.jpg){kind=logo}
.jpg)
Homeric text & Koine Greek paraphrase by Theodorus Gaza
| Νέστορα δ' οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπης, | 001 |
| τὸν Νέστορα δὲ οὐκ ἔλαθεν ἡ βοὴ καίπερ πίνοντα, | |
| ἀλλ' Ἀσκληπιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· | 002 |
| ἀλλὰ πρὸς τὸν υἱὸν τοῦ Ἀσκληπιοῦ λόγους ταχεῖς ἔλεγεν οὕτω· | |
| φράζεο δῖε Μαχᾶον ὅπως ἔσται τάδε ἔργα· | 003 |
| σκόπει, ὦ ἐνδοξότατε Μαχᾶον, πῶς γενήσονται ταῦτα τὰ ἔργα· | |
| μείζων δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴ θαλερῶν αἰζηῶν. | 004 |
| μείζων νῦν ἐστι παρὰ ταῖς ναυσὶ βοὴ καὶ θόρυβος νέων θαλλόντων καὶ ἀκμαζόντων· | |
| ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνον | 005 |
| ἀλλὰ σὺ μὲν γυνὴ καθήμενος πῖνε οἶνον θερμόν, | |
| εἰς ὅ κε θερμὰ λοετρὰ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδη | 006 |
| ἕως ἂν λουτρὰ θερμὰ ἡ καλλίκομος Ἑκαμήδη | |
| θερμήνῃ καὶ λούσῃ ἄπο βρότον αἱματόεντα· | 007 |
| θερμήνῃ, καὶ ἀπολούσῃ τὸν ᾑμαγμένον λύθρον· | |
| αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν. | 008 |
| ἐγὼ δὲ παραγενόμενος ταχέως εἰς ὑψηλότερόν τινα τόπον γνώσομαι. | |
| ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος ἑοῖο | 009 |
| οὕτως εἰπὼν ἔλαβε τὴν κατεσκευασμένην ἀσπίδα τοῦ ἑαυτοῦ υἱοῦ | |
| κείμενον ἐν κλισίῃ Θρασυμήδεος ἱπποδάμοιο | 010 |
| τοῦ ἱππικοῦ Θρασυμήδους, κειμένην ἐν τῇ σκηνῇ, | |
| χαλκῷ παμφαῖνον· ὃ δ' ἔχ' ἀσπίδα πατρὸς ἑοῖο. | 011 |
| περιλάμπουσαν τῷ χαλκῷ, οὗτος δὲ εἶχε τὴν ἀσπίδα τοῦ ἑαυτοῦ πατρός, | |
| εἵλετο δ' ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ, | 012 |
| ἔλαβε δὲ τὸ ἰσχυρὸν δόρυ ἀκὴν ἔχον σιδήρῳ ὀξεῖ, | |
| στῆ δ' ἐκτὸς κλισίης, τάχα δ' εἴσιδεν ἔργον ἀεικὲς | 013 |
| ἔστη δὲ ἔξω τῆς σκηνῆς, ταχέως δὲ ἐθεάσατο ἔργον ἀπρεπές, | |
| τοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθε | 014 |
| τοὺς μὲν Ἕλληνας ταραττομένους, τοὺς δὲ μεγαλοψύχους Τρῷας συνταράττοντας ὄπισθεν, | |
| Τρῶας ὑπερθύμους· ἐρέριπτο δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν. | 015 |
| καθῄρητο δὲ τὸ τεῖχος τῶν Ἑλλήνων. | |
| ὡς δ' ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷ | 016 |
| ὥσπερ δὲ ὅταν μελαίνηται τὸ μέγα πέλαγος κύματι ἀψόφῳ, καὶ δίχα ἀνέμου ἐπαιρομένῳ, | |
| ὀσσόμενον λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθα | 017 |
| προσημαῖνον τὰς ταχείας ὁδοὺς τῶν ἐν τῷ πνεῖν ὀξέως ἠχούντων ἀνέμων εἰκῆ | |
| αὔτως, οὐδ' ἄρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε, | 018 |
| καὶ ὡς ἔτυχεν, οὐδέ γε ἔμπροσθεν ἀνακάμπτει οὐδ᾽ ὄπισθεν, | |
| πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον, | 019 |
| πρίν τινα ἄνεμον ἀπλανῆ καὶ σταθερὸν (τῶν ἄλλων κεχωρισμένον) καταβῆναι ἐκ τοῦ αἰθέρος· | |
| ὣς ὃ γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν | 020 |
| οὕτως ὁ γέρων διεσκοπεῖτο ἐπὶ πολλὰ τὸν λογισμὸν μεταφέρων καὶ διαιρούμενος | |
| διχθάδι', ἢ μεθ' ὅμιλον ἴοι Δαναῶν ταχυπώλων, | 021 |
| εἰς δύο, ἢ ἵνα ἐπὶ τὸν στρατὸν ἀπέλθοι τῶν ταχεῖς ἵππους ἐχόντων Ἑλλήνων, | |
| ἦε μετ' Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν. | 022 |
| ἥ ἐπ Ἀγαμέμνονα τὸν υἱὸν τοῦ Ἀτρέως τὸν βασιλέα τοῦ στρατοῦ. | |
| ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι | 023 |
| οὕτω δ᾽ αὐτῷ φρονοῦντι ἔδοξε βέλτιον εἶναι, | |
| βῆναι ἐπ' Ἀτρεΐδην. οἳ δ' ἀλλήλους ἐνάριζον | 024 |
| πορευθῆναι ἐπὶ τὸν ὑὸν τοῦ Ἀτρέως· οὗτοι δὲ ἀλλήλους ἀνῄρουν | |
| μαρνάμενοι· λάκε δέ σφι περὶ χροῒ χαλκὸς ἀτειρὴς | 025 |
| μαχόμενοι, ἤχει δὲ περὶ τὸ σῶμα αὐτῶν ὁ ἀκαταπόνητος σίδηρος, | |
| νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι. | 026 |
| πληττομένων ῥομφαίαις καὶ δόρασιν ἀμφοτέρωθεν γυῖα ἔχουσιν, ἤτοι διστόμοις. | |
| Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλῆες | 027 |
| τῷ Νέστορι δὲ συνέβαλον καὶ συνήντησαν οἱ ἐνδοξότατα τεθραμμένοι βασιλεῖς | |
| πὰρ νηῶν ἀνιόντες ὅσοι βεβλήατο χαλκῷ | 028 |
| ἐκ τῶν νεῶν ἀνερχόμενοι, ὅσοι ἐτρώθησαν σιδήρῳ, | |
| Τυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων. | 029 |
| ὅ τε υἱὸς τοῦ Τυδέως, καὶ Ὀδυσσεύς, καὶ Ἀγαμέμνων ὁ υἱὸς τοῦ Ἀτρέως· | |
| πολλὸν γάρ ῥ' ἀπάνευθε μάχης εἰρύατο νῆες | 030 |
| πολλῷ γὰρ πόρρωθεν τῆς μάχης εἱλκυσμέναι ἦσαν αἱ νῆες | |
| θῖν' ἔφ' ἁλὸς πολιῆς· τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δὲ | 031 |
| εἰς τὸν αἰγιαλὸν τῆς λευκῆς θαλάσσης, ταύτας γὰρ πρῶτον εἰς τὴν πεδιάδα | |
| εἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπὶ πρύμνῃσιν ἔδειμαν. | 032 |
| εἵλκυσαν, τεῖχος δὲ παρὰ ταῖς πρύμναις ᾠκοδόμησαν, | |
| οὐδὲ γὰρ οὐδ' εὐρύς περ ἐὼν ἐδυνήσατο πάσας | 033 |
| οὐδὲ γὰρ ἐδυνήθη ὁ αἰγιαλός, καίπερ ὢν πλατύς, ἁπάσας | |
| αἰγιαλὸς νῆας χαδέειν, στείνοντο δὲ λαοί· | 034 |
| τὰς ναῦς χωρῆσαι· ἐστενοχωροῦντο δὲ τὰ πλήθη, | |
| τώ ῥα προκρόσσας ἔρυσαν, καὶ πλῆσαν ἁπάσης | 035 |
| δι' ὃ δὴ παραλλήλως καὶ κλιμακηδὸν εἵλκυσαν καὶ ἀνθυπέταξαν αὐτὰς ἀλλήλαις, καὶ ἐπλήρωσαν παντὸς | |
| ἠϊόνος στόμα μακρόν, ὅσον συνεέργαθον ἄκραι. | 036 |
| τοῦ αἰγιαλοῦ τὸ μέγα στόμα, ὅσον συνέκλειον καὶ συνεδέσμουν αἱ τοῦ ναυστάθμου ἄκραι, | |
| τώ ῥ' οἵ γ' ὀψείοντες ἀϋτῆς καὶ πολέμοιο | 037 |
| ἤτοι τὰ δύο κέρατα. ταύτῃ δὴ οὗτοι θέλοντες ἰδεῖν ἕνεκα τῆς κραυγῆς καὶ τῆς μάχης, | |
| ἔγχει ἐρειδόμενοι κίον ἀθρόοι· ἄχνυτο δέ σφι | 038 |
| δόρατι ἐπιστηριζόμενοι ἐπορεύοντο ὁμοῦ, ἤλγει δὲ καὶ ἐλυπεῖτο αὐτοῖς | |
| θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν. ὃ δὲ ξύμβλητο γεραιὸς | 039 |
| ἡ ψυχὴ ἐν τοῖς στήθεσιν, οὗτος δὲ συνήντησεν αὐτοῖς ὁ γέρων | |
| Νέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν. | 040 |
| Νέστωρ, ἐπτόησε δὲ τὴν τῶν Ἑλλήνων ψυχὴν ἐν τοῖς στήθεσι, | |
| τὸν καὶ φωνήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων· | 041 |
| πρὸς ὃν καὶ φωνήσας εἶπεν ὁ βασιλεὺς Ἀγαμέμνων· | |
| ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶν | 042 |
| ὦ Νέστορ υἱὲ τοῦ Νηλέως, δόξα μεγάλη τῶν Ἑλλήνων, | |
| τίπτε λιπὼν πόλεμον φθισήνορα δεῦρ' ἀφικάνεις; | 043 |
| τίποτε καταλιπῶν τὸν τοὺς ἄνδρας φθείροντα πόλεμον, ἐνθάδε ἀφικοῦ; | |
| δείδω μὴ δή μοι τελέσῃ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ, | 044 |
| δέδοικα μή πως μοι τελειώση τὸν λόγον ὁ ἰσχυρὸς Ἕκτωρ, | |
| ὥς ποτ' ἐπηπείλησεν ἐνὶ Τρώεσσ' ἀγορεύων | 045 |
| ὡσπερ τῇ προτεραίᾳ διετείνατο δημηγορῶν ἐν τοῖς Τρῳσί, | |
| μὴ πρὶν πὰρ νηῶν προτὶ Ἴλιον ἀπονέεσθαι | 046 |
| μὴ πρότερον ἀπὸ τῶν νεῶν ἐπὶ τὸ Ἴλιον ὑποτρέψαι, | |
| πρὶν πυρὶ νῆας ἐνιπρῆσαι, κτεῖναι δὲ καὶ αὐτούς. | 047 |
| πρὶν πυρὶ κατακαῦσαι τὰς ναῦς, ἀνελεῖν δὲ καὶ ἡμᾶς. | |
| κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται. | 048 |
| κἀκεῖνος μὲν οὕτως ἔλεγε, ταῦτα δὲ πάντα νῦν τελεσιουργεῖται. | |
| ὢ πόποι ἦ ῥα καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ | 049 |
| φεῦ, φεῦ, ὄντως δὴ καὶ οἱ ἄλλοι εὔοπλοι Ἕλληνες | |
| ἐν θυμῷ βάλλονται ἐμοὶ χόλον ὥς περ Ἀχιλλεὺς | 050 |
| τιθέασιν ἐν τῇ ψυχῇ κατ᾽ ἐμοῦ ὀργήν, ὥσπερ ὁ Ἀχιλλεύς, | |
| οὐδ' ἐθέλουσι μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσι. | 051 |
| οὐδὲ βούλονται πολεμεῖν παρὰ ταῖς πρύμνας τῶν νεῶν. | |
| τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· | 052 |
| πρὸς τοῦ τὸν δὲ ἀπεκρίνατο μετὰ ταῦτα ὁ ἀπὸ τῆς Γερήνης ἱππικὸς Νέστωρ· | |
| ἦ δὴ ταῦτά γ' ἑτοῖμα τετεύχαται, οὐδέ κεν ἄλλως | 053 |
| ὄντως δὲ ταῦτα εὐπρεπῆ γεγόνασιν, οὐδ' ἂν ἄλλως | |
| Ζεὺς ὑψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο. | 054 |
| ὁ Ζεὺς αὐτὸς ὁ ἐφ᾽ ὕψους ἠχῶν παραποιήσειε, | |
| τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν, ᾧ ἐπέπιθμεν | 055 |
| τὸ γὰρ τεῖχος καταβέβληται, ᾧ ἐθαρροῦμεν | |
| ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι· | 056 |
| ἔσεσθαι ἀλέξημα καὶ φύλαγμα ἀκατάλυτον τῶν νεῶν καὶ ἡμῶν· | |
| οἳ δ' ἐπὶ νηυσὶ θοῇσι μάχην ἀλίαστον ἔχουσι | 057 |
| οὗτοι δὲ παρὰ ταῖς ταχείαις ναυσὶν ἄφυκτον πόλεμον ἔχουσιν | |
| νωλεμές· οὐδ' ἂν ἔτι γνοίης μάλα περ σκοπιάζων | 058 |
| ἀδιαλείπτως, οὐδ᾽ ἂν ἔτι κατανοήσαις καὶ πάνυ στοχαζόμενος, | |
| ὁπποτέρωθεν Ἀχαιοὶ ὀρινόμενοι κλονέονται, | 059 |
| πόθεν οἱ Ἕλληνες ἐρεθιζόμενοι συνταράττονται· | |
| ὡς ἐπιμὶξ κτείνονται, ἀϋτὴ δ' οὐρανὸν ἵκει. | 060 |
| οὕτως ὁμοῦ ἀναιροῦνται, ἡ βοὴ δὲ αὐτῶν εἰς τὸν οὐρανὸν ἀφικνεῖται· | |
| ἡμεῖς δὲ φραζώμεθ' ὅπως ἔσται τάδε ἔργα | 061 |
| ἡμεῖς δὲ σκοπῶμεν καὶ βουλευώμεθα πῶς ταῦτα τὰ ἔργα γενήσονται, | |
| εἴ τι νόος ῥέξει· πόλεμον δ' οὐκ ἄμμε κελεύω | 062 |
| εἴ τι νοῦς καὶ βουλὴ πράξει, εἰς τὸν πόλεμον δὲ οὔ φημι ἡμᾶς | |
| δύμεναι· οὐ γάρ πως βεβλημένον ἐστὶ μάχεσθαι. | 063 |
| εἰσελθεῖν, οὐ γὰρ ἔστι δυνατὸν πολεμεῖν τινα τετρωμένον. | |
| τὸν δ' αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων· | 064 |
| πρὸς τοῦτον δὲ εἶπεν ὁ βασιλεὺς τῶν ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων· | |
| Νέστορ ἐπεὶ δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσι μάχονται, | 065 |
| ὦ Νέστορ, ἐπειδὴ πολεμοῦσι παρὰ ταῖς πρύμναις τῶν νεῶν, | |
| τεῖχος δ' οὐκ ἔχραισμε τετυγμένον, οὐδέ τι τάφρος, | 066 |
| τὸ κατεσκευασμένον δὲ τεῖχος οὐκ ἐβοήθησεν, οὐδέ τι ἡ τάφρος, | |
| ᾗ ἔπι πολλὰ πάθον Δαναοί, ἔλποντο δὲ θυμῷ | 067 |
| ἐφ' ᾗ πολλὰ ἔπαθον οἱ Ἕλληνες, ἤλπιζον δὲ ἐν τῇ ψυχῇ | |
| ἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι· | 068 |
| ἔσεσθαι ἀλέξημα καὶ βοήθημα ἀκατάλυτον τῶν τε νεῶν καὶ ἑαυτῶν· | |
| οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι | 069 |
| οὕτω που τῷ μεγαλοδυνάμῳ Διὶ ἀρεστὸν εἶναι ἔοικεν· | |
| νωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπ' Ἄργεος ἐνθάδ' Ἀχαιούς. | 070 |
| (Gaza: "οὗτος ὁ στίχος εἰσήχθη μὲν, πλὴν οὐδὲ ἐν τῷ παλαιῷ ἀντιγράφῳ οὐδὲ ἐν τῇ παραφράσει τοῦ Ψελλοῦ εὑρίσκεται.") | |
| ᾔδεα μὲν γὰρ ὅτε πρόφρων Δαναοῖσιν ἄμυνεν, | 071 |
| οἶδα μὲν γὰρ ὅτε προθύμως τοῖς Ἕλλησιν ἐβοήθει· | |
| οἶδα δὲ νῦν ὅτε τοὺς μὲν ὁμῶς μακάρεσσι θεοῖσι | 072 |
| ἐπίσταμαι δὲ νυνί, ὅτι τούτους μὲν παραπλησίως τοῖς μακαρίοις θεοῖς | |
| κυδάνει, ἡμέτερον δὲ μένος καὶ χεῖρας ἔδησεν. | 073 |
| δοξάζει, τὴν ἡμετέραν δὲ προθυμίαν καὶ δύναμιν ἀργὴν καὶ ἄπρακτον ἐποίησεν· | |
| ἀλλ' ἄγεθ' ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες. | 074 |
| ἀλλ᾽ ἄγετε, ὥσπερ ἂν αὐτὸς εἴπω, ὑπακούσωμεν ἅπαντες· | |
| νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύαται ἄγχι θαλάσσης | 075 |
| τὰς ναῦς, ὅσαι πρῶται εἱλκύσθησαν ἐγγὺς τῆς θαλάσσης, | |
| ἕλκωμεν, πάσας δὲ ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν, | 076 |
| ἑλκύωμεν καὶ ἐπισύρωμεν, πάσας δὲ ἐμβαλοῦμεν εἰς τὴν ἐνδοξοτάτην θάλασσαν· | |
| ὕψι δ' ἐπ' εὐνάων ὁρμίσσομεν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃ | 077 |
| ἐφ᾽ ὕψους δὲ ἐπὶ τῶν ἀγκύρων στηρίξομεν ἕως ἂν ἀφίκηται | |
| νὺξ ἀβρότη, ἢν καὶ τῇ ἀπόσχωνται πολέμοιο | 078 |
| ἡ νὺξ ἡ ἀμβροσία καὶ θεία (ἐν ᾗ βροτὸς οὐκ ἀναστρέφεται), ἐὰν καὶ κατ' αὐτὴν ἀποστῶσι τοῦ πολέμου | |
| Τρῶες· ἔπειτα δέ κεν ἐρυσαίμεθα νῆας ἁπάσας. | 079 |
| οἱ Τρῷες, μετὰ ταῦτα δ᾽ ἂν ἑλκύσαιμεν ἁπάσας τὰς ναῦς· | |
| οὐ γάρ τις νέμεσις φυγέειν κακόν, οὐδ' ἀνὰ νύκτα. | 080 |
| οὐδεμία γὰρ μέμψις ἐστὶ φυγεῖν τὸ κακόν, ουδὲ κατὰ τὴν νύκτα | |
| βέλτερον ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλώῃ. | 081 |
| κρεῖσσόν ἐστιν, ὃς ἂν φεύγων ἐκφύγῃ τὸ κακόν, ἢ κρατηθείη. | |
| τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς· | 082 |
| πρὸς τοῦτον δὲ δεινῶς ὑποβλεψάμενος, εἶπεν ὁ πολύβουλος Ὀδυσσεύς· | |
| Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων· | 083 |
| ὦ υἱὲ τοῦ Ἀτρέως, ποῖος λόγος διέφυγε τὸ περίφραγμα τῶν σῶν ὀδόντων, | |
| οὐλόμεν' αἴθ' ὤφελλες ἀεικελίου στρατοῦ ἄλλου | 084 |
| ὀλέθρων αἴτιε; εἴθε σοι ὀφειλόμενον ἐγένετο ἑτέρου στρατοῦ | |
| σημαίνειν, μὴ δ' ἄμμιν ἀνασσέμεν, οἷσιν ἄρα Ζεὺς | 085 |
| εὐτελοῦς ἄρχειν, μηδὲ ἡμῶν βασιλεύειν, οἷς ἄρα ὁ Ζεὺς | |
| ἐκ νεότητος ἔδωκε καὶ ἐς γῆρας τολυπεύειν | 086 |
| ἔδωκεν ἐκ νεότητος μέχρι γήρως διοικεῖν καὶ ἐργάζεσθαι | |
| ἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα ἕκαστος. | 087 |
| πολέμους χαλεπούς καὶ ὀδυνηρούς, ἕως ἀναιρεθῶμεν ἅπαντες· | |
| οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιαν | 088 |
| οὕτω δὴ προθυμῇ τὴν πλατείας ὁδοὺς ἔχουσαν πόλιν τῶν Τρῴων | |
| καλλείψειν, ἧς εἵνεκ' ὀϊζύομεν κακὰ πολλά; | 089 |
| καταλείψειν, ἧς ἕνεκα πάσχομεν δεινὰ πολλά· | |
| σίγα, μή τίς τ' ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσῃ | 090 |
| σιώπα, μηδεὶς ἄλλος ἀπὸ τῶν Ἑλλήνων ἀκούσῃ τοῦτον | |
| μῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε διὰ στόμα πάμπαν ἄγοιτο | 091 |
| τὸν λόγον, ὃν οὐκ ἂν εἴποι κατὰ τὸ στόμα ἀνήρ, | |
| ὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσὶν ἄρτια βάζειν | 092 |
| ὅστις ἂν εἰδείη κατὰ τὴν ἑαυτοῦ διάνοιαν ὑγιᾷ καὶ προσήκοντα λέγειν, | |
| σκηπτοῦχός τ' εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοὶ | 093 |
| καὶ βασιλεὺς ὑπάρχοι, καὶ ὑπακούοιεν αὐτῷ λαοὶ | |
| τοσσοίδ' ὅσσοισιν σὺ μετ' Ἀργείοισιν ἀνάσσεις· | 094 |
| τόσοι, ὅσων σὺ ἐν τοῖς Ἕλλησι βασιλεύεις. | |
| νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες· | 095 |
| νυνὶ δέ σοι ἐμεμψάμην παντελῶς κατὰ διάνοιαν, ὁποῖον εἶπας· | |
| ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ ἀϋτῆς | 096 |
| ὅστις κελεύεις, πολέμου συνεστῶτος καὶ θορύβου | |
| νῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδ' ἑλκέμεν, ὄφρ' ἔτι μᾶλλον | 097 |
| τὰς εὐκαθέδρους ναῦς εἰς τὴν θάλασσαν ἕλκειν, ὅπως ἔτι περισσοτέρως | |
| Τρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται ἐπικρατέουσί περ ἔμπης, | 098 |
| τοῖς μὲν Τρῳσὶν εὐχῆς ἄξια γένωνται, καίπερ νικῶσι καὶ περιγινομένοις, | |
| ἡμῖν δ' αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ. οὐ γὰρ Ἀχαιοὶ | 099 |
| ἡμῖν δὲ μεγίστη φθορὰ ἐπιπέσῃ· οὐ γὰρ οἱ Ἕλληνες | |
| σχήσουσιν πόλεμον νηῶν ἅλα δ' ἑλκομενάων, | 100 |
| ἕξουσι πόλεμον, ἑλκομένων τῶν νεῶν εἰς τὴν θάλασσαν, | |
| ἀλλ' ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης. | 101 |
| ἀλλὰ φεύξονται, ἀναχωρήσουσι δὲ τῆς μάχης· | |
| ἔνθά κε σὴ βουλὴ δηλήσεται ὄρχαμε λαῶν. | 102 |
| τότ᾽ ἂν ἡ σὴ βουλὴ λυμανεῖται καὶ βλάψει, ὦ ἀρχηγέ τοῦ στρατοῦ. | |
| τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων· | 103 |
| πρὸς τοῦτον δὲ ἀπεκρίνατο μετὰ ταῦτα ὁ βασιλεὺς τῶν ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων. | |
| ὦ Ὀδυσεῦ μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπῇ | 104 |
| ὦ Ὀδυσσεῦ, πάνυ γέ πώς μου καθήψω τῆς ψυχῆς, καὶ ἐλύπησάς με τῇ ἐπιπλήξει ταύτῃ | |
| ἀργαλέῃ· ἀτὰρ οὐ μὲν ἐγὼν ἀέκοντας ἄνωγα | 105 |
| τῇ χαλεπῇ· οὐ μὴν δὲ ἐγὼ ἄκοντας καὶ μὴ βουλομένους ἐκέλευσα | |
| νῆας ἐϋσσέλμους ἅλα δ' ἑλκέμεν υἷας Ἀχαιῶν. | 106 |
| τὰς εὐκαθέδρους ναῦς εἰς τὴν θάλασσαν ἕλκειν τοὺς υἱοὺς τῶν Ἑλλήνων· | |
| νῦν δ' εἴη ὃς τῆσδέ γ' ἀμείνονα μῆτιν ἐνίσποι | 107 |
| νυνὶ δὲ ἴτω, ὃς ταύτης γε βελτίονα βουλὴν ἂν εἴποι, | |
| ἢ νέος ἠὲ παλαιός· ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη. | 108 |
| ἢ νέος, ἢ γέρων, ἐμοὶ δ᾽ ἂν διὰ χαρίτων γένοιτο. | |
| τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης· | 109 |
| ἐν τούτοις δὲ εἶπεν ὁ κατὰ πόλεμον ἀγαθὸς Διομήδης· | |
| ἐγγὺς ἀνήρ· οὐ δηθὰ ματεύσομεν· αἴ κ' ἐθέλητε | 110 |
| πλησίον ἐστὶν ὁ ἀνήρ, οὐκ ἐπὶ πολὺ στοχασόμεθα ἐὰν βούλησθε | |
| πείθεσθαι, καὶ μή τι κότῳ ἀγάσησθε ἕκαστος | 111 |
| ὑπακούειν, καὶ μή τι ὀργῇ μέμψησθε ἅπαντες, | |
| οὕνεκα δὴ γενεῆφι νεώτατός εἰμι μεθ' ὑμῖν· | 112 |
| διότι ἡλικία νεώτερός εἰμι ἐν ὑμῖν, | |
| πατρὸς δ' ἐξ ἀγαθοῦ καὶ ἐγὼ γένος εὔχομαι εἶναι | 113 |
| ἐξ ἀγαθοῦ δὲ πατρὸς κἀγὼ κατὰ γένος καυχῶμαι ὑπάρχειν | |
| Τυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτει. | 114 |
| τοῦ Τυδέως, ὃν ἐν Θήβαις γῆ κεχυμένη ἐκάλυψε· | |
| Πορθεῖ γὰρ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο, | 115 |
| τῷ Πορθεῖ γὰρ τρεῖς υἱοὶ ἀμώμητοι ἐγεννήθησαν, | |
| οἴκεον δ' ἐν Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ Καλυδῶνι | 116 |
| κατῴκουν δὲ ἐν τῇ Πλευρῶνι καὶ τῇ ὑψηλῇ Καλυδῶνι, | |
| Ἄγριος ἠδὲ Μέλας, τρίτατος δ' ἦν ἱππότα Οἰνεὺς | 117 |
| ὅ τε Ἄγριος, καὶ ὁ Μέλας, τρίτος δὲ ἦν ὁ ἱππικὸς Οἰνεὺς | |
| πατρὸς ἐμοῖο πατήρ· ἀρετῇ δ' ἦν ἔξοχος αὐτῶν. | 118 |
| ὁ πατὴρ τοῦ ἐμοῦ πατρός, ἄριστος δ᾽ ἦν ἁπάντων κατ᾿ ἀρετήν, | |
| ἀλλ' ὃ μὲν αὐτόθι μεῖνε, πατὴρ δ' ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθη | 119 |
| ἀλλ᾿ οὗτος μὲν αὐτόθι ἔμεινεν, ὁ ἐμὸς δὲ πατὴρ ἐν τῷ Ἄργει κατῳκίσθη | |
| πλαγχθείς· ὡς γάρ που Ζεὺς ἤθελε καὶ θεοὶ ἄλλοι. | 120 |
| ἀποπλανηθείς, οὕτω γὰρ ὁ Ζεὺς ἐβούλετο καὶ οἱ ἄλλοι θεοί· | |
| Ἀδρήστοιο δ' ἔγημε θυγατρῶν, ναῖε δὲ δῶμα | 121 |
| ἔλαβε δὲ γυναῖκα μίαν τῶν θυγατέρων τοῦ Ἀδράστου, ᾤκει δὲ οἶκον | |
| ἀφνειὸν βιότοιο, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραι | 122 |
| πλούσιον τῇ περιουσία, ἱκανῶς δὲ αὐτῷ ἦσαν ἄρουραι | |
| πυροφόροι, πολλοὶ δὲ φυτῶν ἔσαν ὄρχατοι ἀμφίς, | 123 |
| σιτοφόροι. πολλοὶ δὲ πέριξ ὄρχοι καὶ συστοιχίαι φυτῶν ἦσαν, | |
| πολλὰ δέ οἱ πρόβατ' ἔσκε· κέκαστο δὲ πάντας Ἀχαιοὺς | 124 |
| πολλὰ δὲ αὐτῷ πρόβατα (τετράποδα) ἦσαν, ἐνίκα δὲ πάντας τοὺς Ἕλληνας | |
| ἐγχείῃ· τὰ δὲ μέλλετ' ἀκουέμεν, εἰ ἐτεόν περ. | 125 |
| τῷ δόρατι καὶ τῇ μάχῃ· ταῦτα δὲ ἐμέλλετε ἀκούειν, ὅτι ἀληθῆ ἐστι, | |
| τὼ οὐκ ἄν με γένος γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φάντες | 126 |
| δι' ὃ οὐκ ἄν με φαῦλον τῷ γένει καὶ ἀσθενῆ οἰηθέντες, | |
| μῦθον ἀτιμήσαιτε πεφασμένον ὅν κ' ἐῢ εἴπω. | 127 |
| τὸν λόγον ἐξουδενώσαιτε εἰρημένον, ὃν καλῶς εἴπω· | |
| δεῦτ' ἴομεν πόλεμον δὲ καὶ οὐτάμενοί περ ἀνάγκῃ. | 128 |
| ἄγετε πορευθῶμεν ἐπὶ τὸν πόλεμον καὶ τετρωμένοι γε ἐξ ἀνάγκης, | |
| ἔνθα δ' ἔπειτ' αὐτοὶ μὲν ἐχώμεθα δηϊοτῆτος | 129 |
| ἐκεῖ δὲ μετὰ ταῦτα ἡμεῖς μὲν ἀπεχώμεθα τῆς μάχης, μένοντες | |
| ἐκ βελέων, μή πού τις ἐφ' ἕλκεϊ ἕλκος ἄρηται· | 130 |
| ἔξω τῶν βελῶν, μή τίς που ἐπὶ τῷ τραύματι τραῦμα ἄλλο λάβη, | |
| ἄλλους δ' ὀτρύνοντες ἐνήσομεν, οἳ τὸ πάρος περ | 131 |
| τοὺς ἄλλους δὲ παροξύνοντες ἐμβαλοῦμεν εἰς τὸν πόλεμον, οἱ τὸ πρότερον | |
| θυμῷ ἦρα φέροντες ἀφεστᾶσ' οὐδὲ μάχονται. | 132 |
| τῇ ψυχῇ τὰ πρὸς χάριν προσάγοντες ἀφεστήκασιν, οὐδὲ πολεμοῦσιν. | |
| ὣς ἔφαθ', οἳ δ' ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο· | 133 |
| οὕτως εἶπεν. οὗτοι δὲ ἄρα πάνυ δὴ ἤκουον αὐτοῦ, καὶ ἐπείθοντο, | |
| βὰν δ' ἴμεν, ἦρχε δ' ἄρά σφιν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων. | 134 |
| ὥρμησαν δὲ πορεύεσθαι, ἡγεῖτο δ' αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς τοῦ λαοῦ Ἀγαμέμνων, | |
| οὐδ' ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος, | 135 |
| οὐδὲ ὁ ἔνδοξος Ποσειδῶν ὁ κινῶν τὴν γῆν τύφλωσιν τῶν ὀφθαλμῶν εἶχεν· | |
| ἀλλὰ μετ' αὐτοὺς ἦλθε παλαιῷ φωτὶ ἐοικώς, | 136 |
| ἀλλὰ πρὸς αὐτοὺς ἦλθεν ὅμοιος ἀνδρὶ γέροντι, ἐκράτησε δὲ | |
| δεξιτερὴν δ' ἕλε χεῖρ' Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο, | 137 |
| τὴν δεξιὰν χεῖρα Ἀγαμέμνονος τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀτρέως, | |
| καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· | 138 |
| καὶ φωνήσας εἶπε πρὸς αὐτὸν λόγους ταχεῖς οὕτως· | |
| Ἀτρεΐδη νῦν δή που Ἀχιλλῆος ὀλοὸν κῆρ | 139 |
| ὦ υἱὲ τοῦ Ἀτρέως, νῦν δή που ἡ ὀλεθρία ψυχὴ τοῦ Ἀχιλλέως | |
| γηθεῖ ἐνὶ στήθεσσι φόνον καὶ φύζαν Ἀχαιῶν | 140 |
| χαίρει ἐν τῷ στήθει τὴν φθοράν, καὶ τὴν φυγὴν τῶν Ἑλλήνων | |
| δερκομένῳ, ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι φρένες οὐδ' ἠβαιαί. | 141 |
| ὁρῶντος· ἐπειδὴ οὐκ εἰσὶν ἐν αὐτῷ φρένες, οὐδὲ μικραί, | |
| ἀλλ' ὃ μὲν ὣς ἀπόλοιτο, θεὸς δέ ἑ σιφλώσειε· | 142 |
| ἀλλ᾽ οὗτος μὲν εἴθε ἀπόλοιτο ὡς ἔστιν ἄδοξος, θεὸς δὲ αὐτὸν ἀφανίσειε· | |
| σοὶ δ' οὔ πω μάλα πάγχυ θεοὶ μάκαρες κοτέουσιν, | 143 |
| σοὶ δὲ οὔπω παντάπασιν οἱ μακάριοι θεοὶ ὀργίζονται· | |
| ἀλλ' ἔτι που Τρώων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες | 144 |
| ἀλλ᾽ ἔτι που οἱ ἡγεμόνες καὶ βασιλεῖς τῶν Τρῴων | |
| εὐρὺ κονίσουσιν πεδίον, σὺ δ' ἐπόψεαι αὐτὸς | 145 |
| διελεύσονται τρέχοντες τὸ μέγα πεδίον, ἤτοι φεύξονται, σὺ δὲ θεάσῃ αὐτοὺς | |
| φεύγοντας προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων. | 146 |
| φεύγοντας ἐπὶ τὴν πόλιν πόρρω τῶν νεῶν καὶ τῶν σκηνῶν. | |
| ὣς εἰπὼν μέγ' ἄϋσεν ἐπεσσύμενος πεδίοιο. | 147 |
| οὕτως εἰπών, μεγάλως ἐβόησεν ἐφορμήσας διὰ τοῦ πεδίου, | |
| ὅσσόν τ' ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοι | 148 |
| ὅσον τε ἐννέα χιλιάδες ἐβόησαν, ἢ δέκα χιλιάδες | |
| ἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος, | 149 |
| ἄνδρες ἐν τῷ πολέμῳ, φιλονεικίαν συνάπτοντες μάχης· | |
| τόσσην ἐκ στήθεσφιν ὄπα κρείων ἐνοσίχθων | 150 |
| τοσαύτην ἐκ τοῦ στήθους φωνὴν ὁ βασιλεὺς Ποσειδῶν ὁ κινῶν τὴν γῆν | |
| ἧκεν· Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλ' ἑκάστῳ | 151 |
| ἀφῆκε, πᾶσι δὲ τοῖς Ἕλλησι μεγάλην ἰσχὺν ἐνέβαλεν | |
| καρδίῃ, ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι. | 152 |
| εἰς τὴν καρδίαν, ὥστε ἀπαύστως πολεμεῖν καὶ μάχεσθαι. | |
| Ἥρη δ' εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσι | 153 |
| ἡ Ἥρα δὲ ἡ χρυσοῦν θρόνον ἔχουσα ἐθεάσατο τοῖς ὀφθαλμοῖς | |
| στᾶσ' ἐξ Οὐλύμποιο ἀπὸ ῥίου· αὐτίκα δ' ἔγνω | 154 |
| στᾶσα ἐκ τοῦ Ὀλύμπου ἀπὸ τῆς ἐξοχῆς, αὐτίκα δὲ ἐθεάσατο | |
| τὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην ἀνὰ κυδιάνειραν | 155 |
| τὸν μὲν ποιοῦντα κατὰ τὸν πόλεμον τὸν δοξάζοντα τοὺς ἄνδρας, | |
| αὐτοκασίγνητον καὶ δαέρα, χαῖρε δὲ θυμῷ· | 156 |
| τὸν αὐτάδελφον, καὶ ἀνδράδελφον, ἔχαιρε δὲ ἐν τῇ ψυχῇ· | |
| Ζῆνα δ' ἐπ' ἀκροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος Ἴδης | 157 |
| τὸν Δία δὲ ἐπὶ τῆς ὑψηλοτέρας κορυφῆς τῆς πολλὰς πηγὰς ἐχούσης Ἴδης | |
| ἥμενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ ἔπλετο θυμῷ. | 158 |
| καθήμενον ἐθεάσατο, μισητὸς δὲ αὐτῇ ἦν ἐν τῇ ψυχῇ· | |
| μερμήριξε δ' ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη | 159 |
| ἐμερίμνησε δὲ μετὰ ταῦτα ἡ εὐόφθαλμος σεβαστὴ Ἥρα, | |
| ὅππως ἐξαπάφοιτο Διὸς νόον αἰγιόχοιο· | 160 |
| ἵν᾿ ἐξαπατήσειε τὸν νοῦν τοῦ τὴν αἰγίδα φοροῦντος Διός. | |
| ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλὴ | 161 |
| αὕτη δὲ αὐτῇ κατὰ ψυχὴν ἐδόκει βελτίστη βουλή, | |
| ἐλθεῖν εἰς Ἴδην εὖ ἐντύνασαν ἓ αὐτήν, | 162 |
| ἀφικέσθαι εἰς τὴν Ἴδην καλῶς εὐτρεπίσασαν ἑαυτήν, | |
| εἴ πως ἱμείραιτο παραδραθέειν φιλότητι | 163 |
| ἵν᾿ ἐπιθυμήσειε παρακοιμηθῆναι συνουσίᾳ, καὶ μίξει, | |
| ᾗ χροιῇ, τῷ δ' ὕπνον ἀπήμονά τε λιαρόν τε | 164 |
| χρώματι καὶ κάλλει τῷ ἑαυτῆς, τούτῳ δὲ ὕπνον ἀβλαβῆ τε καὶ θερμὸν | |
| χεύῃ ἐπὶ βλεφάροισιν ἰδὲ φρεσὶ πευκαλίμῃσι. | 165 |
| ἐπιχέαι κατὰ τῶν ὀμμάτων, καὶ τῶν πυκνῶν καὶ συνετῶν φρενῶν. | |
| βῆ δ' ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱὸς ἔτευξεν | 166 |
| ὥρμησε δὲ πορεύεσθαι εἰς τὸ δωμάτιον, ὅπερ αὐτῇ ὁ ἀγαπητὸς υἱὸς κατεσκεύασεν | |
| Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσε | 167 |
| ὁ Ἥφαιστος, πυκνὰς δὲ καὶ στιβαρὰς θύρας ἐπήρεισε καὶ ἐπεστήριξε τοῖς παραστάσι καὶ φλοιοῖς | |
| κληΐδι κρυπτῇ, τὴν δ' οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν· | 168 |
| κλειδὶ κεκρυμμένῃ, ταύτην δὲ οὐδεὶς ἄλλος θεὸς ἤνοιγεν· | |
| ἔνθ' ἥ γ' εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς. | 169 |
| ἐκεῖ εἰσελθοῦσα αὐτὴ ἐπεζύγωσε καὶ ἔκλεισε τὰς λαμπρὰς θύρας, | |
| ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντος | 170 |
| καὶ πρῶτον μὲν τῷ θείῳ ὑγρῷ ἀπὸ τοῦ ἐπιθυμητοῦ σώματος | |
| λύματα πάντα κάθηρεν, ἀλείψατο δὲ λίπ' ἐλαίῳ | 171 |
| πάντα ῥύπον ἐκάθηρεν, ἤλειπται δὲ λιπαρῷ ἐλαίῳ | |
| ἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν· | 172 |
| θείῳ ἡδεῖ, ὃ δὴ ἦν αὐτῇ ἡγνισμένον· | |
| τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατὰ χαλκοβατὲς δῶ | 173 |
| τούτου καίπερ κινουμένου εἰς τὸ δῶμα τὸ χαλκῆν βάσιν ἔχον τοῦ Διὸς, | |
| ἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετ' ἀϋτμή. | 174 |
| ὅμως εἰς τὴν γῆν τε καὶ τὸν οὐρανὸν ἀφίκετο ἡ εὐωδία· | |
| τῷ ῥ' ἥ γε χρόα καλὸν ἀλειψαμένη ἰδὲ χαίτας | 175 |
| τούτῳ δὴ αὕτη τὸ εὐειδὲς σῶμα ἀλείψασα καὶ τὰς τρίχας | |
| πεξαμένη χερσὶ πλοκάμους ἔπλεξε φαεινοὺς | 176 |
| διακρίνασα καὶ διαχωρίσασα ταῖς χερσίν, ἔπλεξε πλοκάμους φαιδροὺς | |
| καλοὺς ἀμβροσίους ἐκ κράατος ἀθανάτοιο. | 177 |
| ὡραίους, θείους ἐκ τῆς ἀθανάτου κεφαλῆς· | |
| ἀμφὶ δ' ἄρ' ἀμβρόσιον ἑανὸν ἕσαθ', ὅν οἱ Ἀθήνη | 178 |
| περιεβάλετο δὲ τὸν θεῖον λαμπρὸν πέπλον, ὃν αὐτῇ ἡ Ἀθηνᾶ | |
| ἔξυσ' ἀσκήσασα, τίθει δ' ἐνὶ δαίδαλα πολλά· | 179 |
| ἐλέανεν (ἔγναψεν) ἐργασαμένη, ἐνέθηκε δὲ κόσμους πολλούς, | |
| χρυσείῃς δ' ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο. | 180 |
| χρυσαῖς δὲ εἰσβολαῖς περονῶν κατὰ τὸ στῆθος διεπορποῦστο, | |
| ζώσατο δὲ ζώνῃ ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυίῃ, | 181 |
| ἐζώσατο δὲ ζώνην πλείστοις προσσοῖς προσηρμοσμένην, | |
| ἐν δ' ἄρα ἕρματα ἧκεν ἐϋτρήτοισι λοβοῖσι | 182 |
| ἐνέβαλε δὲ τοῖς καλῶς τετρημένοις ἄκροις τῶν ὠτίων | |
| τρίγληνα μορόεντα· χάρις δ' ἀπελάμπετο πολλή. | 183 |
| ἐνώτια πολλῆς θέας ἄξια (τρίκοκκα, ἢ πολλῶν κοσμίων ἄξια) μετὰ κακοπαθείας εἰργασμένα, τέρψις δὲ πολλὴ ἀπέλαμπε, | |
| κρηδέμνῳ δ' ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάων | 184 |
| κεφαλοδεσμίῳ δὲ ἄνωθεν ἐκαλύψατο ἡ ἐνδοξοτάτη τῶν θεῶν περικαλλεῖ, | |
| καλῷ νηγατέῳ· λευκὸν δ' ἦν ἠέλιος ὥς· | 185 |
| νεωστὶ γεγενημένῳ, λευκὸν δὲ ἦν καθάπερ ἥλιος, | |
| ποσσὶ δ' ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα. | 186 |
| ὑπὸ τοῖς ποσὶ δὲ τοῖς εὐτραφέσιν ἐβάλετο τὰ ὡραία σανδάλια. | |
| αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ θήκατο κόσμον | 187 |
| ἐπειδὴ δὲ πάντα τὸν κόσμον περιέθηκε τῷ σώματι, | |
| βῆ ῥ' ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δ' Ἀφροδίτην | 188 |
| ὥρμησε πορεύεσθαι ἐκ τοῦ δώματος, καλέσασα δὲ τὴν Ἀφροδίτην, | |
| τῶν ἄλλων ἀπάνευθε θεῶν πρὸς μῦθον ἔειπε· | 189 |
| πόρρω τῶν ἄλλων θεῶν, εἶπε πρὸς αὐτὴν λόγον· | |
| ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο φίλον τέκος ὅττί κεν εἴπω, | 190 |
| ἆρά γέ τι πεισθείης μοι, ὦ προσφιλὲς τέκνον, καθ᾽ ὅ, τι ἂν εἴπω, | |
| ἦέ κεν ἀρνήσαιο κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ, | 191 |
| ἢ ἀπανήναιο ἂν καὶ ἀνανεύσειας χολωθεῖσα τοῦτο γ' ἐν τῇ ψυχῇ, | |
| οὕνεκ' ἐγὼ Δαναοῖσι, σὺ δὲ Τρώεσσιν ἀρήγεις; | 192 |
| ὅτι ἐγὼ μὲν τοῖς Ἕλλησι, σὺ δὲ τοῖς Τρῳσί βοηθεῖς; | |
| τὴν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη· | 193 |
| πρὸς ταύτην δὲ ἀπεκρίνατο μετὰ ταῦτα ἡ θυγάτηρ τοῦ Διὸς Ἀφροδίτη· | |
| Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο | 194 |
| ὦ Ἥρα, τιμία θεά, θύγατερ τοῦ μεγάλου Κρόνου, | |
| αὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν, | 195 |
| λέγε ὅτι φρονεῖς καὶ νοεῖς, ἐκτελέσαι δέ με ἡ ψυχὴ κελεύει, | |
| εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν. | 196 |
| εἴ γε δύναμαι ἐκτελέσαι, καὶ εἰ ἑτέρῳ τινὶ τετελεσμένον τυγχάνει (εἰ τελεσθησόμενόν ἐστι). | |
| τὴν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη· | 197 |
| πρὸς ταύτην δὲ ἐπιβουλεύουσα εἶπεν ἡ σεβαστὴ Ἥρα· | |
| δὸς νῦν μοι φιλότητα καὶ ἵμερον, ᾧ τε σὺ πάντας | 198 |
| δός μοι νῦν τὴν συνουσίαν καὶ ἐπιθυμίαν, ᾗ γε σὺ πάντας | |
| δαμνᾷ ἀθανάτους ἠδὲ θνητοὺς ἀνθρώπους. | 199 |
| τοὺς ἀθανάτους θεοὺς καὶ τοὺς θνητούς ἀνθρώπους δαμάζεις, | |
| εἶμι γὰρ ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης, | 200 |
| πορεύσομαι γὰρ θεασομένη τὰ πέρατα τῆς πολλὰ τρεφούσης γῆς, | |
| Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν, | 201 |
| τόν τε Ὠκεανὸν τὸν αἴτιον τῆς γενέσεως τῶν θεῶν, καὶ τὴν μητέρα Γῆν, | |
| οἵ μ' ἐν σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδ' ἀτίταλλον | 202 |
| οἵ με ἐν τοῖς ἑαυτῶν οἴκοις καλῶς ἔτρεφον, καὶ ἐπεμελοῦντο ἀνατρέφοντες, | |
| δεξάμενοι Ῥείας, ὅτε τε Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺς | 203 |
| παραλαβόντες ἐκ τῆς Ῥέας, ὁπηνίκα τὸν Κρόνον ὁ μεγαλόφωνος Ζεὺς | |
| γαίης νέρθε καθεῖσε καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης· | 204 |
| ὑποκάτω τῆς γῆς ἐκάθισε, καὶ τῆς θαλάσσης τῆς ἀκαταπονήτου· | |
| τοὺς εἶμ' ὀψομένη, καί σφ' ἄκριτα νείκεα λύσω· | 205 |
| τούτους ἄπειμι θεασαμένη, καὶ τὰς ἀδιακρίτους φιλονεικίας αὐτοῖς διαλύσω· | |
| ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται | 206 |
| ἤδη γὰρ πολὺν χρόνον ἀφίστανται τῆς ἀλλήλων | |
| εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ. | 207 |
| κοίτης καὶ συνουσίας, ἐπειδὴ ὀργὴ ἐνέπεσεν εἰς τὴν ψυχὴν αὐτῶν· | |
| εἰ κείνω ἐπέεσσι παραιπεπιθοῦσα φίλον κῆρ | 208 |
| εἰ ἐκείνους γε λόγοις παραπείσασα τὴν ἀγαπητὴν ψυχήν, | |
| εἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι ὁμωθῆναι φιλότητι, | 209 |
| εἰς τὴν κοίτην ἐμβάλοιμι εἰς ταὐτὸ συνελθεῖν μίξει καὶ συνουσίᾳ, | |
| αἰεί κέ σφι φίλη τε καὶ αἰδοίη καλεοίμην. | 210 |
| ἀεὶ ἂν αὐτοῖς ἀγαπητή τε καὶ αἰδοῦς ἀξία καλοίμην. | |
| τὴν δ' αὖτε προσέειπε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη· | 211 |
| πρὸς ταύτην δὲ εἶπεν ἡ φιλογέλως Ἀφροδίτη· | |
| οὐκ ἔστ' οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι· | 212 |
| οὐκ ἔστιν, οὐδὲ προσήκει ἀπανῄνασθαι τὸν σὸν λόγον, | |
| Ζηνὸς γὰρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαύεις. | 213 |
| ἐν γὰρ ταῖς ἀγκάλαις τοῦ ἀρίστου Διὸς ὑπνώττεις. | |
| ἦ, καὶ ἀπὸ στήθεσφιν ἐλύσατο κεστὸν ἱμάντα | 214 |
| εἶπε, καὶ ἀπὸ τοῦ στήθους ἔλυσε τὸν διακεκεντημένον ἱμάντα | |
| ποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο· | 215 |
| τὸν ποικίλον, ἐκεῖ δ᾽ ἐν αὐτῷ πάντα τὰ ἐφηδύνοντα μετ' ἐξαπάτης κατεσκεύαστο· | |
| ἔνθ' ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δ' ἵμερος, ἐν δ' ὀαριστὺς | 216 |
| ἐκεῖ ἐνῆν μὲν ἡ συνουσία, ἐνῆν δὲ ἡ ἐπιθυμία, ἐνῆν δὲ ἡ παραλογιστικὴ | |
| πάρφασις, ἥ τ' ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων. | 217 |
| παραίνεσις, ἥτις ἐξηπάτησε τὸν νοῦν καὶ τῶν εὖ φρονούντων καὶ συνετῶν· | |
| τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσὶν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε· | 218 |
| τοῦτον δὴ ἐνέβαλε ταῖς χερσὶν αὐτῇ, καὶ λόγον εἶπε, καὶ ἐφθέγγετο· | |
| τῆ νῦν τοῦτον ἱμάντα τεῷ ἐγκάτθεο κόλπῳ | 219 |
| λάβε νῦν τοῦτον τὸν ἱμάντα, καὶ ἐγκατάθου τῷ σῷ κόλπῳ | |
| ποικίλον, ᾧ ἔνι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημι | 220 |
| τὸν πεποικιλμένον, ἐν ᾧ πάντα κατεσκεύασται, ουδέ σε οἴομαι | |
| ἄπρηκτόν γε νέεσθαι, ὅ τι φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς. | 221 |
| ἄπρακτον ἀπαλλάξεσθαι, καθ᾿ ὅπερ ἐν τῇ σῇ διανοίᾳ προθυμῇ. | |
| ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη, | 222 |
| οὕτως εἶπεν· ἐχάρη δὲ ἡ εὐόφθαλμος σεβαστή Ἥρα, | |
| μειδήσασα δ' ἔπειτα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ. | 223 |
| γελάσασα δὲ ἠρέμα μετὰ ταῦτα κατέθετο αὐτὸν εἰς τὸ μέσον τοῦ κόλπου· | |
| ἣ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη, | 224 |
| καὶ ἡ μὲν θυγάτηρ τοῦ Διὸς Ἀφροδίτη ἐπορεύθη εἰς τὸ δῶμα, | |
| Ἥρη δ' ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο, | 225 |
| ἡ Ἥρα δὲ ὁρμήσασα κατέλιπε τὸ ἀκρωτήριον τοῦ Ὀλύμπου, | |
| Πιερίην δ' ἐπιβᾶσα καὶ Ἠμαθίην ἐρατεινὴν | 226 |
| εἰς τὴν Πιερίαν δὲ ἀφικομένη, καὶ τὴν ἐπέραστον Ἠμαθίαν, | |
| σεύατ' ἐφ' ἱπποπόλων Θρῃκῶν ὄρεα νιφόεντα | 227 |
| ὥρμησεν ἐπὶ τὰ χιονόβλητα ὄρη τῶν ἱππικῶν Θρᾳκῶν, | |
| ἀκροτάτας κορυφάς· οὐδὲ χθόνα μάρπτε ποδοῖιν· | 228 |
| κατὰ τὰς ἀκροτάτας κορυφὰς ἰοῦσα, οὐδὲ τῆς γῆς ἥπτετο τοῖς ποσίν· | |
| ἐξ Ἀθόω δ' ἐπὶ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα, | 229 |
| ἐκ τοῦ Ἄθω δὲ εἰς τὸν Πόντον ἐχώρησε τὸν ταραττόμενον, | |
| Λῆμνον δ' εἰσαφίκανε πόλιν θείοιο Θόαντος. | 230 |
| ἀφίκετο δὲ εἰς τὴν Λῆμνον τὴν πόλιν τοῦ θείου Θόαντος· | |
| ἔνθ' Ὕπνῳ ξύμβλητο κασιγνήτῳ Θανάτοιο, | 231 |
| ἐκεῖ δὲ τῷ ὕπνῳ συνήντησε τῷ ἀδελφῷ τοῦ θανάτου· | |
| ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· | 232 |
| ἐνέφυ δ' αὐτῷ τῇ χειρὶ καὶ ἐνεπλάκη, καὶ λόγον εἶπε, καὶ ἐξ ὀνόματος ἐκάλει· | |
| Ὕπνε ἄναξ πάντων τε θεῶν πάντων τ' ἀνθρώπων, | 233 |
| ὦ Ὕπνε βασιλεῦ πάντων τῶν θεῶν καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων, | |
| ἠμὲν δή ποτ' ἐμὸν ἔπος ἔκλυες, ἠδ' ἔτι καὶ νῦν | 234 |
| ὄντως μὲν καὶ ἄλλοτε ἤκουσας τοῦ ἐμοῦ λόγου, καὶ ἔτι καὶ νῦν | |
| πείθευ· ἐγὼ δέ κέ τοι ἰδέω χάριν ἤματα πάντα. | 235 |
| ὑπάκουσον, ἐγὼ δ᾽ ἄν σοι ὀφλήσω χάριν κατὰ πάντα τὸν χρόνον· | |
| κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπ' ὀφρύσιν ὄσσε φαεινὼ | 236 |
| κοίμησόν μοι ὑπὸ ταῖς ὀφρύσι τοὺς φωτεινοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Διὸς | |
| αὐτίκ' ἐπεί κεν ἐγὼ παραλέξομαι ἐν φιλότητι. | 237 |
| εὐθέως, ἐπειδὰν ἐγὼ συγκατακλιθῶ αὐτῷ ἐν ἐπιθυμίᾳ συνουσίας καὶ μίξεως· | |
| δῶρα δέ τοι δώσω καλὸν θρόνον ἄφθιτον αἰεὶ | 238 |
| δώσω δέ σοι δῶρα, θρόνον περικαλλῆ ἄφθαρτον διὰ παντὸς | |
| χρύσεον· Ἥφαιστος δέ κ' ἐμὸς πάϊς ἀμφιγυήεις | 239 |
| χρυσοῦν, Ἥφαιστος δὲ ὁ ἐμὸς ὑιὸς ὁ ἀμφοτέρους τοὺς πόδας χωλοὺς ἔχων | |
| τεύξει' ἀσκήσας, ὑπὸ δὲ θρῆνυν ποσὶν ἥσει, | 240 |
| κατασκευάσει ἐπιμελῶς διμιουργήσας, ὑπὸ τοῖς ποσὶ δὲ βαλεῖ μικρὸν ὑποπόδιον, | |
| τῷ κεν ἐπισχοίης λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων. | 241 |
| ᾧ ἂν ἐπιθείης τοὺς εὐτραφεῖς πόδας εὐωχούμενος. | |
| τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε νήδυμος Ὕπνος· | 242 |
| πρὸς ταύτην δὲ ἀποκρινόμενος ἔλεγεν ὁ δυσέκδυτος Ὕπνος· | |
| Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιο | 243 |
| ὦ Ἥρα, τιμία θεά, θύγατερ τοῦ μεγάλου Κρόνου, | |
| ἄλλον μέν κεν ἔγωγε θεῶν αἰειγενετάων | 244 |
| ἄλλον μὲν ἂν ἔγωγε ἀπὸ τῶν θεῶν τῶν ἀεὶ ὄντων | |
| ῥεῖα κατευνήσαιμι, καὶ ἂν ποταμοῖο ῥέεθρα | 245 |
| ῥᾳδίως κοιμήσαιμι, καὶ δὴ ἂν τὰ ῥεύματα τοῦ ποταμοῦ | |
| Ὠκεανοῦ, ὅς περ γένεσις πάντεσσι τέτυκται· | 246 |
| τοῦ Ὠκεανοῦ, ὅστις αἰτία γενέσεως πᾶσι ὑπῆρξεν, | |
| Ζηνὸς δ' οὐκ ἂν ἔγωγε Κρονίονος ἆσσον ἱκοίμην | 247 |
| ἐγγὺς δὲ τοῦ Διὸς τοῦ υἱοῦ τοῦ Κρόνου οὐκ ἂν ἔγωγε παραγενοίμην, | |
| οὐδὲ κατευνήσαιμ', ὅτε μὴ αὐτός γε κελεύοι. | 248 |
| οὐδὲ κοιμήσαιμι, ὁπηνίκα αὐτὸς οὐκ ἐπιτάττει· | |
| ἤδη γάρ με καὶ ἄλλο τεὴ ἐπίνυσσεν ἐφετμὴ | 249 |
| ἤδη γάρ με καὶ εἰς ἄλλο ἡ σὴ ἐπαίδευσε πρόσταξις, | |
| ἤματι τῷ ὅτε κεῖνος ὑπέρθυμος Διὸς υἱὸς | 250 |
| τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἡνίκα ἐκεῖνος ὁ μεγαλόψυχος υἱὸς τοῦ Διὸς | |
| ἔπλεεν Ἰλιόθεν Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξας. | 251 |
| ἀπέπλει ἐκ τῆς Ἰλίου ἐκπορθήσας τὴν πόλιν τῶν Τρῴων, | |
| ἤτοι ἐγὼ μὲν ἔλεξα Διὸς νόον αἰγιόχοιο | 252 |
| ἐγὼ μὲν ἐκοίμησα τὸν νοῦν τοῦ τὴν αἰγίδα φοροῦντος Διός, | |
| νήδυμος ἀμφιχυθείς· σὺ δέ οἱ κακὰ μήσαο θυμῷ | 253 |
| δυσέκδυτος περιχυθείς, σὺ δὲ αὐτῷ χαλεπὰ ἐβουλεύσω ἐν τῇ ψυχῇ, | |
| ὄρσασ' ἀργαλέων ἀνέμων ἐπὶ πόντον ἀήτας, | 254 |
| διεγείρασα τὰς τῶν ὀδυνηρῶν ἀνέμων πνοὰς κατὰ θάλασσαν, | |
| καί μιν ἔπειτα Κόων δ' εὖ ναιομένην ἀπένεικας | 255 |
| καὶ μετὰ ταῦτα αὐτὸν εἰς τὴν καλῶς οἰκουμένην Κῶν ἀπήνεγκας, | |
| νόσφι φίλων πάντων. ὃ δ' ἐπεγρόμενος χαλέπαινε | 256 |
| ἄνευ τῶν φίλων ἁπάντων, οὗτος δὲ ἐγερθεὶς ὠργίζετο | |
| ῥιπτάζων κατὰ δῶμα θεούς, ἐμὲ δ' ἔξοχα πάντων | 257 |
| διαρρίπτων καὶ συγχέων κατ' οἶκον τοὺς θεούς, ἐμὲ δὲ μάλιστα πάντων | |
| ζήτει· καί κέ μ' ἄϊστον ἀπ' αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ, | 258 |
| ἐζήτει, καί με ἀπὸ τοῦ αἰθέρος ἐμβαλὼν εἰς τὴν θάλασσαν ἀνιστόρητον ἂν ἐποίησεν, | |
| εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν ἐσάωσε καὶ ἀνδρῶν· | 259 |
| εἰ μὴ ἡ Νύξ ἡ δαμάζουσα τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἔσωσεν. | |
| τὴν ἱκόμην φεύγων, ὃ δ' ἐπαύσατο χωόμενός περ. | 260 |
| εἰς ταύτην φεύγων ἀφικόμην, ὁ δὲ ἐπαύσατο καίτοι ὀργιζόμενος· | |
| ἅζετο γὰρ μὴ Νυκτὶ θοῇ ἀποθύμια ἕρδοι. | 261 |
| ηὐλαβεῖτο γὰρ μὴ τῇ ταχείᾳ Νυκτὶ λυπηρὰ πράξῃ. | |
| νῦν αὖ τοῦτό μ' ἄνωγας ἀμήχανον ἄλλο τελέσσαι. | 262 |
| νυνὶ δ᾽ αὖ τοῦτό με κελεύεις, ἄλλο ἄπορον ἐκπληρῶσαι. | |
| τὸν δ' αὖτε προσέειπε βοῶπις πότνια Ἥρη· | 263 |
| πρὸς τοῦτον δὲ εἶπεν ἡ εὐόφθαλμος σεβαστή Ἥρα· | |
| Ὕπνε τί ἢ δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς; | 264 |
| ὦ Ὕπνε, τί δὲ σὺ ταῦτα ἐν τῇ σῇ διανοίᾳ σκοπεῖς; | |
| ἦ φῂς ὣς Τρώεσσιν ἀρηξέμεν εὐρύοπα Ζῆν | 265 |
| ἢ οἴει οὕτω τοῖς Τρῳσὶ βοηθεῖν τὸν μεγαλόφωνον Δία, | |
| ὡς Ἡρακλῆος περιχώσατο παῖδος ἑοῖο; | 266 |
| ὥσπερ ἕνεκα τοῦ Ἡρακλέους ὠργίσθη τοῦ ἑαυτοῦ υἱοῦ; | |
| ἀλλ' ἴθ', ἐγὼ δέ κέ τοι Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων | 267 |
| ἀλλὰ πορεύθητι, ἐγὼ δ᾽ ἄν σοι μίαν τῶν νεωτέρων χαρίτων | |
| δώσω ὀπυιέμεναι καὶ σὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν. | 268 |
| δώσω ἀναβαίνειν, καὶ σὴν γαμετὴν ὀνομάζεσθαι. | |
| ὣς φάτο, χήρατο δ' Ὕπνος, ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα· | 269 |
| οὕτως εἶπεν· ἐχάρη δὲ ὁ ὕπνος, ἀποκρινόμενος δὲ ἔλεγε πρὸς αὐτήν· | |
| ἄγρει νῦν μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ, | 270 |
| ἄγε νῦν ὅμοσόν μοι τὸ πολυβλαβὲς (καὶ ἀβλαβὲς) ὕδωρ τῆς Στυγός, | |
| χειρὶ δὲ τῇ ἑτέρῃ μὲν ἕλε χθόνα πουλυβότειραν, | 271 |
| χειρὶ δὲ τῇ μὲν ἑτέρᾳ κράτησον τὴν πολλὰ τρέφουσαν γῆν, | |
| τῇ δ' ἑτέρῃ ἅλα μαρμαρέην, ἵνα νῶϊν ἅπαντες | 272 |
| τῇ ἑτέρᾳ δὲ τὴν λαμπροτάτην θρεπτικὴν θάλασσαν, ἵν ὑμῖν ἅπαντες | |
| μάρτυροι ὦσ' οἳ ἔνερθε θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες, | 273 |
| μάρτυρες ὦσιν, οἱ κάτω περὶ τὸν Κρόνον ὄντες θεοί, | |
| ἦ μὲν ἐμοὶ δώσειν Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων | 274 |
| ὄντως μὲν ἐμοὶ δώσειν μίαν τῶν νεωτέρων χαρίτων, | |
| Πασιθέην, ἧς τ' αὐτὸς ἐέλδομαι ἤματα πάντα. | 275 |
| τὴν Πασιθέαν, ὃς ἔγωγ’ ἐπιθυμῶ πάντα τὸν χρόνον. | |
| ὣς ἔφατ', οὐδ' ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη, | 276 |
| οὕτως εἶπεν. ὑπήκουσε δὲ ἡ θεά ἡ λευκόχειρ Ἥρα, | |
| ὄμνυε δ' ὡς ἐκέλευε, θεοὺς δ' ὀνόμηνεν ἅπαντας | 277 |
| ὤμνυ δὲ ὡς ἐκέλευσε, τοὺς θεοὺς δὲ ἅπαντας ὠνόμασε | |
| τοὺς ὑποταρταρίους οἳ Τιτῆνες καλέονται. | 278 |
| τοὺς καταχθονίους, οἳ καλοῦνται Τιτᾶνες· | |
| αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον, | 279 |
| ἐπεὶ δὲ ὤμοσε καὶ ἐτελείωσε τὸν ὅρκον, | |
| τὼ βήτην Λήμνου τε καὶ Ἴμβρου ἄστυ λιπόντε | 280 |
| ἀπῆλθον οὗτοι καταλιπόντες τὴν πόλιν τῆς Λήμνου τε καὶ τῆς Ἴμβρου, | |
| ἠέρα ἑσσαμένω ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον. | 281 |
| ἀέρα ἐνδυσάμενοι, ῥᾳδίως ἀνύοντες τὴν ὁδόν, | |
| Ἴδην δ' ἱκέσθην πολυπίδακα μητέρα θηρῶν | 282 |
| ἀφίκοντο δὲ εἰς τὴν Ἴδην τὴν πολλὰς ἐξοχὰς ἔχουσαν, τὴν μητέρα τῶν θηρίων, | |
| Λεκτόν, ὅθι πρῶτον λιπέτην ἅλα· τὼ δ' ἐπὶ χέρσου | 283 |
| εἰς τὸ Λεκτὸν ἀκρωτήριον· τῆς γῆς δὲ οὗτοι | |
| βήτην, ἀκροτάτη δὲ ποδῶν ὕπο σείετο ὕλη. | 284 |
| ἐπέβησαν, ὅπου πρῶτον κατέλιπον τὴν θάλασσαν, πᾶσα δὲ ἡ ὑψηλὴ καὶ μεγάλη ὕλη ἐκινεῖτο ὑπὸ τῶν ποδῶν· | |
| ἔνθ' Ὕπνος μὲν ἔμεινε πάρος Διὸς ὄσσε ἰδέσθαι | 285 |
| ἐκεῖ δὴ ὁ μὲν Ὕπνος παρέμεινε πρὶν ἰδεῖν τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Διός, | |
| εἰς ἐλάτην ἀναβὰς περιμήκετον, ἣ τότ' ἐν Ἴδῃ | 286 |
| ἀναβὰς εἰς ἐλάτην ὑψηλοτάτην, ἢ τότε ἐν τῇ Ἴδη | |
| μακροτάτη πεφυυῖα δι' ἠέρος αἰθέρ' ἵκανεν· | 287 |
| ὑψηλοτάτη ἀναβλαστήσασα διὰ τοῦ ἀέρος εἰς τὸν αἰθέρα ἀφικνεῖτο· | |
| ἔνθ' ἧστ' ὄζοισιν πεπυκασμένος εἰλατίνοισιν | 288 |
| ἐκεῖ ἐκάθητο κλάδοις ἐλατίνοις περικεκαλυμμένος, | |
| ὄρνιθι λιγυρῇ ἐναλίγκιος, ἥν τ' ἐν ὄρεσσι | 289 |
| ὅμοιος ὄρνιθι ᾠδικῇ, ἣν ἐν τοῖς ὄρεσι διατρίβουσαν | |
| χαλκίδα κικλήσκουσι θεοί, ἄνδρες δὲ κύμινδιν. | 290 |
| οἱ μὲν θεοὶ καλοῦσι χαλκίδα, οἱ ἄνθρωποι δὲ κύμινδιν. | |
| Ἥρη δὲ κραιπνῶς προσεβήσετο Γάργαρον ἄκρον | 291 |
| ἡ Ἥρα δὲ ταχέως ἐπορεύθη εἰς τὸ Γάργαρον ἀκρωτήριον | |
| Ἴδης ὑψηλῆς· ἴδε δὲ νεφεληγερέτα Ζεύς. | 292 |
| τῆς ὑψηλῆς Ἴδης, ἐθεάσατο δὲ αὐτὴν ὁ τὰς νεφέλας ἀθροίζων Ζεύς· | |
| ὡς δ' ἴδεν, ὥς μιν ἔρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν, | 293 |
| ἐπεὶ δὲ ἐθεάσατο, λίαν αὐτὸν ἔρως κατὰ τὴν συνετὴν διάνοιαν περιεκάλυψεν, | |
| οἷον ὅτε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητι | 294 |
| ὥσπερ ἡνίκα τὴν ἀρχὴν συνεγίνοντο ἐπιθυμίᾳ συνουσίας | |
| εἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκῆας. | 295 |
| εἰς τὴν κοίτην πορευόμενοι, λανθάνοντες τοὺς ἀγαπητούς γονέας· | |
| στῆ δ' αὐτῆς προπάροιθεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν· | 296 |
| ἔστη δὲ ἔμπροσθεν αὐτῆς, καὶ λόγον εἶπε, καὶ ἐξ ὀνόματος ἐκάλει· | |
| Ἥρη πῇ μεμαυῖα κατ' Οὐλύμπου τόδ' ἱκάνεις; | 297 |
| ὦ Ἥρα, ποῦ προθύμως ὁρμῶσα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ δεῦρο ἀφίκου; | |
| ἵπποι δ' οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κ' ἐπιβαίης. | 298 |
| ἵπποι δέ σοι οὐ πάρεισι, καὶ ὀχήματα, ὧν ἐπιβαίης. | |
| τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη· | 299 |
| πρὸς τοῦτον δὲ ἐπιβουλεύουσα ἔλεγεν ἡ σεβαστὴ Ἥρα· | |
| ἔρχομαι ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης, | 300 |
| πορεύομαι θεασαμένη τὰ πέρατα τῆς πολλὰ τρεφούσης γῆς, | |
| Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν, | 301 |
| τόν τε Ὠκεανὸν τὴν αἰτίαν τῆς γενέσεως τῶν θεῶν, καὶ τὴν μητέρα γῆν, | |
| οἵ με σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδ' ἀτίταλλον· | 302 |
| οἵ με ἐν τοῖς ἑαυτῶν οἴκοις καλῶς ἔτρεφον, καὶ ἐπεμελοῦντό μου ἀνατρέφοντες. | |
| τοὺς εἶμ' ὀψομένη, καί σφ' ἄκριτα νείκεα λύσω· | 303 |
| τούτους ἄπειμι θεασομένη, καὶ τὰς ἀδιακρίτους φιλονεικίας λύσω αὐτοῖς, | |
| ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται | 304 |
| ἤδη γὰρ πολὺν χρόνον ἀφίστανται τῆς ἀλλήλων | |
| εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ. | 305 |
| κοίτης καὶ συνουσίας, ἐπειδὴ ὀργὴ ἐνέπεσεν εἰς τὴν ψυχὴν αὐτῶν· | |
| ἵπποι δ' ἐν πρυμνωρείῃ πολυπίδακος Ἴδης | 306 |
| οἱ ἵπποι δὲ πρὸς τῇ ῥίζῃ καὶ προβάσει τῆς πολλὰς πηγὰς ἐχούσης Ἴδης | |
| ἑστᾶσ', οἵ μ' οἴσουσιν ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν. | 307 |
| ἵστανται, οἵ με κομίσουσι κατά τε ξηρὰν καὶ ὑγράν, ἤτοι γῆν καὶ θάλασσαν. | |
| νῦν δὲ σεῦ εἵνεκα δεῦρο κατ' Οὐλύμπου τόδ' ἱκάνω, | 308 |
| νυνὶ δὲ σοῦ χάριν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐνθάδε εἰς τόδε τὸ ὄρος ἀφικόμην, | |
| μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπῇ | 309 |
| μή πώς μοι μετὰ ταῦτα ὀργισθῇς, ἐὰν σιγῇ | |
| οἴχωμαι πρὸς δῶμα βαθυρρόου Ὠκεανοῖο. | 310 |
| ἀπέλθω εἰς τὸν οἶκον τοῦ βαθέα ῥεύματα ἔχοντος Ὠκεανοῦ. | |
| τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς· | 311 |
| πρὸς ταύτην δὲ ἀποκρινόμενος εἶπεν ὁ τὰς νεφέλας ἀθροίζων Ζεύς· | |
| Ἥρη κεῖσε μὲν ἔστι καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι, | 312 |
| ὦ Ἥρα ἐκεῖσε μὲν ἔστι καὶ μετὰ ταῦτα χωρῆσαι· | |
| νῶϊ δ' ἄγ' ἐν φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε. | 313 |
| ἡμεῖς δὲ ἄγε τερφθῶμεν ἐν συνουσίᾳ καὶ μίξει συγκατακλιθέντες, | |
| οὐ γάρ πώ ποτέ μ' ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸς | 314 |
| οὐδεπώποτε γάρ με οὕτως ἔρως θεᾶς, οὐδὲ γυναικὸς | |
| θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν, | 315 |
| περιχυθεὶς ἐδάμασε καὶ ἐνίκησε τὴν ψυχὴν ἐν τῷ στήθει, | |
| οὐδ' ὁπότ' ἠρασάμην Ἰξιονίης ἀλόχοιο, | 316 |
| οὐδὲ ὁπηνίκα ἠράσθην τῆς γαμετῆς τοῦ Ἰξίονος, | |
| ἣ τέκε Πειρίθοον θεόφιν μήστωρ' ἀτάλαντον· | 317 |
| ἥτις ἔτεκε τὸν Πειρίθουν τὸν τοῖς θεοῖς ὅμοιον ἐπιστήμονα, | |
| οὐδ' ὅτε περ Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης, | 318 |
| οὐδὲ ὁπηνίκα τῆς εὐειδοῦς Δανάης τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἀκρισίου, | |
| ἣ τέκε Περσῆα πάντων ἀριδείκετον ἀνδρῶν· | 319 |
| ἥτις ἔτεκε τὸν Περσέα τὸν ἐνδοξότατον πάντων τῶν ἀνδρῶν, | |
| οὐδ' ὅτε Φοίνικος κούρης τηλεκλειτοῖο, | 320 |
| οὐδὲ ὁπηνίκα τῆς τοῦ Φοίνικος θυγατρὸς τῆς πόρρωθεν κληθείσης, | |
| ἣ τέκε μοι Μίνων τε καὶ ἀντίθεον Ῥαδάμανθυν· | 321 |
| ἥτις ἔτεκέ μοι τὸν Μίνω, καὶ τὸν ἰσόθεον Ῥαδάμανθυν, | |
| οὐδ' ὅτε περ Σεμέλης οὐδ' Ἀλκμήνης ἐνὶ Θήβῃ, | 322 |
| οὐδὲ ὁπηνίκα τῆς Σεμέλης, οὐδὲ τῆς Ἀλκμήνης ἐν ταῖς Θήβαις, | |
| ἥ ῥ' Ἡρακλῆα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα· | 323 |
| ἢ δὴ τὸν Ἡρακλέα ἔτεκεν υἱὸν ἰσχυρογνώμονα, | |
| ἣ δὲ Διώνυσον Σεμέλη τέκε χάρμα βροτοῖσιν· | 324 |
| ἡ δὲ Σεμέλη τὸν Διόνυσον ἔτεκε χαρὰν καὶ εὐφροσύνην τοῖς ἀνθρώποις, | |
| οὐδ' ὅτε Δήμητρος καλλιπλοκάμοιο ἀνάσσης, | 325 |
| οὐδὲ ὁπηνίκα τῆς Δήμητρος τῆς ὡραιοκόμου βασιλίδος, | |
| οὐδ' ὁπότε Λητοῦς ἐρικυδέος, οὐδὲ σεῦ αὐτῆς, | 326 |
| οὐδὲ ὁπηνίκα τῆς ὑπερενδόξου Λητοῦς, οὐδὲ σοῦ αὐτῆς, | |
| ὡς σέο νῦν ἔραμαι καί με γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ. | 327 |
| ὥσπερ νυνὶ σοῦ γε ἐρῶ, καί με γλυκεῖα ἐπιθυμία κατακρατεῖ. | |
| τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη· | 328 |
| πρὸς τοῦτον δὲ ἐπιβουλεύουσα ἔλεγεν ἡ σεβαστὴ Ἥρα· | |
| αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες. | 329 |
| ὦ χαλεπώτατε υἱὲ τοῦ Κρόνου, τίνα δὴ τοῦτον λόγον εἶπας, | |
| εἰ νῦν ἐν φιλότητι λιλαίεαι εὐνηθῆναι | 330 |
| εἰ νῦν ἐπιθυμεῖς ἐν συνουσίᾳ καὶ μίξει συγκατακλιθῆναι | |
| Ἴδης ἐν κορυφῇσι, τὰ δὲ προπέφανται ἅπαντα· | 331 |
| ἐν ταῖς κορυφαῖς τῆς Ἴδης, ταῦτα δὲ ἅπαντα φανερὰ καὶ ἀπερικάλυπτά εἰσι· | |
| πῶς κ' ἔοι εἴ τις νῶϊ θεῶν αἰειγενετάων | 332 |
| πῶς δ᾽ ἂν εἴη, εἴ τις ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἀεὶ ὄντων θεῶν | |
| εὕδοντ' ἀθρήσειε, θεοῖσι δὲ πᾶσι μετελθὼν | 333 |
| συγγινομένους θεάσαιτο, πᾶσι δὲ τοῖς θεοῖς παρελθὼν | |
| πεφράδοι; οὐκ ἂν ἔγωγε τεὸν πρὸς δῶμα νεοίμην | 334 |
| ἐνδοξότατον εἴποι καὶ δηλώσαι, οὐκ ἂν ἔγωγε εἰς τὸν σὸν οἶκον πορευθείην, | |
| ἐξ εὐνῆς ἀνστᾶσα, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη. | 335 |
| ἐγερθεῖσα ἐκ τῆς κοίτης· μεμψήμοιρον γὰρ ἂν καὶ μεμπτὸν τοῦτ' εἴη· | |
| ἀλλ' εἰ δή ῥ' ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ, | 336 |
| ἀλλ᾽ εἶ γε δὴ ἐθέλεις, καί σοι ἀρεστὸν ὑπάρχει ἐν τῇ ψυχῇ, | |
| ἔστιν τοι θάλαμος, τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν | 337 |
| ἔστι σοι κοιτών, ὃν σοι ὁ ἀγαπητὸς υἱὸς κατεσκεύασεν | |
| Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεν· | 338 |
| Ἥφαιστος, θύρας δὲ πυκνὰς καὶ στιβαρὰς ἐφήρμοσε τοῖς φλυοῖς καὶ παραστᾶσιν· | |
| ἔνθ' ἴομεν κείοντες, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν εὐνή. | 339 |
| ἐκεῖσε πορευθῶμεν κοιμηθησόμενοι, ἐπειδή σοι ἤρεσεν ἡ κοίτη. | |
| τὴν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς· | 340 |
| πρὸς ταύτην δὲ ἀποκρινόμενος εἶπεν ὁ τὰς νεφέλας ἀθροίζων Ζεύς. | |
| Ἥρη μήτε θεῶν τό γε δείδιθι μήτέ τιν' ἀνδρῶν | 341 |
| ὦ Ἥρα, μήτε τινὰ τῶν θεῶν, μήτε τινὰ τῶν ἀνδρῶν φοβοῦ, τοῦτό γε | |
| ὄψεσθαι· τοῖόν τοι ἐγὼ νέφος ἀμφικαλύψω | 342 |
| θεάσεσθαι· τοιοῦτόν σοι νέφος ἐγὼ περιβαλῶ | |
| χρύσεον· οὐδ' ἂν νῶϊ διαδράκοι Ἠέλιός περ, | 343 |
| χρυσοῦν, οὐδ᾽ ἂν ὁ ἥλιος θεάσαιτο ἡμᾶς, | |
| οὗ τε καὶ ὀξύτατον πέλεται φάος εἰσοράασθαι. | 344 |
| οὗπερ καὶ τὸ φῶς λαμπρότατόν ἐστιν ἰδεῖν. | |
| ἦ ῥα καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν· | 345 |
| εἶπε δὴ καὶ εἰς τὰς ἀγκάλας περιέλαβεν ὁ υἱὸς τοῦ Κρόνου τὴν ἑαυτοῦ γαμετήν. | |
| τοῖσι δ' ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην, | 346 |
| τούτοις δὲ ἡ ἐνδοξοτάτη γῆ ὑπεβλάστησε βοτάνην νέον ἀκμάζουσαν | |
| λωτόν θ' ἑρσήεντα ἰδὲ κρόκον ἠδ' ὑάκινθον | 347 |
| λωτόν τε δροσερόν, καὶ κρόκον, καὶ ἰάκυνθον | |
| πυκνὸν καὶ μαλακόν, ὃς ἀπὸ χθονὸς ὑψόσ' ἔεργε. | 348 |
| συνεχῆ καὶ μαλακόν, ὃς ἀπὸ γῆς ὑψούμενος περιέκλειεν· | |
| τῷ ἔνι λεξάσθην, ἐπὶ δὲ νεφέλην ἕσσαντο | 349 |
| ἐν τούτῳ κατεκλίθησαν, νεφέλην δὲ περιεβάλοντο ἄνωθεν (νεφέλη δ᾽ ἄνωθεν ἐκαλύφθησαν) | |
| καλὴν χρυσείην· στιλπναὶ δ' ἀπέπιπτον ἔερσαι. | 350 |
| ὡραίαν χρυσῆν, λαμπραὶ δὲ δρόσοι κατεφέροντο. | |
| ὣς ὃ μὲν ἀτρέμας εὗδε πατὴρ ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳ, | 351 |
| οὕτως αὐτὸς μὲν ἡσύχως ὑπνώττειν ὁ πατὴρ ἐπὶ τῷ Γαργάρῳ ἀκρωτηρίῳ, | |
| ὕπνῳ καὶ φιλότητι δαμείς, ἔχε δ' ἀγκὰς ἄκοιτιν· | 352 |
| ὕπνῳ καὶ ἐπιθυμίᾳ μίξεως νικηθείς, εἶχε δὲ ἐν ταῖς ἀγκάλαις τὴν γαμετήν. | |
| βῆ δὲ θέειν ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν νήδυμος Ὕπνος | 353 |
| ὁ δὲ δυσέκδυτος ὕπνος ὥρμησε τρέχειν εἰς τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων, | |
| ἀγγελίην ἐρέων γαιηόχῳ ἐννοσιγαίῳ· | 354 |
| ἀγγελίαν μηνύσων, τῷ τὴν γῆν συνέχοντι· | |
| ἀγχοῦ δ' ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· | 355 |
| πλησίον δὲ στὰς λόγους ταχεῖς ἔλεγε πρὸς αὐτὸν προθύμως· | |
| πρόφρων νῦν Δαναοῖσι Ποσείδαον ἐπάμυνε, | 356 |
| πρόθυμος νῦν, ὦ Πόσειδον, τοῖς Ἕλλησι, βοήθησον, | |
| καί σφιν κῦδος ὄπαζε μίνυνθά περ, ὄφρ' ἔτι εὕδει | 357 |
| καὶ δόξαν αὐτοῖς πάρεχε εἰ καὶ ἐπ' ὀλίγον, ἐν ὅσῳ ἔτι ὑπνώττει | |
| Ζεύς, ἐπεὶ αὐτῷ ἐγὼ μαλακὸν περὶ κῶμ' ἐκάλυψα· | 358 |
| ὁ Ζεύς, ἐπειδὴ αὐτῷ ἐγὼ μαλακὸν ὕπνον περιέβαλον· | |
| Ἥρη δ' ἐν φιλότητι παρήπαφεν εὐνηθῆναι. | 359 |
| ἡ Ἥρα δὲ ἐξηπάτησεν αὐτὸν ἐν ἐπιθυμίᾳ μίξεως συγκατακλιθῆναι. | |
| ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ᾤχετ' ἐπὶ κλυτὰ φῦλ' ἀνθρώπων, | 360 |
| οὕτως εἰπών, αὐτὸς ἐπορεύθη πρὸς τὰ ἔνδοξα γένη τῶν ἀνθρώπων, | |
| τὸν δ' ἔτι μᾶλλον ἀνῆκεν ἀμυνέμεναι Δαναοῖσιν. | 361 |
| τοῦτον δὲ ἔτι μᾶλλον ἀνέπεισε καὶ παρώρμησε βοηθεῖν τοῖς Ἕλλησιν· | |
| αὐτίκα δ' ἐν πρώτοισι μέγα προθορὼν ἐκέλευσεν· | 362 |
| εὐθέως δὲ ἐν πρώτοις μεγάλως προπηδήσας, εἶπεν· | |
| Ἀργεῖοι καὶ δ' αὖτε μεθίεμεν Ἕκτορι νίκην | 363 |
| ὦ Ἕλληνες, καὶ πάλιν καταλιμπάνομεν νίκην τῷ Ἕκτορί | |
| Πριαμίδῃ, ἵνα νῆας ἕλῃ καὶ κῦδος ἄρηται; | 364 |
| τῷ υἱῷ τοῦ Πριάμου, ὅπως τὰς ναῦς παραλάβῃ καὶ δόξαν κομίσηται· | |
| ἀλλ' ὃ μὲν οὕτω φησὶ καὶ εὔχεται οὕνεκ' Ἀχιλλεὺς | 365 |
| ἀλλ᾿ οὗτος μὲν οὕτως οἴεται καὶ καυχᾶται, διότι Ἀχιλλεὺς | |
| νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι μένει κεχολωμένος ἦτορ· | 366 |
| μένει παρὰ ταῖς κοίλαις ναυσὶ κατὰ ψυχὴν ὀργισθείς, | |
| κείνου δ' οὔ τι λίην ποθὴ ἔσσεται, εἴ κεν οἳ ἄλλοι | 367 |
| ἐκείνου δὲ οὐδαμῶς πόθος καὶ ζήτησις ἔσται, | |
| ἡμεῖς ὀτρυνώμεθ' ἀμυνέμεν ἀλλήλοισιν. | 368 |
| ἐὰν ἡμεῖς οἱ ἄλλοι διεγειρώμεθα βοηθεῖν ἀλλήλοις· | |
| ἀλλ' ἄγεθ' ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες· | 369 |
| ἀλλ᾽ ἄγετε ὥσπερ ἂν αὐτὸς εἴπω ὑπακούωμεν ἅπαντες· | |
| ἀσπίδες ὅσσαι ἄρισται ἐνὶ στρατῷ ἠδὲ μέγισται | 370 |
| τὰς ἀσπίδας ὅσαι βέλτισται ἐν τῷ στρατῷ καὶ μέγισταί εἰσιν, | |
| ἑσσάμενοι, κεφαλὰς δὲ παναίθῃσιν κορύθεσσι | 371 |
| ἐνδυσάμενοι, τὰς κεφαλὰς δὲ ταῖς λαμπροτάταις περικεφαλαίαις | |
| κρύψαντες, χερσίν τε τὰ μακρότατ' ἔγχε' ἑλόντες | 372 |
| καλύψαντες, ταῖς χερσὶ δὲ τὰ μακρὰ δόρατα λαβόντες | |
| ἴομεν· αὐτὰρ ἐγὼν ἡγήσομαι, οὐδ' ἔτι φημὶ | 373 |
| πορευθῶμεν· ἐγὼ δὲ προηγήσομαι, οὐδέ τι οἴομαι | |
| Ἕκτορα Πριαμίδην μενέειν μάλα περ μεμαῶτα. | 374 |
| Ἕκτορα τὸν υἱὸν τοῦ Πριάμου παραμενεῖν, καίπερ πάνυ προθύμως ὁρμῶντα· | |
| ὃς δέ κ' ἀνὴρ μενέχαρμος, ἔχει δ' ὀλίγον σάκος ὤμῳ, | 375 |
| ὃς δ᾽ ἂν ἀνὴρ πολεμικὸς καὶ ἀνδρεῖος ἔχῃ μικρὰν ἀσπίδα εἰς τὸν ὦμον, | |
| χείρονι φωτὶ δότω, ὃ δ' ἐν ἀσπίδι μείζονι δύτω. | 376 |
| δότω αὐτὴν ἀνδρὶ ὑποδεεστέρῳ, οὗτος δὲ ἐν ἀσπίδι μείζονι δύτω. | |
| ὣς ἔφαθ', οἳ δ' ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο· | 377 |
| οὕτως εἶπεν· οὗτοι δὲ πάνυ δὴ ἤκουον αὐτοῦ καὶ ἐπείθοντο. | |
| τοὺς δ' αὐτοὶ βασιλῆες ἐκόσμεον οὐτάμενοί περ | 378 |
| τούτους δὲ οἱ βασιλεῖς αὐτοὶ διέταττον, καί τοι τετρωμένοι, | |
| Τυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων· | 379 |
| ὅ τε υἱός τοῦ Τυδέως, καὶ Ὀδυσσεύς, καὶ Ἀγαμέμνων ὁ υἱὸς τοῦ Ἀτρέως. | |
| οἰχόμενοι δ' ἐπὶ πάντας ἀρήϊα τεύχε' ἄμειβον· | 380 |
| πορευόμενοι δὲ πρὸς ἅπαντας ἐνήλλασσον τὰ πολεμικὰ ὅπλα, | |
| ἐσθλὰ μὲν ἐσθλὸς ἔδυνε, χέρεια δὲ χείρονι δόσκεν. | 381 |
| τὰ μὲν κρείσσονα ἀνδρεῖος ἐνεδύετο, τὰ χείρονα δὲ τῷ ὑποδεεστέρῳ ἐδίδουν. | |
| αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἕσσαντο περὶ χροῒ νώροπα χαλκὸν | 382 |
| ἐπεὶ δὲ ἐνεδύσαντο περὶ τὸ σῶμα τὸν λαμπρότατον σίδηρον, | |
| βάν ῥ' ἴμεν· ἦρχε δ' ἄρά σφι Ποσειδάων ἐνοσίχθων | 383 |
| ὥρμησαν πορεύεσθαι, ἡγεῖτο δ' ἄρα αὐτοῖς Ποσειδῶν ὁ συνέχων τὴν γῆν, | |
| δεινὸν ἄορ τανύηκες ἔχων ἐν χειρὶ παχείῃ | 384 |
| φοβερὸν ξίφος ἐπιμῆκες κρατῶν ἐν τῇ παχείᾳ καὶ ἰσχυρᾷ χειρί, | |
| εἴκελον ἀστεροπῇ· τῷ δ' οὐ θέμις ἐστὶ μιγῆναι | 385 |
| ὅμοιον ἀστραπῇ, τούτῳ δὲ οὐχ ὅσιόν ἐστι συμμιγῆναι | |
| ἐν δαῒ λευγαλέῃ, ἀλλὰ δέος ἰσχάνει ἄνδρας. | 386 |
| ἐν τῷ ὀλεθρίῳ πολέμῳ, ἀλλὰ φόβος κατέχει τοὺς ἄνδρας. | |
| Τρῶας δ' αὖθ' ἑτέρωθεν ἐκόσμει φαίδιμος Ἕκτωρ. | 387 |
| τοὺς Τρῷας δὲ ἀφ' ἑτέρου μέρους διέταττεν ὁ λαμπρὸς Ἕκτωρ· | |
| δή ῥα τότ' αἰνοτάτην ἔριδα πτολέμοιο τάνυσσαν | 388 |
| τότε δὴ χαλεπωτάτην φιλονεικίαν πολέμου ἐξέτειναν ὅτε | |
| κυανοχαῖτα Ποσειδάων καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ, | 389 |
| μελανώθριξ Ποσειδῶν, καὶ ὁ λαμπρὸς Ἕκτωρ, | |
| ἤτοι ὃ μὲν Τρώεσσιν, ὃ δ' Ἀργείοισιν ἀρήγων. | 390 |
| ὁ μὲν τοῖς Τρῳσίν, ὁ δὲ τοῖς Ἕλλησι βοηθῶν, | |
| ἐκλύσθη δὲ θάλασσα ποτὶ κλισίας τε νέας τε | 391 |
| ἐπλήμυρε δὲ ἡ θάλασσα πρὸς τὰς σκηνάς τε καὶ τὰς ναῦς | |
| Ἀργείων· οἳ δὲ ξύνισαν μεγάλῳ ἀλαλητῷ. | 392 |
| τῶν Ἑλλήνων, οὗτοι δὲ συνήρχοντο καὶ συνέβαλλον σὺν θορύβῳ μεγάλῳ. | |
| οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοάᾳ ποτὶ χέρσον | 393 |
| οὔτε τὸ κῦμα τῆς θαλάσσης τοσοῦτον βοᾷ καὶ ἠχεῖ εἰς τὴν χέρσον | |
| ποντόθεν ὀρνύμενον πνοιῇ Βορέω ἀλεγεινῇ· | 394 |
| ἐκ τοῦ πόντου διεγειρόμενον πνοῇ χαλεπῇ καὶ ὀδυνηρᾷ τοῦ βορέου. | |
| οὔτε πυρὸς τόσσός γε ποτὶ βρόμος αἰθομένοιο | 395 |
| οὔτε πυρὸς καιομένου τοσοῦτος ἦχος ἀποτελεῖται | |
| οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὅτε τ' ὤρετο καιέμεν ὕλην· | 396 |
| ἐν τοῖς κοιλώμασι τοῦ ὄρους, ὁπηνίκα διανέστη καὶ ἐξῆπτο καίειν τὸν δρυμόν. | |
| οὔτ' ἄνεμος τόσσόν γε περὶ δρυσὶν ὑψικόμοισι | 397 |
| οὔτε ὁ ἄνεμος τοσοῦτον περὶ τὰς ὑψηλὰς δρῦς | |
| ἠπύει, ὅς τε μάλιστα μέγα βρέμεται χαλεπαίνων, | 398 |
| ἠχεῖ, ὅστις μάλιστα μεγάλως βοὴν ἀποτελεῖ οἷον ὀργιζόμενος διὰ τὴν τῶν δένδρων ἀντιτυπίαν. | |
| ὅσση ἄρα Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἔπλετο φωνὴ | 399 |
| ὅση ἄρα τῶν Ἑλλήνων ἦν ἡ βοὴ | |
| δεινὸν ἀϋσάντων, ὅτ' ἐπ' ἀλλήλοισιν ὄρουσαν. | 400 |
| φανερῶς φωνησάντων, ὁπηνίκα κατ' ἀλλήλων ἐφώρμησαν· | |
| Αἴαντος δὲ πρῶτος ἀκόντισε φαίδιμος Ἕκτωρ | 401 |
| πρῶτος δὲ ὁ λαμπρὸς Ἕκτωρ ἔβαλε κατὰ τοῦ Αἴαντος | |
| ἔγχει, ἐπεὶ τέτραπτο πρὸς ἰθύ οἱ, οὐδ' ἀφάμαρτε, | 402 |
| δόρατι, ἐπειδὴ ἐτράπη εὐθὺ αὐτοῦ· οὐδὲ ἀπέτυχεν, | |
| τῇ ῥα δύω τελαμῶνε περὶ στήθεσσι τετάσθην, | 403 |
| ὅπου δὴ οἱ δύο λώροι περὶ τὸ στῆθος αὐτοῦ ἐξετέταντο, | |
| ἤτοι ὃ μὲν σάκεος, ὃ δὲ φασγάνου ἀργυροήλου· | 404 |
| ὁ μὲν τῆς ἀσπίδος ὤν, ὁ δὲ τοῦ ξίφους τοῦ ἀργυροῦς ἥλους ἔχοντος. | |
| τώ οἱ ῥυσάσθην τέρενα χρόα. χώσατο δ' Ἕκτωρ, | 405 |
| οὗτοι αὐτῷ ἐρρύσαντο καὶ ἐφύλαξαν τὸ ἁπαλὸν σῶμα· ὠργίσθη δὲ ὁ Ἕκτωρ, | |
| ὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός, | 406 |
| ὅτι δὴ αὐτῷ τὸ ταχὺ δόρυ ματαίως ἐξῆλθεν ἀπὸ τῆς χειρός, | |
| ἂψ δ' ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρ' ἀλεείνων. | 407 |
| ὀπίσω δὲ εἰς τὸ πλῆθος τῶν φίλων ἀνεχώρει φυλασσόμενος τὴν θανατηφόρον μοῖραν. | |
| τὸν μὲν ἔπειτ' ἀπιόντα μέγας Τελαμώνιος Αἴας | 408 |
| τοῦτον μὲν οὖν ἀπερχόμενον Αἴας ὁ μέγας υἱὸς τοῦ Τελαμῶνος | |
| χερμαδίῳ, τά ῥα πολλὰ θοάων ἔχματα νηῶν | 409 |
| λίθω χειροπληθεῖ, οἳ δὴ πολλοὶ ἐρείσματα καὶ ἐπιστηρίγματα τῶν ταχειῶν νεῶν | |
| πὰρ ποσὶ μαρναμένων ἐκυλίνδετο, τῶν ἓν ἀείρας | 410 |
| παρὰ τοῖς ποσὶ τῶν μαχομένων ἐκυλίοντο, τούτων δὴ ἕνα ἀνελόμενος καὶ ἄρας, | |
| στῆθος βεβλήκει ὑπὲρ ἄντυγος ἀγχόθι δειρῆς, | 411 |
| ἔβαλε κατὰ τὸ στῆθος ὑπεράνω τῆς περιφερείας τῆς ἀσπίδος ἐγγὺς τοῦ τραχήλου, | |
| στρόμβον δ' ὣς ἔσσευε βαλών, περὶ δ' ἔδραμε πάντῃ. | 412 |
| ὥσπερ δὲ βέμβηκα διεκίνησε σφοδρῶς πλήξας, περιέδραμε δὲ πανταχοῦ. | |
| ὡς δ' ὅθ' ὑπὸ πληγῆς πατρὸς Διὸς ἐξερίπῃ δρῦς | 413 |
| ὥσπερ δὲ ὅταν ὑπὸ κεραυνοῦ τοῦ πατρὸς τοῦ Διὸς ἀνασπᾶται καὶ καταπίπτῃ δρῦς | |
| πρόρριζος, δεινὴ δὲ θεείου γίγνεται ὀδμὴ | 414 |
| σὺν αὐταῖς ταῖς ῥίζαις, βαρεῖα δὲ τοῦ θείου ὀσμὴ γίνεται | |
| ἐξ αὐτῆς, τὸν δ' οὔ περ ἔχει θράσος ὅς κεν ἴδηται | 415 |
| ἐξ αὐτῆς, τούτῳ δὲ οὐ πρόσεστι τόλμη, ὃς ἂν θεάσηται | |
| ἐγγὺς ἐών, χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός, | 416 |
| παραγενόμενος, δεινὸς δὲ καὶ βαρύς ἐστιν ὁ τοῦ μεγάλου Διὸς κεραυνός. | |
| ὣς ἔπεσ' Ἕκτορος ὦκα χαμαὶ μένος ἐν κονίῃσι· | 417 |
| οὕτω κατέπεσε ταχέως εἰς τὴν κόνιν ἡ ἰσχὺς τοῦ Ἕκτορος, | |
| χειρὸς δ' ἔκβαλεν ἔγχος, ἐπ' αὐτῷ δ' ἀσπὶς ἑάφθη | 418 |
| ἤτοι ὁ Ἕκτωρ, ἐρριψε δὲ ἀπὸ τῆς χειρὸς τὸ δόρυ, ἐπ' αὐτῷ δὲ τῷ δόρατι ἐπισυνήφθη καὶ ἐπηκολούθησεν ἡ ἀσπίς, | |
| καὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ. | 419 |
| καὶ ἡ περικεφαλαία, περὶ αὐτὸν δὲ ἤχησαν τὰ ποικίλως εἰργασμένα σιδήρῳ ὅπλα. | |
| οἳ δὲ μέγα ἰάχοντες ἐπέδραμον υἷες Ἀχαιῶν | 420 |
| οἱ υἱοὶ δὲ τῶν Ἑλλήνων μεγάλως βοῶντες ἐφώρμησαν, | |
| ἐλπόμενοι ἐρύεσθαι, ἀκόντιζον δὲ θαμειὰς | 421 |
| ἐλπίζοντες ἑλκύσειν αὐτόν, ἔβαλλον δὲ πυκνῶς | |
| αἰχμάς· ἀλλ' οὔ τις ἐδυνήσατο ποιμένα λαῶν | 422 |
| δόρατα, ἀλλ᾽ οὐδεὶς ἐδυνήθη τὸν βασιλέα τοῦ στρατοῦ | |
| οὐτάσαι οὐδὲ βαλεῖν· πρὶν γὰρ περίβησαν ἄριστοι | 423 |
| τρῶσαι, οὐδὲ πόρρωθεν πλήξαι, πρότερον γὰρ περὶ αὐτὸν ἔστησαν οἰ κράτιστοι | |
| Πουλυδάμας τε καὶ Αἰνείας καὶ δῖος Ἀγήνωρ | 424 |
| ὅ τε Πολυδάμας, καὶ ὁ Αἰνείας, καὶ ὁ ἐνδοξότατος Ἀγήνωρ, | |
| Σαρπηδών τ' ἀρχὸς Λυκίων καὶ Γλαῦκος ἀμύμων. | 425 |
| καὶ Σαρπηδὼν ὁ ἡγεμὼν τῶν Λυκίων, καὶ Γλαῦκος ὁ ἀμώμητος· | |
| τῶν δ' ἄλλων οὔ τίς εὑ ἀκήδεσεν, ἀλλὰ πάροιθεν | 426 |
| τῶν ἄλλων δὲ οὐδεὶς αὐτοῦ ἠμέλησεν, ἀλλὰ ἔμπροσθεν | |
| ἀσπίδας εὐκύκλους σχέθον αὐτοῦ. τὸν δ' ἄρ' ἑταῖροι | 427 |
| αὐτοῦ εἶχον τὰς εὐπεριφερεῖς ἀσπίδας· τοῦτον δὲ οἱ φίλοι | |
| χερσὶν ἀείραντες φέρον ἐκ πόνου, ὄφρ' ἵκεθ' ἵππους | 428 |
| ἄραντες ταῖς χερσὶν ἔφερον ἔξω τῆς μάχης, ἕως ἀφίκετο εἰς τοὺς ἵππους | |
| ὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο | 429 |
| τοὺς ταχεῖς, οἵτινες αὐτῷ ὄπισθεν τῆς μάχης καὶ τοῦ πολέμου | |
| ἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλ' ἔχοντες· | 430 |
| ἵσταντο, τόν τε ἡνίοχον ἔχοντες καὶ ποικίλως κατεσκευασμένα ὀχήματα, | |
| οἳ τόν γε προτὶ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντα. | 431 |
| οἱ τοῦτον εἰς τὴν πόλιν ἐκόμιζον βαρέως στενάζοντα· | |
| ἀλλ' ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖο | 432 |
| ἀλλ' ὁπηνίκα δὴ ἀφίκοντο εἰς τὸν πόρον τοῦ πλατέος ποταμοῦ | |
| Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς, | 433 |
| τοῦ συστροφάς ποιοῦντος Ξάνθου, ὃν ὁ ἀθάνατος Ζεὺς ἐγέννησεν, | |
| ἔνθά μιν ἐξ ἵππων πέλασαν χθονί, κὰδ δέ οἱ ὕδωρ | 434 |
| ἐκεῖ αὐτὸν ἐκ τῶν ἵππων ἔθηκαν κατὰ γῆς, ὕδωρ δὲ | |
| χεῦαν· ὃ δ' ἀμπνύνθη καὶ ἀνέδρακεν ὀφθαλμοῖσιν, | 435 |
| αὐτῷ κατέχεαν, ὁ δὲ ἀνεκτήσατο τὸ πνεῦμα, καὶ ἀνέβλεψε τοῖς ὀφθαλμοῖς, | |
| ἑζόμενος δ' ἐπὶ γοῦνα κελαινεφὲς αἷμ' ἀπέμεσσεν· | 436 |
| καθεζόμενος δὲ ἐπὶ τὰ γόνατα αἷμα μέλαν ἐξέμεσε, | |
| αὖτις δ' ἐξοπίσω πλῆτο χθονί, τὼ δέ οἱ ὄσσε | 437 |
| πάλιν δὲ εἰς τοὐπίσω προσηνέχθη τῇ γῇ, νὺξ δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ | |
| νὺξ ἐκάλυψε μέλαινα· βέλος δ' ἔτι θυμὸν ἐδάμνα. | 438 |
| περιεκάλυψε σκοτεινή, ἡ πληγὴ δὲ ἔτι τὴν ψυχὴν ἐδάμαζεν. | |
| Ἀργεῖοι δ' ὡς οὖν ἴδον Ἕκτορα νόσφι κιόντα | 439 |
| οἱ Ἕλληνες δὲ ἐπειδὴ ἐθεάσαντο τὸν Ἕκτορα μακρὰν ἀπερχόμενον, | |
| μᾶλλον ἐπὶ Τρώεσσι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης. | 440 |
| μᾶλλον κατὰ τῶν Τρῴων ὥρμησαν, ἐμνήσθησαν δὲ μάχης. | |
| ἔνθα πολὺ πρώτιστος Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας | 441 |
| τότε πολλῷ πρῶτος ὁ τοῦ Ὀϊλέως ταχύπους Αἴας | |
| Σάτνιον οὔτασε δουρὶ μετάλμενος ὀξυόεντι | 442 |
| τὸν Σάτνιον ἔβαλεν, δόρατι ὀξεῖ ἐπιπηδήσας, | |
| Ἠνοπίδην, ὃν ἄρα νύμφη τέκε νηῒς ἀμύμων | 443 |
| τὸν υἱὸν τοῦ Ἤνοπος, ὃν δὴ ἡ ἄμωμος Ναῒς ἡ νύμφη ἔτεκε | |
| Ἤνοπι βουκολέοντι παρ' ὄχθας Σατνιόεντος. | 444 |
| τῷ Ἤνοπι βόσκοντι τοὺς βοῦς παρὰ τὰς ὄχθας τοῦ Σατνιόεντος ποταμοῦ. | |
| τὸν μὲν Ὀϊλιάδης δουρὶ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼν | 445 |
| τοῦτον μὲν οὖν ὁ κατὰ πόλεμον ἔνδοξος υἱὸς τοῦ Ὀϊλέως παραγενόμενος | |
| οὖτα κατὰ λαπάρην· ὃ δ' ἀνετράπετ', ἀμφὶ δ' ἄρ' αὐτῷ | 446 |
| ἔτρωσε κατὰ τὸν λαγόνα, οὗτος δὲ ἀνετράπη, καὶ κατέπεσε, περὶ αὐτὸν δὲ | |
| Τρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν ὑσμίνην. | 447 |
| οἱ Τρῷες καὶ οἱ Ἕλληνες συνῆγον καὶ συνῆπτον πόλεμον καὶ μάχην ἰσχυράν. | |
| τῷ δ' ἐπὶ Πουλυδάμας ἐγχέσπαλος ἦλθεν ἀμύντωρ | 448 |
| τούτῳ δὲ Πολυδάμας ὁ τὸ δόρυ κινῶν ἀφίκετο τιμωρὸς καὶ βοηθός, | |
| Πανθοΐδης, βάλε δὲ Προθοήνορα δεξιὸν ὦμον | 449 |
| ὁ υἱὸς τοῦ Πάνθου, ἔτρωσε δὲ τὸν Προθοήνορα κατὰ τὸν δεξιὸν ὦμον, | |
| υἱὸν Ἀρηϊλύκοιο, δι' ὤμου δ' ὄβριμον ἔγχος | 450 |
| τὸν υἱὸν τοῦ Ἀρηιλύκου· διὰ τοῦ ὤμου δὲ τὸ ἰσχυρὸν δόρυ | |
| ἔσχεν, ὃ δ' ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ. | 451 |
| διῆλθεν· οὗτος δὲ καταπεσὼν εἰς τὴν κόνιν ἐλάβετο τῆς γῆς τῇ δρακὶ (τῷ ὀλεκράνῳ)· | |
| Πουλυδάμας δ' ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας· | 452 |
| ὁ Πολυδάμας δὲ θαυμαστῶς ἐπεκαυχήσατο μεγάλως βοήσας· | |
| οὐ μὰν αὖτ' ὀΐω μεγαθύμου Πανθοΐδαο | 453 |
| οὐ μὴν αὖθις οἴομαι ἀπὸ τῆς ἰσχυρᾶς χειρὸς τοῦ μεγαλοψύχου υἱοῦ τοῦ Πάνθου | |
| χειρὸς ἄπο στιβαρῆς ἅλιον πηδῆσαι ἄκοντα, | 454 |
| ματαίως ἐξενεχθῆναι τὸ δόρυ, | |
| ἀλλά τις Ἀργείων κόμισε χροΐ, καί μιν ὀΐω | 455 |
| αλλά τις τῶν Ἑλλήνων ἐδέξατο ἐν τῷ σώματι, καὶ ὑπολαμβάνω | |
| αὐτῷ σκηπτόμενον κατίμεν δόμον Ἄϊδος εἴσω. | 456 |
| αὐτὸν κατελθεῖν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἅιδου ἐπερειδόμενον καὶ ἐπιστηριζόμενον αὐτῷ. | |
| ὣς ἔφατ', Ἀργείοισι δ' ἄχος γένετ' εὐξαμένοιο· | 457 |
| οὕτως εἶπε. λύπη δὲ τοῖς Ἕλλησιν ἐγένετο καυχησαμένου, | |
| Αἴαντι δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινε | 458 |
| μάλιστα δὲ τῷ συνετῷ Αἴαντι παρώξυνε τὴν ψυχὴν | |
| τῷ Τελαμωνιάδῃ· τοῦ γὰρ πέσεν ἄγχι μάλιστα. | 459 |
| τῷ υἱῷ τοῦ Τελαμῶνος, πλησίον γὰρ τούτου μάλιστα κατέπεσε. | |
| καρπαλίμως δ' ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ. | 460 |
| ταχέως δὲ ἀπερχομένου ἔβαλεν δόρατι λαμπρῷ. | |
| Πουλυδάμας δ' αὐτὸς μὲν ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν | 461 |
| Πολυδάμας δὲ αὐτὸς μὲν ἐξέφυγε τὸν μέλανα θάνατον, | |
| λικριφὶς ἀΐξας, κόμισεν δ' Ἀντήνορος υἱὸς | 462 |
| παρὰ τὸ λέχριον καὶ πλάγιον ἐκκλίνας, ἐδέξατο δὲ ὁ τοῦ Ἀντήνορος υἱὸς | |
| Ἀρχέλοχος· τῷ γάρ ῥα θεοὶ βούλευσαν ὄλεθρον. | 463 |
| Ἀρχίλοχος, τούτῳ γὰρ δὴ οἱ θεοὶ ἐβουλεύσαντο καὶ ἐκύρωσαν θάνατον· | |
| τόν ῥ' ἔβαλεν κεφαλῆς τε καὶ αὐχένος ἐν συνεοχμῷ, | 464 |
| τοῦτον δὴ ἔτρωσεν ἐν τῷ συνδέσμῳ καὶ τῇ συναφῇ τοῦ τραχήλου καὶ τῆς κεφαλῆς | |
| νείατον ἀστράγαλον, ἀπὸ δ' ἄμφω κέρσε τένοντε· | 465 |
| κατὰ τὸν ἔσχατον σπόνδυλον, ἀπέκοψε δὲ ἄμφω τὰ νεῦρα· | |
| τοῦ δὲ πολὺ προτέρη κεφαλὴ στόμα τε ῥῖνές τε | 466 |
| τούτου δὲ πολλῷ πρότερον ἡ κεφαλή, καὶ τὸ στόμα, καὶ αἱ ῥῖνες | |
| οὔδεϊ πλῆντ' ἤ περ κνῆμαι καὶ γοῦνα πεσόντος. | 467 |
| τῷ ἐδάφει προσηνέχθησαν, ἢ αἱ κνῆμαι καὶ τὰ γόνατα καταπεσόντος. | |
| Αἴας δ' αὖτ' ἐγέγωνεν ἀμύμονι Πουλυδάμαντι· | 468 |
| ὁ Αἴας δὲ ἐφώνησε τῷ ἀμωμήτῳ Πολυδάμαντι· | |
| φράζεο Πουλυδάμα καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες | 469 |
| σκόπει, ὦ Πολυδάμα, κἀμοὶ τὴν ἀλήθειαν | |
| ἦ ῥ' οὐχ οὗτος ἀνὴρ Προθοήνορος ἀντὶ πεφάσθαι | 470 |
| εἰπέ· ἆρ᾽ οὐχ οὗτος ὁ ἀνὴρ ἄξιός ἐστιν ἀνταναιρεθῆναι χάριν τοῦ Προθοήνορος; | |
| ἄξιος; οὐ μέν μοι κακὸς εἴδεται οὐδὲ κακῶν ἔξ, | 471 |
| οὐδαμῶς μοι φαῦλος δοκεῖ, οὐδὲ ἐκ φαύλων γενέσθαι. | |
| ἀλλὰ κασίγνητος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο | 472 |
| ἀλλ᾽ ἀδελφὸς τοῦ ἱππικοῦ Ἀντήνορος, | |
| ἢ πάϊς· αὐτῷ γὰρ γενεὴν ἄγχιστα ἐῴκει. | 473 |
| ἢ υἱός, αὐτῷ γάρ ἐστιν ὅμοιος παντελῶς κατὰ τὸ γένος. | |
| ἦ ῥ' εὖ γιγνώσκων, Τρῶας δ' ἄχος ἔλλαβε θυμόν. | 474 |
| εἶπε δὴ καλῶς ἐπιστάμενος, τοὺς Τρῷας δὲ λύπη κατέσχε κατὰ τὴν ψυχήν· | |
| ἔνθ' Ἀκάμας Πρόμαχον Βοιώτιον οὔτασε δουρὶ | 475 |
| τότε δὴ ὁ Ἀκάμας Πρόμαχον τὸν Βοιωτὸν ἔβαλε τῷ δόρατι | |
| ἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς· ὃ δ' ὕφελκε ποδοῖιν. | 476 |
| περὶ τὸν ἀδελφὸν ἑστὼς, οὗτος δὲ ὑπέσυρεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ποδῶν. | |
| τῷ δ' Ἀκάμας ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας· | 477 |
| ἐπὶ τούτῳ δὲ καταπληκτικῶς ἐκαυχήσατο ὁ Ἀκάμας μεγάλως βοήσας. | |
| Ἀργεῖοι ἰόμωροι ἀπειλάων ἀκόρητοι | 478 |
| ὦ Ἕλληνες πολεμικοί, καυχήσεων ἄπληστοι, | |
| οὔ θην οἴοισίν γε πόνος τ' ἔσεται καὶ ὀϊζὺς | 479 |
| οὐ δὴ μόνοις ἡμῖν κακοπάθεια ἔσται καὶ ταλαιπωρία, | |
| ἡμῖν, ἀλλά ποθ' ὧδε κατακτενέεσθε καὶ ὔμμες. | 480 |
| ἀλλὰ ποτε καὶ ὑμεῖς οὕτως ἀναιρεθήσεσθε· | |
| φράζεσθ' ὡς ὑμῖν Πρόμαχος δεδμημένος εὕδει | 481 |
| σκοπεῖτε, ὅπως ὑμῖν ὁ Πρόμαχος καθεύδει ἀνηρημένος | |
| ἔγχει ἐμῷ, ἵνα μή τι κασιγνήτοιό γε ποινὴ | 482 |
| δόρατι ἐμῷ, ὅπως μὴ ἡ τοῦ ἀδελφοῦ ἀντέκτησις καὶ τιμωρία | |
| δηρὸν ἄτιτος ἔῃ· τὼ καί κέ τις εὔχεται ἀνὴρ | 483 |
| ἐπὶ πολὺ ἀτιμώρητος ὑπάρχῃ, δι᾿ ὃ δὴ καί τις ἀνὴρ εὔχεται | |
| γνωτὸν ἐνὶ μεγάροισιν ἀρῆς ἀλκτῆρα λιπέσθαι. | 484 |
| καταλιπεῖν ἀδελφὸν ἐν τῷ οἴκῳ βοηθὸν καὶ τιμωρὸν τοῦ ἄρεος, ἤτοι τοῦ ἐν πολέμῳ θανάτου. | |
| ὣς ἔφατ', Ἀργείοισι δ' ἄχος γένετ' εὐξαμένοιο· | 485 |
| οὕτως εἶπε· τοῖς Ἕλλησι δὲ λύπη ἐγένετο καυχησαμένου, | |
| Πηνέλεῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν· | 486 |
| μάλιστα δὲ τῷ συνετῷ Πηνελάῳ παρεκίνησε τὴν ψυχήν, | |
| ὁρμήθη δ' Ἀκάμαντος· ὃ δ' οὐχ ὑπέμεινεν ἐρωὴν | 487 |
| ὥρμησε δὲ κατὰ τοῦ Ἀκάμαντος, οὗτος δὲ οὐχ ὑπέμεινε τὴν ὁρμὴν | |
| Πηνελέωο ἄνακτος· ὃ δ' οὔτασεν Ἰλιονῆα | 488 |
| Πηνελάου τοῦ βασιλέως· αὐτὸς δὲ ἔβαλεν Ἰλιονέα | |
| υἱὸν Φόρβαντος πολυμήλου, τόν ῥα μάλιστα | 489 |
| τὸν υἱὸν Φόρβαντος τοῦ πολλὰ θρέμματα ἔχοντος, ὃν δὴ μάλιστα | |
| Ἑρμείας Τρώων ἐφίλει καὶ κτῆσιν ὄπασσε· | 490 |
| τῶν ἄλλων Τρῴων ὁ Ἑρμῆς ἠγάπα, καὶ πλοῦτον ἐδωρήσατο | |
| τῷ δ' ἄρ' ὑπὸ μήτηρ μοῦνον τέκεν Ἰλιονῆα. | 491 |
| ἐκ τούτου δὲ ἡ μήτηρ μόνον υἱὸν ἔτεκε τὸν Ἰλιονέα· | |
| τὸν τόθ' ὑπ' ὀφρύος οὖτα κατ' ὀφθαλμοῖο θέμεθλα, | 492 |
| τοῦτον τότε ὑποκάτω τῆς ὀφρύος εἰς τὸν ὀφθαλμὸν ἔτρωσεν (κατὰ τὰ θεμέλια τοῦ ὀφθαλμοῦ ἔβαλεν), | |
| ἐκ δ' ὦσε γλήνην· δόρυ δ' ὀφθαλμοῖο διὰ πρὸ | 493 |
| ἔξωσε δὲ καὶ ἐξώρυξε τὴν κόρην, τὸ δόρυ δὲ εἰς τὸ πρόσω διὰ τοῦ ὀφθαλμοῦ, | |
| καὶ διὰ ἰνίου ἦλθεν, ὃ δ' ἕζετο χεῖρε πετάσσας | 494 |
| καὶ διὰ τοῦ ὄπισθεν τοῦ τραχήλου νεύρου διῆλθεν, οὗτος δὲ ἐκάθισεν ἐκτείνας | |
| ἄμφω· Πηνέλεως δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺ | 495 |
| ἄμφω τὰς χεῖρας· ὁ Πηνέλαος δὲ σπασάμενος τὴν ὀξεῖαν ῥομφαίαν ἔπληξεν αὐτὸν | |
| αὐχένα μέσσον ἔλασσεν, ἀπήραξεν δὲ χαμᾶζε | 496 |
| κατὰ τὸ μέσον τοῦ τραχήλου, ἀπέρριψε δὲ εἰς τὴν γῆν τὴν κεφαλὴν | |
| αὐτῇ σὺν πήληκι κάρη· ἔτι δ' ὄβριμον ἔγχος | 497 |
| σὺν αὐτῇ τῇ περικεφαλαίᾳ, ἔτι δὲ τὸ ἰσχυρὸν δόρυ | |
| ἦεν ἐν ὀφθαλμῷ· ὃ δὲ φὴ κώδειαν ἀνασχὼν | 498 |
| ἦν ἐν τῷ ὀφθαλμῷ αὐτοῦ· οὗτος δὲ εἶπεν, ὥσπερ κεφαλὴν Μήκωνος τῆς βοτάνης ἀνατείνας αὐτὴν ἐμπεπαρμένην τῷ δόρατι, | |
| πέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα· | 499 |
| ἔδειξέ τε τοῖς Τρῳσί, καὶ καυχώμενος λόγον εἶπε τοιοῦτον· | |
| εἰπέμεναί μοι Τρῶες ἀγαυοῦ Ἰλιονῆος | 500 |
| εἴπατέ μοι, ὦ Τρῷες, τῷ τοῦ λαμπροῦ Ἰλιονήως | |
| πατρὶ φίλῳ καὶ μητρὶ γοήμεναι ἐν μεγάροισιν· | 501 |
| ἀγαπητῷ πατρὶ καὶ τῇ μητρὶ θρηνεῖν καὶ ὀδύρεσθαι ἐν τοῖς οἴκοις, | |
| οὐδὲ γὰρ ἣ Προμάχοιο δάμαρ Ἀλεγηνορίδαο | 502 |
| οὐδὲ γὰρ ἡ γυνὴ τοῦ Προμάχου τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀλεγήνορος | |
| ἀνδρὶ φίλῳ ἐλθόντι γανύσσεται, ὁππότε κεν δὴ | 503 |
| τῷ ἀγαπητῷ ἀνδρὶ ὑποστρέψαντι συγχαρήσεται, ὁπόταν δὴ | |
| ἐκ Τροίης σὺν νηυσὶ νεώμεθα κοῦροι Ἀχαιῶν. | 504 |
| ἐκ τῆς Τροίας σὺν ταῖς ναυσὶν ἀπίωμεν οἱ υἱοὶ τῶν Ἑλλήνων. | |
| ὣς φάτο, τοὺς δ' ἄρα πάντας ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα, | 505 |
| οὕτως εἶπε· τούτους δὲ ἄρα σύμπαντας τρόμος ὑπέλαβε κατὰ τὰ μέλη, | |
| πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπῃ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον. | 506 |
| περιέβλεψε δὲ καὶ περιεσκόπησεν ἕκαστος, ὅπου διαφύγοι τὸν χαλεπὸν θάνατον. | |
| ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματ' ἔχουσαι | 507 |
| λέγετε νῦν μοι, ὦ Μοῦσαι αἱ κατοικοῦσαι τὰ οὐράνια οἰκήματα, | |
| ὅς τις δὴ πρῶτος βροτόεντ' ἀνδράγρι' Ἀχαιῶν | 508 |
| τίς δὴ πρῶτον ἀπὸ τῶν Ἑλλήνων σκύλα ᾑμαγμένα | |
| ἤρατ', ἐπεί ῥ' ἔκλινε μάχην κλυτὸς ἐννοσίγαιος. | 509 |
| ἔλαβεν, ἐπειδὴ ἔτρεψε τὸν πόλεμον ὁ ἔνδοξος Ποσειδῶν ὁ σείων τὴν γῆν. | |
| Αἴας ῥα πρῶτος Τελαμώνιος Ὕρτιον οὖτα | 510 |
| ὁ Αἴας δὴ πρῶτον ὁ υἱὸς τοῦ Τελαμῶνος ἔτρωσε τὸν Ὕρτιον | |
| Γυρτιάδην Μυσῶν ἡγήτορα καρτεροθύμων· | 511 |
| τὸν υἱὸν τοῦ Γυρτίου, τὸν ἡγεμόνα τῶν ἀνδρείων Μυσῶν· | |
| Φάλκην δ' Ἀντίλοχος καὶ Μέρμερον ἐξενάριξε· | 512 |
| τὸν Φάλκην δὲ καὶ τὸν Μέρμερον Ἀντίλοχος ἀπέκτεινεν· | |
| Μηριόνης δὲ Μόρυν τε καὶ Ἱπποτίωνα κατέκτα, | 513 |
| ὁ Μηριόνης δὲ τὸν Μόρυν, καὶ τὸν Ἱπποτίωνα ἀνεῖλεν· | |
| Τεῦκρος δὲ Προθόωνά τ' ἐνήρατο καὶ Περιφήτην· | 514 |
| ὁ Τεῦκρος δὲ τὸν Προθόωνα, καὶ τὸν Περιφήτην ἀπέκτεινεν. | |
| Ἀτρεΐδης δ' ἄρ' ἔπειθ' Ὑπερήνορα ποιμένα λαῶν | 515 |
| ὁ υἱὸς δὲ τοῦ Ἀτρέως μετὰ ταῦτα Ὑπερήνορα τὸν βασιλέα τῶν λαῶν | |
| οὖτα κατὰ λαπάρην, διὰ δ' ἔντερα χαλκὸς ἄφυσσε | 516 |
| ἔτρωσε κατὰ τὴν λαγόνα, τὰ ἔντερα δὲ ὁ σίδηρος ἐξέχεε | |
| δῃώσας· ψυχὴ δὲ κατ' οὐταμένην ὠτειλὴν | 517 |
| διακόψας, ἡ ψυχὴ δὲ κατὰ τὴν ἐκ τῆς τρώσεως πληγὴν | |
| ἔσσυτ' ἐπειγομένη, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε. | 518 |
| ὥρμησε σπεύδουσα, τοῦτον δὲ ὁ σκότος κατ' ὀφθαλμοὺς περιεκάλυψε. | |
| πλείστους δ' Αἴας εἷλεν Ὀϊλῆος ταχὺς υἱός· | 519 |
| πολλοὺς δὲ ἀπέκτεινεν Αἴας ὁ τοῦ Ὀϊλέως ταχύπους υἱός, | |
| οὐ γάρ οἵ τις ὁμοῖος ἐπισπέσθαι ποσὶν ἦεν | 520 |
| οὐ γάρ τις αὐτῷ ὅμοιος ἦν ἐπιδιῶξαι τοῖς ποσί, τραπέντων | |
| ἀνδρῶν τρεσσάντων, ὅτε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ. | 521 |
| εἰς φυγὴν τῶν ἀνδρῶν, ὁπηνίκα ὁ Ζεὺς τροπὴν καὶ φυγὴν ἐμβάλῃ. | |