζωός περ ἐὼν φίλος ἦσθα θεοῖσιν·	749
ὄντως μέν μοι ὅτε ἔζης προσφιλὴς ἐτύγχανες τοῖς θεοῖς·

οἳ δ' ἄρα σεῦ κήδοντο καὶ ἐν θανάτοιό περ αἴσῃ.	750
οὗτοι δέ σου ἐφρόντιζον καὶ ἐν τῇ μοίρᾳ γε τοῦ θανάτου·

ἄλλους μὲν γὰρ παῖδας ἐμοὺς πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺς	751
τοὺς ἄλλους μὲν γὰρ ἐμοὺς υἱοὺς ὁ ταχύπους Ἀχιλλεὺς

πέρνασχ' ὅν τιν' ἕλεσκε πέρην ἁλὸς ἀτρυγέτοιο,	752
ἐπέρα καὶ διεβίβαζεν ὅντινα ἐλάμβανεν, πέραν τῆς ἀκαταπονήτου (ἀκάρπου) θαλάσσης

ἐς Σάμον ἔς τ' Ἴμβρον καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν·	753
εἰς τὴν Σάμον, καὶ εἰς τὴν Ἴμβρον, καὶ τὴν Λῆμνον τὴν ἀπρόσμικτον (ὀμιχλώδη)·

σεῦ δ' ἐπεὶ ἐξέλετο ψυχὴν ταναήκεϊ χαλκῷ,	754
σοῦ δὲ ἐπειδὴ ἐξείλετο τὴν ψυχὴν ἐπιμήκει σιδήρῳ,

πολλὰ ῥυστάζεσκεν ἑοῦ περὶ σῆμ' ἑτάροιο	755
πολλάκις ἐπέσυρε περὶ τὸ μνῆμα τοῦ ἑαυτοῦ ἑταίρου

Πατρόκλου, τὸν ἔπεφνες· ἀνέστησεν δέ μιν οὐδ' ὧς.	756
Πατρόκλου, ὃν ἀπέκτεινας, οὐδὲ οὕτως δὲ αὐτὸν ἀνέστησε·

νῦν δέ μοι ἑρσήεις καὶ πρόσφατος ἐν μεγάροισι	757
νυνὶ δὲ μοι ἔνδροσος καὶ χλωρὸς ἐν τοῖς οἴκοις

κεῖσαι, τῷ ἴκελος ὅν τ' ἀργυρότοξος Ἀπόλλων	758
κεῖσαι, τούτῳ ὅμοιος, ὅν ὁ καλλίτοξος Ἀπόλλων

οἷς ἀγανοῖσι βέλεσσιν ἐποιχόμενος κατέπεφνεν.	759
τοῖς ἑαυτοῦ πραέσι βέλεσιν ἐπελθὼν ἐφόνευσεν.

ὣς ἔφατο κλαίουσα, γόον δ' ἀλίαστον ὄρινε.	760
οὕτως εἶπε κλαίουσα, θρῆνον δὲ ἄπαυστον ἤγειρε·

τῇσι δ' ἔπειθ' Ἑλένη τριτάτη ἐξῆρχε γόοιο·	761
ταύταις δὲ πάλιν Ἑλένη τρίτη θρήνου ἡγεῖτο·

Ἕκτορ ἐμῷ θυμῷ δαέρων πολὺ φίλτατε πάντων,	762
ὦ Ἕκτορ· τῇ ἐμῇ ψυχῇ πολλῷ προσφιλέστατε πάντων τῶν ἀνδραδέλφων,

ἦ μέν μοι πόσις ἐστὶν Ἀλέξανδρος θεοειδής,	763
ὄντως μέν μοι ἀνὴρ ἐστιν Ἀλέξανδρος ὁ θείαν μορφὴν ἔχων,

ὅς μ' ἄγαγε Τροίηνδ'· ὡς πρὶν ὤφελλον ὀλέσθαι.	764
ὅς με ἤγαγεν εἰς τὴν Τροίαν, ὡς εἴθε πρὶν ὦφλε φθαρῆναι,

ἤδη γὰρ νῦν μοι τόδε εἰκοστὸν ἔτος ἐστὶν	765
ἤδη γάρ μοι νῦν τοῦτο εἰκοστὸν ἔτος ἐστίν,

ἐξ οὗ κεῖθεν ἔβην καὶ ἐμῆς ἀπελήλυθα πάτρης·	766
ἐξ οὗ ἐκεῖθεν ἀνεχώρησα, καὶ τῆς ἐμῆς ἀπῆλθον πατρίδος·

ἀλλ' οὔ πω σεῦ ἄκουσα κακὸν ἔπος οὐδ' ἀσύφηλον·	767
ἀλλ᾿ οὐδαμῶς σοῦ γε ἤκουσα λόγον κακόν, οὐδὲ ἀπαίδευτον,

ἀλλ' εἴ τίς με καὶ ἄλλος ἐνὶ μεγάροισιν ἐνίπτοι	768
ἀλλ᾽ εἴ τις μὲν καὶ ἄλλος ἐν τοῖς οἴκοις ἐλοιδόρει

δαέρων ἢ γαλόων ἢ εἰνατέρων εὐπέπλων,	769
τῶν ἀνδραδέλφων, ἢ τῶν ἀνδραδέλφων, ἢ τῶν εὐειματουσῶν συννύμφων,

ἢ ἑκυρή, ἑκυρὸς δὲ πατὴρ ὣς ἤπιος αἰεί,	770
ἢ ἡ πενθερὰ· ὁ γάρ τοι πενθερὸς ἀεὶ προσηνὴς καὶ πρᾶός ἐστιν, ὥσπερ πατὴρ,

ἀλλὰ σὺ τὸν ἐπέεσσι παραιφάμενος κατέρυκες	771
ἀλλὰ σὺ τοῦτον λόγοις παραινέσας διεκώλυες καὶ κατεῖχες

σῇ τ' ἀγανοφροσύνῃ καὶ σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσι.	772
τῇ σῇ φιλοφροσύνῃ καὶ τοῖς σοῖς ἡμέροις καὶ προσηνέσι λόγοις.

τὼ σέ θ' ἅμα κλαίω καὶ ἔμ' ἄμμορον ἀχνυμένη κῆρ·	773
δι' ὃ σέ τε ἅμα κλαίω καὶ ἐμὲ τὴν δυστυχῆ, λυπουμένη κατά ψυχήν·

οὐ γάρ τίς μοι ἔτ' ἄλλος ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ	774
οὐδεὶς γάρ μοι ἔτι ἄλλος ἐν τῇ εὐρυχώρῳ Τροίᾳ

ἤπιος οὐδὲ φίλος, πάντες δέ με πεφρίκασιν.	775
πρᾶος, οὐδὲ φίλος, πάντες δέ με μισοῦσι καὶ ἀπεχθῶς ὁρῶσιν.

ὣς ἔφατο κλαίουσ', ἐπὶ δ' ἔστενε δῆμος ἀπείρων.	776
οὕτως εἶπε κλαίουσα, ἐπεστέναζε δὲ ὁ πλεῖστος λαός,

λαοῖσιν δ' ὃ γέρων Πρίαμος μετὰ μῦθον ἔειπεν·	777
ἐν τῷ πλήθει δὲ Πρίαμος ὁ γέρων εἶπε λόγον·

ἄξετε νῦν Τρῶες ξύλα ἄστυ δέ, μὴ δέ τι θυμῷ	778
ἀγάγετε νῦν, ὦ Τρῷες, ξύλα εἰς τὴν πόλιν, μηδέ τι ἐν τῇ ψυχῇ

δείσητ' Ἀργείων πυκινὸν λόχον· ἦ γὰρ Ἀχιλλεὺς	779
φοβηθῆτε λόχον πυκνὸν τῶν Ἑλλήνων· ὄντως γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς

πέμπων μ' ὧδ' ἐπέτελλε μελαινάων ἀπὸ νηῶν	780
ἀποπέμπων μὲν δεῦρο ἀπὸ τῶν μελαίνων νεῶν ὑπισχνεῖτο

μὴ πρὶν πημανέειν πρὶν δωδεκάτη μόλῃ ἠώς.	781
μὴ πρότερον βλάψειν, πρὶν ἂν δωδεκάτῃ ἡμέρᾳ ἀφίκηται·

ὣς ἔφαθ', οἳ δ' ὑπ' ἀμάξῃσιν βόας ἡμιόνους τε	782
οὕτως εἶπεν. οὗτοι δὲ ὑπὸ ταῖς ἁμάξαις τοὺς βόας καὶ τοὺς ἡμιόνους

ζεύγνυσαν, αἶψα δ' ἔπειτα πρὸ ἄστεος ἠγερέθοντο.	783
ἐζεύγνυσαν· ταχέως δὲ μετὰ ταῦτα πρὸ τῆς πόλεως συνηθροίσθησαν·

ἐννῆμαρ μὲν τοί γε ἀγίνεον ἄσπετον ὕλην·	784
ἐννέα μὲν οὖν ἡμέρας οὔτοι συνῆγον πολλὰ ξύλα,

ἀλλ' ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη φαεσίμβροτος ἠώς,	785
ἀλλ' ὁπηνίκα δὴ ἐφάνη ἡ δεκάτη ἡμέρα ἡ τὸ φῶς τοῖς ἀνθρώποις παρεχομένη,

καὶ τότ' ἄρ' ἐξέφερον θρασὺν Ἕκτορα δάκρυ χέοντες,	786
καὶ τότε δὴ ἐξήνεγκαν τὸν εὔτολμον Ἕκτορα δακρύοντες,

ἐν δὲ πυρῇ ὑπάτῃ νεκρὸν θέσαν, ἐν δ' ἔβαλον πῦρ.	787
ἐν τῷ ἐσχάτῳ (μέσῳ) δὲ τῆς πυρᾶς τὸν νεκρὸν κατέθηκαν, ἐνέβαλον δὲ πῦρ·

ἦμος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,	788
ἡνίκα δὲ ἐφάνη ἡ τὸν ὄρθρον γεννῶσα ῥοδόχρους καὶ περικαλλὴς ἡμέρα,

τῆμος ἄρ' ἀμφὶ πυρὴν κλυτοῦ Ἕκτορος ἔγρετο λαός.	789
τηνικαῦτα δὴ περὶ τὴν πυρκαϊὰν τοῦ ἐνδόξου Ἕκτορος ἠθροίσθη ὁ λαός·

αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἤγερθεν ὁμηγερέες τ' ἐγένοντο	790
ἐπεὶ δὲ συνήλθοσαν καὶ ἀθρόοι ἐγένοντο,

πρῶτον μὲν κατὰ πυρκαϊὴν σβέσαν αἴθοπι οἴνῳ	791
πρῶτον μὲν τὴν πυρκαϊὰν κατέσβεσαν οἴνῳ θερμῷ

πᾶσαν, ὁπόσσον ἐπέσχε πυρὸς μένος· αὐτὰρ ἔπειτα	792
πᾶσαν, ὅσον περιέσχεν ἡ δύναμις τοῦ πυρός, μετὰ ταῦτα δὲ

ὀστέα λευκὰ λέγοντο κασίγνητοί θ' ἕταροί τε	793
τὰ λευκὰ ὀστᾶ συνέλεγον οἱ ἀδελφοὶ καὶ ἑταῖροι

μυρόμενοι, θαλερὸν δὲ κατείβετο δάκρυ παρειῶν.	794
κλαίοντες, ἀκμαῖον δὲ δάκρυον κατεχεῖτο ἐκ τῶν παρειῶν (γνάθων).

καὶ τά γε χρυσείην ἐς λάρνακα θῆκαν ἑλόντες	795
καὶ ταῦτα μὲν εἰς χρυσῆν θήκην ἔθηκαν λαβόντες,

πορφυρέοις πέπλοισι καλύψαντες μαλακοῖσιν.	796
πέπλοις (ἱματίοις) πορφυροῖς μαλακοῖς περικαλύψαντες·

αἶψα δ' ἄρ' ἐς κοίλην κάπετον θέσαν, αὐτὰρ ὕπερθε	797
ταχέως δὲ εἰς βαθύ ὄρυγμα κατέθηκαν, ἄνωθεν δὲ

πυκνοῖσιν λάεσσι κατεστόρεσαν μεγάλοισι·	798
λίθοις πυκνοῖς κατέστρωσαν εὐμεγέθεσιν,

ῥίμφα δὲ σῆμ' ἔχεαν, περὶ δὲ σκοποὶ ἥατο πάντῃ,	799
εὐθέως δὲ μνῆμα ἔχεαν, πανταχοῖ δὲ κατάσκοποι περικαθῆντο

μὴ πρὶν ἐφορμηθεῖεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί.	800
ἵνα μὴ πρότερον ἐφορμήσειαν οἱ εὔοπλοι Ἕλληνες·

χεύαντες δὲ τὸ σῆμα πάλιν κίον· αὐτὰρ ἔπειτα	801
χέαντες δὲ τὸ μνῆμα εἰς τοὐπίσω ἐπορεύθησαν· μετὰ ταῦτα δὲ

εὖ συναγειρόμενοι δαίνυντ' ἐρικυδέα δαῖτα	802
καλῶς συναθροισθέντες εὐωχοῦντο πολυτελῆ καὶ περίδοξον εὐωχίαν

δώμασιν ἐν Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆος.	803
ἐν τοῖς οἴκοις τοῦ Πριάμου, τοῦ ἐνδοξότατα τεθραμμένου βασιλέως.

ὣς οἵ γ' ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.	804
οὕτως οὗτοι περιεῖπον, καὶ διενήργουν τὸ ἐπιτάφιον δεῖπνον τοῦ ἱππικοῦ καὶ πολεμικοῦ Ἕκτορος.

Book XXIV